OCT 5, 2026
The Empty Ewer
Years caught fire
and I, a weary traveler on the road
as if a century
from one world to another
a newborn on the way to school
A burning ache melts me
The fire of this weary heart
flares so high
as if in hell
out of the minds of children deformed
I am that ewer
empty of wine
noon into night
and night into dawn
waiting for a sun from the east of the cup
O school! My school!
Which unspoken word
is your lamp?
The raised banner of a rider
from an unknown indigo of unseen mists
Years caught fire
yes
like a single breath between two draughts
that casts a bridge from youth to sorrow
and carries drunkenness into legend
a legend whose believing
empties legend of legend
April 25, 1983
Translation assisted by AI
ابریق تهی
نوشتهٔ Sadegh Hatefi صادق هاتفی
سال‌ها آتش گرفتند
و من مسافر خسته در راه
انگار قرنی
از دنیایی به دنیایی
نوزادی راهی دبستانی
مرا سوزی می‌گدازد
آتش از این دل خسته‌ام
چنان زبانه می‌کشد
که در دوزخ گویی
از ذهن کودکان مسخ
من آن ابریقم
تهی از می
نیمروز را به شب
و شب را به بامداد
در انتظار آفتابی از شرق پیاله
ای دبستان! دبستان من!
تو را چراغ
کدام واژهٔ نگفته است؟
پرچم برافراشتهٔ سواری
از نیلگون ناشناس مه‌های ناپیدا
سال‌ها آتش گرفتند
آری
گویی دمی در فاصلهٔ دو جرعهٔ پیاپی
که پلی از جوانی به اندوه می‌زند
و مستی را به افسانه می‌رساند
که باورش افسانه را از افسانه تهی می‌کند
۵ اردیبهشت ۱۳۶۲