On November 9, 2026 Literary Hub published 'Writing Iran's January Massacre in a Non-Mother Tongue', notes by five Iranian writers who write in English rather than Persian, written in January 2026 during the internet blackout in Iran. The writers, poupeh missaghi, Moeen Farrokhi, Neshat Sadatmansoori, Pooneh Yekta and A.T. Pouladi, a pseudonym, belong to an online class that missaghi has led for about a year, and before the killings they had planned a collective text about writing outside their mother tongue. In their note to readers they say they present the pieces as they were written. Farrokhi, writing in Tehran without access to online dictionaries, left bracketed notes inside his sentences where he was unsure of a word, and asked that they stay in the text. Sadatmansoori asks why she writes in English at all, and Yekta writes that a second language lets her "stutter" and "limp" and so expose what is inside. Yekta also records her mother's account of a friend who sheltered wounded young people in her parking garage. Pouladi, writing from Iran, ends by proposing a sixth note, "a white page" for voices that never reached the group. According to the contributor notes, Farrokhi has published a story collection in Persian, and missaghi is a writer and translator between English and Persian. The piece is free to read on lithub.com.
پنج نویسندهٔ ایرانی در نشریهٔ لیترری هاب از نوشتن به زبانی جز زبان مادری میگویند
Literary Hub ۹ نوامبر ۲۰۲۶ مطلبی با عنوان «نوشتن از کشتار ژانویهٔ ایران به زبانی جز زبان مادری» منتشر کرد که یادداشتهای پنج نویسندهٔ ایرانی است که بهجای فارسی به انگلیسی مینویسند. این یادداشتها در ژانویهٔ ۲۰۲۶ و در روزهای قطع اینترنت در ایران نوشته شدهاند. نویسندگان، پوپه میثاقی، معین فرخی، نشاط ساداتمنصوری، پونه یکتا و آ. ت. پولادی که نامی مستعار است، اعضای کلاسی برخطاند که میثاقی حدود یک سال است آن را اداره میکند، و پیش از کشتارها قرار گذاشته بودند متنی جمعی دربارهٔ نوشتن بیرون از زبان مادری بنویسند. آنان در یادداشتی خطاب به خوانندگان میگویند این نوشتهها را همانگونه که نوشته شدهاند منتشر میکنند. فرخی که در تهران و بیدسترسی به واژهنامههای برخط مینوشت، هر جا از معنای واژهای مطمئن نبود یادداشتی میان قلاب در جملههایش گذاشت و خواست این یادداشتها در متن بمانند. ساداتمنصوری از خود میپرسد اصلاً چرا به انگلیسی مینویسد، و یکتا مینویسد که زبان دوم به او اجازه میدهد «لکنت داشته باشد» و «لنگلنگان» پیش برود و همین، آنچه را در درون است آشکار میکند. یکتا همچنین روایت مادرش را از دوستی ثبت کرده که جوانانی زخمی را در پارکینگ خانهاش پناه داد. پولادی که از ایران مینویسد، در پایان یادداشت ششمی پیشنهاد میکند، «یک صفحهٔ سفید» برای صداهایی که هرگز به گروه نرسیدند. بر پایهٔ معرفی نویسندگان، فرخی یک مجموعهداستان به فارسی منتشر کرده و میثاقی نویسنده و مترجم میان انگلیسی و فارسی است. خواندن این مطلب در وبسایت Literary Hub رایگان است.