JUL 5, 2026
O Love
And then
I fall into a scream
I look
"What has passed and what has not passed"
I overflow with pain
I overflow with suffering
A terrifying neigh rises from the earth to the sky
and winds beneath the dome of night
*
The season of troubled dreams
Dark nightmares
and sleep and sleep, in the immense pulse of the mind:
a road that calls for a traveler
and the bones of caravan camels
the skeletons of the chieftains
the desert
*
At a burning noon, I lifted my head
My searching gaze embraced reality, naked
A sobbing cry filled me
My face blistered from the heat of tears
An eagle with fallen wings fixed its eyes on me
and its beak touched the dust
*
At night
a lantern called me
Its song wound into my ear
My gaze clung to its flame
It was as though a second birth
*
A terrifying carriage set itself in motion
It crushed the whole past
and night was a sleeping realm
*
More gently, more gently
a calm breath
More deeply, more deeply
a search within the self
And a murmur in song:
"O love, O love
you who are a lantern, a tumult, a cry
a law, a foundation
O love, O love
you who are a smile, a hope
hidden, and in sight
you who are a lantern, a lantern, a lantern"
*
I lean upon the earth
and stand on my own feet
Thinking of taking one step, I think
I think, I think
10 Mehr 1356, Evin
آی عشق
نوشتهٔ Sadegh Hatefi صادق هاتفی
و آن گاه
به فریادی فرو می افتم
نگاه میکنم
« چه گذشته است و چه نگذشته است»
لبریز می شوم از درد
لبریز می شوم از رنج
شیهه ای سهمگین ، از زمین به آسمان می رسد
و می پیچد زیر گنبد شب
*
فصل خواب های آشفته
کابوس های سیاه
و خواب و خواب ، در ضربان عظیم مغز:
جاده ای که مسافر می طلبد
واستخوان های اشتران کاروان
اسکلت های سالاران
بیابان
*
به نیمروزی داغ ، سر بر داشتم
نگاه کاوشگرم ، واقعیت را برهنه ، به آغوش کشید
های های گریه ای لبریزم کرد
چهره ام از حرارت اشک تاول زد
عقابی با بال های ریخته به من چشم دوخت
و منقارش به خاک رسید
*
شب هنگام
فانوسی مرا خواند
آوازش به گوشم پیچید
نگاهم به شعله اش آویخت
گویی تولدی دوباره بود
*
عراده ای سهمگین حرکت افتاد
تمام گذشته را کوبید
و شب اقلیم خفته ای بود
*
آرام تر ، آرام تر
تنفسی به آرامی
عمیق تر ، عمیق تر
کاوشی در خود
و زمزمه ای به آواز:
«آی عشق ، آی عشق
که فانوسی ، که غوغایی ، که فریادی
که قانونی ، که بنیادی
آی عشق ، آی عشق
که لبخندی ، که امیدی
که پنهانی ، که در دیدی
که فانوسی ، که فانوسی ، که فانوسی »
*
بر زمین تکیه می کنم
و روی پای خود می ایستم
در خیال برداشتن یک گام ، می اندیشم
می اندیشم ، می اندیشم
۱۰ مهرماه ۱۳۵۶ اوین