JUN 21, 2026
What shall I call distance
By Sadegh Hatefi صادق هاتفی
How shall I name the distance,
when valleys are the farthest reach of thought?
How shall I speak of union,
when love dissolves into doubt?
O traveler,
pause a moment in the shade,
when the road,
beneath the onslaught of the sun, perishes thirst-lipped.
- ••
What shall I call this thought that plunders the gaze,
when the garden lies before us
and the pomegranate grove blossoms in scarlet?
What shall I call this thought? O cry,
O cry, O cry!
that the earth withholds its deepest tremor,
while inside the high fortresses of mind,
they weave nothing but delusions.
- ••
And the whirlwind's turmoil is a truth
which embraces my mortal coil,
and at its peak, with a single motion, lays me to waste.
- ••
One look, one earthly look restores me,
while transfixed eyes
fade into the spellbound sky.
O companion, your gaze is a verse of revival,
when you return, at last,
to your own roots of dust.
October 30, 1977- Evin
فاصله را چه بخوانم
By Sadegh Hatefi صادق هاتفی
فاصله را چه بخوانم
هنگام که درهها نهایت پندارند
از پیوند چگونه بگویم
هنگام که عشق به تردید میآمیزد
ای مسافر
سایبان را لحظهای بایست
هنگام که راه
زیر یورش خورشید تشنهلب هلاک میشود
- ••
پندار را چه بخوانم که نگاه را غارت میکند
هنگام که باغ پیش روست
و انارستان گلنار داده است
پندار را چه بخوانم ای فریاد
ای فریاد، ای فریاد
که زمین عمیقترین تکانش را دریغ میدارد
هنگام که در قلعههای بلند خیال
اوهام میبافند
- ••
و گرد باد حقیقتی است
هنگام که جسم خاکی مرا میان میگیرد
و در اوج به حرکتی ویران میکند
- ••
یک نگاه، یک نگاه خاکی آبادم میکند
هنگام که نگاهها
مسخ شده محو آسمانند
آی همراه نگاه تو آیه آبادی است
هنگام که
بازگشت میکنی به ریشههای خاکی خود
هشتِ آبانماهِ ۱۳۵۶ خورشیدی- اوین