On three films from Cannes Critics' Week: Blerta Basholli's Dua about a girl in the Kosovo War, Pierre Le Gall's debut Flesh and Fuel, and Bruno Santamaría Razo's autobiographical Six Months in a Pink and Blue Building.
کن ۲۰۲۶: «دوآ»، «گوشت و سوخت» و «شش ماه در ساختمان صورتی و آبی»
سایت Roger Ebert این هفته در گزارشی از بخش «هفته‌ی منتقدان» جشنواره‌ی کن ۲۰۲۶ به سه فیلم می‌پردازد. نخست «دوآ» ساخته‌ی بلِرتا باشولّی، فیلم‌ساز کوزووویی، که با اولین فیلم بلندش «کندو» در سال ۲۰۲۱ جایزه‌ی بزرگ هیئت داوران ساندنس را به دست آورده بود. در دومین اثرش، باشولّی روایت یک دختر سیزده ساله به نام دوآ را در سایه‌ی جنگ کوزوو در دهه‌ی نود میلادی پی می‌گیرد و نشان می‌دهد چگونه جنگ بر زندگی روزمره‌ی یک خانواده اثر می‌گذارد. این فیلم نخستین حضور باشولّی در کن است. فیلم دوم، «گوشت و سوخت» ساخته‌ی پی‌یر لو گال، فیلم‌ساز فرانسوی، در نخستین حضور سینمایی خود به روایتی کم‌نظیر از دلبستگی میان دو مرد میان‌سال شاغل در جاده‌ها و توقف‌گاه‌های کامیون‌داران فرانسه می‌پردازد. لو گال با نگاهی شاعرانه و انسانی، روایتی از مهربانی، تنهایی و رفاقت در محیط‌های کاری دشوار ارائه می‌دهد، اثری که منتقدان آن را یکی از کشف‌های خوش بخش هفته‌ی منتقدان امسال خوانده‌اند. سومین فیلم، «شش ماه در ساختمان صورتی و آبی» ساخته‌ی برونو سانتاماریا رازو، فیلم‌ساز مکزیکی، نخستین اثر داستانی او پس از سال‌ها فعالیت در سینمای مستند است. این فیلم زندگی‌نامه‌ای اثری ترکیبی از مستند و داستانی است که از زاویه‌ی دید پسری یازده ساله در مکزیکوسیتی اوایل دهه‌ی نود میلادی روایت می‌شود و رویارویی او با بیماری پدر و رشد عاطفی خود را به‌تصویر می‌کشد. این نخستین حضور یک فیلم مکزیکی در بخش هفته‌ی منتقدان کن طی بیست سال گذشته است و نشانه‌ای از احیای سینمای مستقل مکزیک به شمار می‌رود.