In its On Film column, The Paris Review publishes a personal essay by Inney Prakash, a New York-based film programmer and critic, on the bond between cinema, the Cannes Film Festival, and the experience of getting sober. Prakash begins at Cannes 2019, a trip meant to be a cinephile's dream vacation that instead became a bitter reckoning with depression, unemployment, loneliness, and dependence on alcohol. On that same trip he attends his first Alcoholics Anonymous meeting, in a small church at the far end of the Croisette, and afterward the films he watches suddenly take on new meaning: from Ulrike Ottinger's "Ticket of No Return" and Kubrick's "The Shining," which he now sees as the story of a man trying to dry out, to "Tommaso" and "Moulin Rouge." Moving through the years that follow, the essay shows that cinema for Prakash is not merely a subject of criticism or a profession; films become a mirror for understanding addiction, the possibility of care, and the search for the present. He writes of returning to Cannes in 2021, of a relapse and the return to meetings, and of encounters with works like Hong Sang-soo's "In Front of Your Face," "Memoria," and "Drive My Car" that help him take seriously the idea of presence and of accepting life. In closing, Prakash returns to his later years at Cannes, where alcohol's presence at the parties and across the festival no longer holds the same power over him. Yet he refuses a simple victory narrative: recovery and survival, the essay shows, do not move in a straight line, and cinema is no cure, but it can create moments in which, for a few hours or even a few minutes, the world feels more bearable and life still worth wanting. The essay ends at this year's festival with Ryusuke Hamaguchi's new film and a line the author repeats under his breath: "This world is the best. I don't want to leave it."
Drinking Movies؛ سقوط و سرخوردگی در کن
مجله ادبی پاریس ریویو در ستون «درباره فیلم» جستاری شخصی از اینی پراکاش، برنامه‌ریز سینمایی و منتقد ساکن نیویورک، منتشر کرده که به رابطه میان سینما، جشنواره کن و تجربه ترک الکل می‌پردازد. نویسنده روایت خود را از کن ۲۰۱۹ آغاز می‌کند؛ سفری که قرار بود تعطیلات رؤیایی یک دوستدار سینما باشد اما به مواجهه‌ای تلخ با افسردگی، بیکاری، تنهایی و وابستگی به الکل تبدیل شد. در همان سفر، او برای نخستین بار به جلسه انجمن الکلی‌های گمنام در کلیسایی کوچک در انتهای کروازت می‌رود و پس از آن فیلم‌هایی را می‌بیند که ناگهان معنای تازه‌ای پیدا می‌کنند؛ از «بلیت بی‌بازگشت» اولریکه اوتینگر و «درخشش» کوبریک، که حالا آن را داستان مردی می‌بیند که می‌خواهد الکل را کنار بگذارد، تا «توماسو» و «مولن روژ». جستار با عبور از خاطرات بعدی نویسنده نشان می‌دهد که سینما برای او فقط موضوع نقد یا کار حرفه‌ای نیست؛ فیلم‌ها به آینه‌ای برای شناخت اعتیاد، امکان مراقبت و جست‌وجوی اکنون تبدیل می‌شوند. او از بازگشت به کن در سال ۲۰۲۱، لغزش دوباره و بازگشت به جلسات می‌نویسد و از مواجهه با آثاری مثل «در مقابل صورتت» هونگ سانگ-سو، «ممریا» و «ماشین مرا بران» که به او کمک می‌کنند ایده حضور در لحظه و پذیرش زندگی را جدی‌تر بگیرد. در پایان، پراکاش به تجربه‌های بعدی خود در کن بازمی‌گردد؛ این بار در حالی که الکل در مهمانی‌ها و فضای جشنواره دیگر همان قدرت سابق را بر او ندارد. با این حال او از روایت پیروزی ساده پرهیز می‌کند: متن نشان می‌دهد که ترک و بقا خطی مستقیم ندارند و سینما هم درمان قطعی نیست، اما می‌تواند لحظه‌هایی بسازد که انسان برای چند ساعت، یا حتی چند دقیقه، جهان را قابل تحمل‌تر و زندگی را هنوز خواستنی ببیند. جستار با فیلم تازه ریوسکه هاماگوچی در کن امسال تمام می‌شود و جمله‌ای که نویسنده زیر لب تکرار می‌کند: «این جهان بهترین است؛ نمی‌خواهم ترکش کنم.»