SEP 7, 2026
In This Black Night
At the crossing of this marketplace
he sits, his eyes cunning,
the night watchman,
waiting for some passerby to come
who does not know the password of the night,
so he may bind his hands
and drag him off to prison.
*
Farther on,
in the deep shadows beneath the underpass,
young men, newly come of age,
in the guise of ancient legends,
blades strapped at their sides,
drunk on the wine of imagining,
lie in wait,
so that if a night watchman,
or some stranger not of their kind,
should make his way
toward them,
they may cut off his path,
tear away his clothes
and drag his body through the mud.
*
In this black night
the night watchmen
with a bellow
carve their own part into stone:
"So the people may sleep in peace,
our work must carry on.
The ancient order
must endure.
Unafraid of the foreign foe,
we stand ready for battle.
Until we raise this order to its height,
we shall know no rest."
*
In this black night
the blade-bearers of midnight
fashion
their own image
in song:
"Again the moon and this dark night,
the skirt of moonlight, the field of spite.
Every cry beneath the dome of night
is a flash of lightning in a garden of mirrors.
We are the guardians of a weary people;
in this passage
our chests are their shield."
*
In this black night,
behind every closed
and half-open door,
others remain awake,
wondering how thought
might be carried to its destination,
sitting there, troubled,
studying
the hidden faces of the two camps,
and under their breath they murmur:
"We are not of the night watchmen's ranks,
nor are we blade-bearers.
We make no grand claims,
yet neither are we without a claim.
We are neither dreamers
nor nightmares,
neither wholly awake
nor asleep.
We are neither in the depth of a well
nor in the sky.
We have not strayed from the road,
yet neither are we on it now.
Between fear and hope,
we are on the road to dawn.
Neither the night watchman accepts us
nor the blade-bearer.
We are neither this nor that.
And on this journey
how can we
be our own guides
when we do not know our way?
If we are powerless,
still,
we are filled throughout
with hope and strength."
*
In this black night
the sky is overcast.
What can a lover do
who has promised the beloved
a meeting?
What can the working man do
if he has come wounded from the struggle?
In this black night,
who sleeps?
who is awake?
Sadegh Hatefi, Evin 1977
Translation assisted by AI ·
در این سیاه شب
نوشتهٔ Sadegh Hatefi صادق هاتفی
بر تقاطع این بازار
نشسته با چشم محیلش
شبگرد
تا عابری اگر که آید
و نام شب به رمز نداند
دستان او کند به بند
به محبسش بکشاند
*
آن‌سوتر
در سایه‌های عمیق زیرگذر
جوانان تازه پا
به هیئت اسطوره‌های کهن
قداره بسته‌اند
و مست از شراب تصور
کرده‌اند کمین
تا اگر که یکی شبگرد
و یا غریبه‌ای نه از آنان
که بر آنان
ره سپارد
بِبُرند راه او
بِدَرَند جامه‌ها و تنش را به گِل بکشانند
*
در این سیاه شب
شبگردان شب
به عربده‌ای
نقش خویش را
تحجیر می‌کند:
«تا خواب راحت مردم
باشد ادامهٔ کار
باید که انتظام کهن
بماناد پایدار
ما بی هراس ز دشمن بیگانه
آماده‌ایم به پیکار
تا این نظام به اوج نرسانیم
نگیریم ما قرار»
*
در این سیاه‌شب
قداره‌ها بندهای نیمه‌شب
تصویر می‌کنند
نقش خویش
به آواز:
«باز ماه و این شب تیره
دامنِ مهتاب، مزرع کینه
هر غریوی است زیر گنبد شب
آذرخشی به باغ آئینه
مردم خسته را نگهبانیم
سپر ما در این گذر سینه
*
در این سیاه‌شب
پشت هر در بسته
و نیمه باز
بیدار دیگران
در فکر که چگونه برند فکر به منزل مقصود
اندیشناک نشسته
تحقیق می‌کند
سیمای نهان دو دسته
و زیر لب به زمزمه می‌گویند:
«نه از صف شبگردیم
نه قداره بندیم
نه پر مدعائیم
نه بی ادعائیم
نه از اهل رویا
نه کابوس
نه بیدار مطلق
نه خوابیم
و نه در عمق چاهی
نه در آسمانیم
نه بی‌راهه رفته
نه اینک به‌راهیم
به بیم و به امید
به راه پگاهیم
نه شبگرد ما را پذیرد
نه قداره‌بند
نه این و نه آنیم
و در این سفر
رهنمایی
کجا ما توانیم
که ره خود ندانیم
اگر ناتوانیم
اما
سراسر امید و توانیم»
در این سیاه‌شب
گرفته‌است آسمان
چه کند عاشقی اگر که به معشوق
داده است وعده دیدار
چه کند مرد کار
اگر که زخم دیده ز پیکار
در این سیاه شب
که خفته؟ که بیدار؟
صادق هاتفی، اوین ۱۳۵۶