بررسی تطبیقی جایگاه مضحکه و خندۀ کارناوالی در دن‌کیشوت و دائی‌جان ناپلئون

A Comparative Study of the Position of Farce and Carnival Laughter in Don Quixote and Uncle Napoléon

نویسنده: کتایون شهپرراد, آذین حسین زاده · 2024

خواندن در منبع (DOAJ) ↗ بازگشت به گنجینه English

درباره این اثر

باختین در بوطیقای داستایوفسکی، بعد در فرانسوا رابله و فرهنگ مردمی در قرون وسطی و نوزایی، با برشماری شاکله ه‌ای ادبیات کارناوالی، دن‌کیشوت را نمونۀ خندۀ کارناولی معرفی می‌کند. کارناوال، به‌دید او، وارونه شدن قوانین، آداب و سنن، نیز باورهاست و خندیدن به هرآنچه جدی است. مضحکه یا بورلسک، شگردی است که بدین خنده مجلای بروز می‌دهد. نویسنده ضمن تمسخر آداب و رسوم با سنت ادبی نیز درمی افتد؛ سبک فخیم را مضحک و موضوعی جدی را تمسخرآمیز می‌بیند. در ایران، پزشکزاد، در دائی‌جان ناپلئون، با تکیه بر مضحکه-نویسی...

Mikhail Bakhtin's literary theory traces carnivalesque literature from Dostoyevsky through Rabelais, identifying Don Quixote as a key example of carnival laughter. In Bakhtin's view, carnival inverts laws, customs and beliefs, mocking all that is serious. Burlesque and parody are techniques through which this laughter finds expression. The carnivalesque writer mocks social conventions while simultaneously challenging literary tradition, treating elevated styles as ridiculous and serious subjects as absurd. The text notes that in Persian literature, Pezeshkzad employs similar techniques of parody and mockery.

مشخصات

نویسنده
کتایون شهپرراد, آذین حسین زاده
سال
2024
زبان
FA
رده
نقد ادبی
نوع
مقاله
منبع
DOAJ

گنجینه کتابخانه دیجیتال بنیاد فرهنگ و هنر اورنگ است. هر رکورد آن به نسخه آزاد اثر در آرشیو معتبری پیوند می‌دهد؛ گنجینه متن را کپی نمی‌کند.

گزارش اشکال در این رکورد

Become a Member
Scroll to Top