Misan Harriman: Shoot the People, directed by Andy Mundy-Castle, follows the life and work of Misan Harriman, the forty-eight-year-old Nigerian-born British photographer and activist known for chronicling protest movements across three continents. His images from the Black Lives Matter protests in the summer of 2020 spread rapidly through the press and social media and carried him from being an amateur photographer to a recognized name in contemporary photography. He is the first Black man to shoot the cover of British Vogue's September issue, and his first short film, The After (2023), was nominated for an Academy Award. Reviewing the film for Hyperallergic, Eileen G'Sell approaches it from a difficult angle, opening with a question from a 2013 essay by Barrett Swanson: at what point does the aesthetic excellence of a photograph eclipse the event it depicts, or worse, stop the viewer from asking what actually happened? In an age of exploding digital news content and unrelenting global calamity, she argues, the question resonates more than ever. Protest images always move between three dangers. An image that too openly flatters the protester can feed performative activism and pull attention away from the crisis itself. An image that is too beautiful can conceal the real risk of violence from the state. And an image that is too graphic strips its subjects of dignity, making a cheap spectacle of dissent. Harriman, the critic notes, is keenly aware of these tensions. Harriman has photographed a range of movements in recent years, from anti-racism protests and demonstrations against inaction on climate change to pro-Palestine marches in London and campaigns for LGBTQ rights. The documentary follows him from the quiet of his country home out into the streets, from that London march to the memorial site for George Floyd in Minneapolis, and shows his conversations with activists and civil rights leaders. What matters more than the arc of his career, in the critic's view, is the artfulness with which he represents protests whose streets are filled largely, though not only, by Black and Brown people. Even so, she argues that the documentary at times falls into the very problem it is discussing. Its grand imagery, its music and its insistence on Harriman's own presence risk aestheticizing the protests and shifting attention from the demonstrators and their demands to the photographer. Alongside its account of Harriman's career, Shoot the People raises a fundamental question about a photographer's responsibility: is the image in the service of the people standing in front of the camera, or does it turn them into the backdrop for an artist's reputation? The film offers no settled answer, but that hesitation is what gives it its weight. Protest photography can be a historical record, an instrument of solidarity and a defence against forgetting, but only as long as the photographer stays alert to the power of the camera, to how the subject is displayed, and to their own place in the story. https://www.watermelonpictures.com/films/shoot-the-people
سیاست پیچیده عکاسی از اعتراض؛ دوربین در خدمت جنبش یا تصویر؟
مستند «میسان هریمن: به مردم شلیک کن» ساخته اندی ماندی-کسل، زندگی و فعالیت میسان هریمن، عکاس و کنشگر چهل‌وهشت‌ساله نیجریایی-بریتانیایی را دنبال می‌کند؛ هنرمندی که با ثبت جنبش‌های اعتراضی در سه قاره شناخته شد. تصاویر او از جنبش «جان سیاهان مهم است» در تابستان ۲۰۲۰ به‌سرعت در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی منتشر شدند و هریمن را از عکاسی آماتور به یکی از چهره‌های شناخته‌شده عکاسی معاصر تبدیل کردند. او نخستین مرد سیاه‌پوستی است که جلد شماره سپتامبر مجله ووگ بریتانیا را عکاسی کرده، و نخستین فیلم کوتاهش «پس از آن» (۲۰۲۳) نامزد اسکار شد. آیلین جی‌سل در نقدی برای هایپرآلرجیک، مستند را از زاویه‌ای دشوار بررسی می‌کند و کار را با پرسشی از جستاری در سال ۲۰۱۳ به قلم بارت سوانسون آغاز می‌کند: از چه نقطه‌ای به بعد، درخشش زیباشناختی یک عکس بر خودِ رویداد سایه می‌اندازد یا بدتر، تماشاگر را از پرسیدن اینکه واقعاً چه گذشت بازمی‌دارد؟ به نظر او در روزگار انفجار محتوای خبری دیجیتال و فاجعه‌های بی‌وقفه جهانی، این پرسش بیش از هر زمان طنین دارد. عکس‌های اعتراضی همواره میان سه خطر در نوسان‌اند. تصویری که آشکارا معترض را می‌ستاید، ممکن است به کنشگری نمایشی دامن بزند و توجه را از خود بحران دور کند. تصویری که بیش از اندازه زیباست، می‌تواند خطر واقعی خشونت دولتی را بپوشاند. و تصویری که بیش از اندازه خشن است، کرامت افراد را از میان می‌برد و مخالفت را به منظره‌ای ارزان برای تماشا بدل می‌کند. به نوشته منتقد، هریمن خود کاملاً به این تنش‌ها آگاه است. هریمن در سال‌های اخیر جنبش‌های مختلفی را ثبت کرده است؛ از اعتراض‌های ضدنژادپرستی و مبارزه با بی‌عملی در برابر تغییرات اقلیمی تا راهپیمایی‌های حامی فلسطین در لندن و حقوق اقلیت‌های جنسی. مستند او را در آرامش خانه روستایی‌اش و سپس در خیابان‌ها دنبال می‌کند، از راهپیمایی لندن تا محل یادبود جرج فلوید در مینیاپولیس، و گفت‌وگوهایش با کنشگران و رهبران حقوق مدنی را نشان می‌دهد. آنچه به نظر منتقد بیش از مسیر حرفه‌ای او اهمیت دارد، شیوه هنرمندانه اوست در بازنمایی اعتراض‌هایی که خیابان‌هایشان را عمدتاً مردم سیاه و رنگین‌پوست پر کرده‌اند. با این حال، منتقد معتقد است خود مستند نیز گاهی گرفتار همان مسئله‌ای می‌شود که درباره آن سخن می‌گوید. تصاویر باشکوه، موسیقی و تأکید بر حضور شخصی هریمن ممکن است اعتراض‌ها را بیش از اندازه زیباشناسانه کنند و توجه را از معترضان و خواسته‌های آنان به عکاس معطوف سازند. «به مردم شلیک کن» در کنار معرفی مسیر حرفه‌ای هریمن، پرسشی اساسی درباره مسئولیت عکاس مطرح می‌کند: آیا تصویر در خدمت مردمی است که مقابل دوربین ایستاده‌اند، یا آنان را به زمینه‌ای برای شهرت و اعتبار هنرمند تبدیل می‌کند؟ پاسخ فیلم قطعی نیست، اما همین تردید اهمیت آن را شکل می‌دهد. عکاسی اعتراضی می‌تواند سندی تاریخی، ابزاری برای همبستگی و راهی برای مقابله با فراموشی باشد؛ اما تنها زمانی که عکاس نسبت به قدرت دوربین، نحوه نمایش سوژه و جایگاه خودش در روایت آگاه باقی بماند. https://www.watermelonpictures.com/films/shoot-the-people