A Man Escaped

تماشا · Criterion Channel (subscription) ▶ Listen at the source ↗

نقد · پیک اورنگ · Owrang Editorial / هیئت تحریریهٔ اورنگ · Owrang Weekly / پیک اورنگ ¶ این یادداشت به مناسبت ۱۲۵ سالگی برسون، فیلم را روایت کار دست‌ها و گوش می‌داند: صداهای زندان جای آنچه دیده نمی‌شود را می‌گیرند و گره داستان، اعتماد فونتن به پسر نوجوانی است که به سلولش می‌آید. به گفتهٔ نویسندگان، پرسش فیلم نه فرار، بلکه این است که انسان در راه رسیدن به در چه می‌شود. ¶ Written for Bresson's 125th birthday, the essay sees the film as a drama of hands and hearing, with prison sounds standing in for what is not shown, and turning on whether Fontaine will trust the teenage boy placed in his cell. The question, it argues, is not whether he escapes but what a person becomes while working toward the door. ▶ Listen at the source ↗

نقد · Roger Ebert · RogerEbert.com (Great Movies) ¶ ایبرت سبک بی‌پیرایهٔ برسون، بی‌ستاره و بی‌جلوه‌های تصنعی، را درسی در سینما می‌داند و می‌گوید روش فونتن در وارسی دقیق جزئیات سلول همان روش خود برسون است و تماشاگر را مسحور می‌کند. ¶ Ebert treats Bresson's unadorned style, free of stars and effects, as a lesson in cinema, and observes that Fontaine's close scrutiny of every detail of his cell mirrors Bresson's own method and holds the viewer spellbound. ▶ Listen at the source ↗

نقد · Tony Pipolo · The Criterion Collection ¶ پیپولو فیلم را از بزرگ‌ترین فیلم‌های فرار زندان می‌داند و تفاوت‌های روایت برسون با گزارش دوینی را بررسی می‌کند؛ به نظر او برسون به همان اندازه که به جزئیات واقعی فرار وفادار است، به معنای معنوی آن نیز توجه دارد. ¶ Pipolo ranks it among the greatest prison-break films and examines how Bresson's version departs from Devigny's account, arguing that Bresson cared as much about the story's spiritual meaning as about its factual detail. ▶ Listen at the source ↗

نقد · Brian Eggert · Deep Focus Review ¶ اگرت از نمای آغازین دست‌ها شروع می‌کند و نشان می‌دهد چگونه برسون با نماهای بسته از دست‌ها و اشیا، تعلیق را از کار و تمرکز می‌سازد و نه از هیجان بیرونی. ¶ Eggert starts from the opening shot of hands and shows how Bresson builds suspense from close views of hands and objects, from work and concentration rather than outward excitement. ▶ Listen at the source ↗

These performances are variants of the piece and may differ from the score on this card.