In a review by Konstantinos Pappis, The Quietus takes on "Loreless," the debut album by Amsterdam duo Pomelo. The record moves through a woozy, dark, anxious kind of pop: music of muffled sounds, trembling beats, close-up murmurs, and a mood suspended between intimacy and disorientation. The duo, Wynnm Murphy, who records ambient folk under that name, and Luke Elliott, each arrived with an independent path of blending organic and digital sound. Rather than building a clear narrative of who they are, the critic writes, Pomelo steps into a shadowed world where time hangs suspended and connections remain broken and unfinished. He notes affinities with Koreless, FKA twigs, and Tirzah, but stresses that "Loreless" at its best arrives at a voice of its own. The album's power lies in its blend of delicacy and hidden violence, where breath, body, word, and sound never separate, and the production feels sensual at the level of the breath, the eyes, and the tongue. For The Quietus, "Loreless" is an album about bewildering bonds: about desire, waiting, memory, forgetting, and the effort to truly hear another person. By the end, it passes through its opening haze, and Murphy's raw, delicate voice reaches a clearer presence in the here and now; as if Pomelo's first work finds its meaning not by explaining the band's past but by discovering its own voice.
پوملو – بی‌روایت
مجله موسیقی کوایتس در نقدی به قلم کنستانتینوس پاپیس به «لورلس»، نخستین آلبوم گروه دونفره پوملو از آمستردام، می‌پردازد. این آلبوم در فضای پاپی خواب‌آلود، تیره و پراضطراب حرکت می‌کند؛ موسیقی‌ای با صداهای خفه، ضرب‌های لرزان، زمزمه‌های نزدیک و حالتی میان صمیمیت و گم‌گشتگی. اعضای گروه، وینم مورفی که با همین نام موسیقی فولک امبینت می‌سازد و لوک الیوت، پیش‌تر هر کدام مسیر مستقلی در تلفیق صداهای ارگانیک و دیجیتال داشته‌اند. منتقد می‌نویسد پوملو در این آلبوم به جای ساختن روایتی روشن از خود، وارد جهانی سایه‌دار می‌شود؛ جایی که زمان معلق است و ارتباط‌ها شکسته و ناتمام می‌مانند. او به نزدیکی‌هایی با کورلس، اف‌کی‌ای توییگز و تیرزا اشاره می‌کند اما تأکید دارد که «لورلس» در بهترین لحظه‌هایش به صدای مستقل خود می‌رسد. قدرت آلبوم در ترکیب ظرافت و خشونت پنهان است؛ جایی که نفس، بدن، واژه و صدا از هم جدا نمی‌شوند و تولید موسیقی، به نوشته منتقد، در سطح نفس و نگاه و زبان حسی و لمس‌کردنی است. از نگاه کوایتس، «لورلس» آلبومی درباره پیوندهای گیج‌کننده است؛ درباره میل، انتظار، خاطره، فراموشی و تلاش برای شنیدن دیگری. در پایان، آلبوم از ابهام آغازین عبور می‌کند و صدای خام و ظریف مورفی به حضوری روشن‌تر در زمان حال می‌رسد؛ گویی نخستین کار پوملو نه با توضیح دادن گذشته گروه، بلکه با پیدا کردن صدای خودش معنا پیدا می‌کند.