Ed Simon traces the history of book cover design in Literary Hub and argues that judging a book by its cover is not merely unavoidable but part of reading itself. The turning point is the spring of 1894, when the quarterly "The Yellow Book" appeared in a cloth binding the color of gaslight, designed by Aubrey Beardsley. The magazine took its name from the color by which illicit French novels announced themselves. Before Beardsley, Simon writes, the cover belonged to binders; after him, to artists. Beardsley, who said "If I am not grotesque, I am nothing," designed the first four issues, was fired, and died of tuberculosis. Though the quarterly published Henry James and W. B. Yeats, it is remembered above all for his covers. Simon turns to Gérard Genette, who in "Paratexts" called covers, dedications, epigraphs and tables of contents not margins but thresholds: a work cannot be properly interpreted without them. Then come the designers, whose names usually go unsaid: Shirley Smith and the angular tree of "To Kill a Mockingbird" against blood red, gesturing at the racial history of the American South; Paul Bacon and the leaping red figure of "Catch-22"; S. Neil Fujita and the puppet-master's hand on "The Godfather," shaped ominously like a cross; Chip Kidd for "Jurassic Park" and "The Road." The designer's art has survived even an age of cheap artificial intelligence, Simon writes. Hugh Thomson drew a peacock for "Pride and Prejudice" in 1894, and 132 years later it is still on the book.
چرا جلد کتاب بخشی از خواندن است
اد سایمون در Literary Hub تاریخ طراحی جلد کتاب را مرور کرده و می‌گوید قضاوت کتاب از روی جلد نه فقط اجتناب‌ناپذیر، که بخشی از خودِ خواندن است. نقطه چرخش بهار ۱۸۹۴ است، وقتی فصلنامه «The Yellow Book» با جلدی پارچه‌ای به رنگ زردِ نور گازچراغ منتشر شد، طرح آبری بردزلی. نام مجله را از همان رنگی گرفته بودند که رمان‌های ممنوع فرانسوی با آن شناخته می‌شدند. سایمون می‌نویسد پیش از بردزلی جلد کار صحاف بود، و پس از او کار هنرمند. بردزلی چهار شماره نخست را طراحی کرد، اخراج شد و بر اثر سل درگذشت. و با آنکه آن فصلنامه آثار هنری جیمز و ییتس را چاپ می‌کرد، امروز بیش از هر چیز به خاطر جلدهای بردزلی به یاد می‌آید. سایمون از ژرار ژنت هم نقل می‌کند که در «Paratexts» جلد و پیشکش و سرلوحه و فهرست را نه حاشیه، که «آستانه» خوانده است؛ تفسیر درست یک اثر بدون آنها ممکن نیست. بعد به طراحان می‌رسد، به کسانی که نامشان معمولا گفته نمی‌شود: شرلی اسمیت و درخت زاویه‌دار «To Kill a Mockingbird» بر زمینه سرخ خون، که به تاریخ نژادی جنوب آمریکا اشاره دارد؛ پل بیکن و پیکر سرخ جهنده «Catch-22»؛ اس. نیل فوجیتا و دستِ خیمه‌شب‌بازِ «The Godfather» که شکل صلیب دارد؛ و چیپ کید برای «Jurassic Park» و «The Road». به نوشته سایمون هنر طراح جلد در روزگار هوش مصنوعی ارزان هم دوام آورده است. طرح هیو تامسون از یک طاووس برای «Pride and Prejudice» در ۱۸۹۴ کشیده شد و ۱۳۲ سال بعد هنوز روی جلد همان کتاب است.