مدل مفهومی بسط عقلانیت اکولوژیک از طریق یادگیری اجتماعی در برنامه‌ریزی شهرهای تاب‌آور

Conceptual Model for Expanding Ecological Rationality through Social Learning in Resilient City Planning

نویسنده: مهجبین ردایی, اسماعیل صالحی, شهرزاد فریادی, محمدرضا مثنوی, لعبت زبردست · 2022

خواندن در منبع ↗ بازگشت به گنجینه English

درباره این اثر

سکونتگاه‌های شهری معاصر با توسعه، دگرگونی و پیچیدگی روزافزون موجب اختلال در نظام اکولوژیک و پیوند انسان- طبیعت، بخصوص در شهرهای کویری شده و بحران قرن بیست و یکم یا کاهش تاب‎آوری شهری را رقم زده است. بسیاری از الگوهای ارتباطی انسان -طبیعت و راه‌حل‌های الهام گرفته از محیط طبیعی حامی اصول و مفاهیم تاب‌آوری و پایداری است. به‌منظور کاربست ابعاد انسانی در برنامه‌ریزی، لازم است که عقلانیت اکولوژیک یا به عبارتی ایده‌های مبتنی بر شواهد، اصول و استراتژی‌های پیوند انسان- طبیعت تجلی‌یافته در شهرهای کهن، ...

This is an academic article or essay about urban resilience and the relationship between human settlements and natural ecosystems, with a focus on desert cities. It argues that contemporary urban growth disrupts ecological balance and weakens human-nature connections, contributing to a crisis of reduced urban resilience in the twenty-first century. The text proposes that ecological rationality, meaning evidence-based ideas and strategies, should be drawn from patterns of human-nature connection found in historic cities and applied to modern urban planning in order to support resilience and sustainability.

مشخصات

نویسنده
مهجبین ردایی, اسماعیل صالحی, شهرزاد فریادی, محمدرضا مثنوی, لعبت زبردست
سال
2022
زبان
FA
رده
علم و دانش
نوع
مقاله
منبع
DOAJ

گنجینه کتابخانه دیجیتال بنیاد فرهنگ و هنر اورنگ است. هر رکورد آن به نسخه آزاد اثر در آرشیو معتبری پیوند می‌دهد؛ گنجینه متن را کپی نمی‌کند.

گزارش اشکال در این رکورد

Become a Member
Scroll to Top