In conversation with MUBI's Notebook, Isabelle Huppert looks back on her long partnership with Claude Chabrol, which began in 1978 with "Violette Nozière" and ran to seven films over nearly three decades. That first film, drawn from the true story of a young woman who killed her family, won Huppert the best actress prize at Cannes. Ten years passed before they worked together again on "Story of Women," this time based on the life of the last woman executed in France after the war. Huppert says Chabrol barely intervened with his actors at all. The scripts were perfect as they were, and she never involved herself in the writing. Before shooting he would offer a few short remarks about the character, and after that he left her entirely free. The example she remembers comes from "La cérémonie": just before a take she pulled the gum she was chewing out of her mouth and stuck it under the desk, and Chabrol told her it was wonderful and to do it again. That willingness to take in the unplanned detail, she says, is the whole of how he worked. She recalls the breadth of his knowledge of music, literature and film, and says that for him filmmaking was less a series of exceptional projects than a constant necessity. Chabrol wrote a book whose title plays on Galileo's famous line, "and yet it moves," and Huppert takes it as the summary of his outlook: he had to make films, no matter what. He knew perfectly well that some were better than others and never claimed genius every time out. One other habit she confirms is that he loved watching television, the plainest programs of all. Of their films together, Huppert considers "The Swindle" the most personal thing Chabrol made, and sees in the relationship between its two characters something of her own with the director. In that film, she says, he was speaking about himself and about the world of cinema, a world he sometimes saw as a gathering of small-time crooks, though he said it with humor and affection. The two saw little of each other away from work, yet both were certain they would meet again on a film. Had Chabrol not been lost so soon, she says, the partnership would have continued.
شابرول هرگز به من نمی‌گفت چه کنم
ایزابل اوپر در گفت‌وگو با مجله MUBI از همکاری طولانی خود با کلود شابرول می‌گوید؛ همکاری‌ای که در ۱۹۷۸ با «Violette Nozière» آغاز شد و در نزدیک به سه دهه به هفت فیلم رسید. آن فیلم اول، که از ماجرای واقعی دختری ساخته شده بود که خانواده‌اش را کشت، جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره کن را برای اوپر آورد. ده سال بعد در «Story of Women» بار دیگر با هم کار کردند، این بار بر پایه زندگی آخرین زنی که پس از جنگ در فرانسه اعدام شد. اوپر می‌گوید شابرول در کار با بازیگر تقریبا هیچ دخالتی نمی‌کرد. فیلمنامه‌ها از نظر او کامل بودند و خودش هم هرگز در نوشتن دخالت نمی‌کرد. کارگردان پیش از کار چند جمله کوتاه درباره شخصیت می‌گفت و از آن پس بازیگر را کاملا آزاد می‌گذاشت. نمونه‌ای که به یاد می‌آورد از «La cérémonie» است؛ درست پیش از برداشت، آدامسی را که می‌جوید از دهان درآورد و زیر میز چسباند، و شابرول گفت این عالی است، دوباره همان را بکن. به گفته اوپر، همین پذیرفتن جزئیات پیش‌بینی‌نشده شیوه کار او را نشان می‌دهد. اوپر از دانش گسترده شابرول در موسیقی، ادبیات و سینما یاد می‌کند و می‌گوید فیلمسازی برای او بیش از آنکه پروژه‌ای استثنایی باشد، ضرورتی همیشگی بود. شابرول کتابی دارد با عنوانی که بازی با جمله معروف گالیله است، «و با این حال می‌چرخد»، و اوپر آن را خلاصه نگاه او می‌داند: باید فیلم می‌ساخت، به هر قیمت. خودش هم می‌دانست همه فیلم‌هایش در یک سطح نیستند و ادعای نبوغ در هر کار را نداشت. یک عادت دیگر او هم که اوپر تایید می‌کند این است که عاشق تماشای تلویزیون و ساده‌ترین برنامه‌ها بود. از میان آثار مشترکشان، اوپر «The Swindle» را شخصی‌ترین فیلم شابرول می‌داند و رابطه دو شخصیت آن را تا حدی بازتاب رابطه خودش با کارگردان می‌بیند. به گفته او شابرول در آن فیلم درباره خودش و درباره دنیای سینما حرف می‌زد؛ دنیایی که گاه آن را جمع کلاهبردارهای کوچک می‌دید، البته با لحنی شوخ و مهربان. آن دو بیرون از کار کمتر یکدیگر را می‌دیدند، ولی هر دو مطمئن بودند دیر یا زود دوباره سر یک فیلم به هم می‌رسند. اوپر می‌گوید اگر شابرول این‌قدر زود از دست نرفته بود، همکاری‌شان ادامه داشت.