A new podcast from Namwali Serpell, On Morrison, launches with a conversation with poet Tracy K. Smith about The Bluest Eye, exploring Morrison's experimental form and the ways her work has been simplified by cultural reception.
گفت‌وگوی نَموالی سرپل و تریسی کِی. اسمیت درباره‌ی «آبی‌ترین چشم» اثر تونی موریسون
مجله‌ی Lit Hub این هفته نخستین قسمت از پادکست تازه‌ای را معرفی می‌کند با عنوان «گذرها: درباره‌ی موریسون». این پادکست با اولین قسمت خود گفت‌وگوی نَموالی سرپل، نویسنده‌ی زامبیایی‌تبار آمریکایی، و تریسی کِی. اسمیت، شاعر برنده‌ی جایزه‌ی پولیتزر، را در کلیسای «فِرست پَریش» در کِمبریج ماساچوست در بر می‌گیرد. این دو با هم سطرهای آغازین رمان «آبی‌ترین چشم»، نخستین رمان تونی موریسون، را می‌خوانند و درباره‌ی همه‌ی آنچه آن متن می‌گوید و آنچه پنهان می‌کند گفت‌وگو می‌کنند. سرپل، نویسنده‌ی کتاب تازه‌ی «درباره‌ی موریسون» می‌گوید این کتاب در پی نشان دادن آن است که توجه به فرم و ساختار آثار موریسون، نه صرفاً مضامین آن‌ها، راه واقعی فهم میراث ادبی این نویسنده است. به باور او، تبدیل موریسون به «یادمانی فرهنگی» سبب شده است که هنر تجربی و دقت زبانی او نادیده گرفته شود. در این گفت‌وگو، سرپل از تاریخچه‌ی پنهان کتاب پرده برمی‌دارد: ناشر اول رمان، آن را برخلاف میل موریسون، با نام «تونی موریسون» و در رده‌ی ادبیات نوجوانان به کتابخانه‌ی کنگره فرستاد. نویسنده می‌خواست با نام دیگری منتشر کند و باور نداشت کتابش برای نوجوانان است. اسم خانوادگی موریسون نیز از همسر سابقش گرفته شده، یک معمار به همین نام که در زمان انتشار کتاب از او جدا شده بود. تنها چیزی که موریسون را با این طبقه‌بندی آشتی داد، شنیدن این بود که برای برخی نوجوانان قربانی آزار خانگی، این کتاب زبانی برای بیان تجربه‌شان شده است. سرپل همچنین نقل می‌کند که فرَن لِبوویتس، یکی از نزدیک‌ترین دوستان موریسون، در سال درگذشت او گفته بود همیشه احساس می‌کرده آثار موریسون کم‌قدر دیده شده‌اند، زیرا مردم آن‌ها را از پشت منشور سیاه‌پوست بودن و زن بودن نویسنده خوانده‌اند. این پادکست در سایت Lit Hub Radio و دیگر پلتفرم‌های پادکست در دسترس است.