JUL 11, 2026
The Rift
By Sadegh Hatefi صادق هاتفی
How the road
is a fable
in the old aunt's tales
in the wronged night of childhood
caressing the ear
with its sweet call
until the late watches of the night
*
In the green meadows of the tale
Rakhsh, captain of the plain,
sat keeping watch
so the old champion
could cross the sea of sleep
in peace
*
In the far deserts
Majnun,
with the vision of Leyli's figure,
beneath a cloud of whirlwind and sand
sat restless,
breaking the chains of ancient custom
and Shirin of the tales
was the star of love,
so that Bisotun,
by Farhad's pick, would live forever
*
Alongside childhood
what things, what things,
what things
passed
How did it happen
that the blades of the thornbush
laid the violet in the earth
and then,
over the grave of wronged innocence,
clumsily
recited the Fatiha
Sudden, all of a sudden,
how many weary ones sank down
Sudden,
all of a sudden
*
Out of the whirlwind leapt
the wild steed
and the invading winds
drew the dust,
dark and thick,
across the season
*
So it was that "Spring"
was severed from "Spring"
and autumn,
rootless, before its season
The air, cold through and through,
as if winter's freeze
had pitched its tent over the garden,
over flower, over mind, over every mind
The severed season
began
The severed road
arrived at this hour
*
The severed road
is no fable
It is the sorrow of being stranded
It is the death-song of youth and of life
*
The severed road
is a valley
covered with the hopes of people,
mournful, anxious,
covered with the dead,
creeping slowly
along the path of rot
*
Now the labored breath,
the wails of pain,
and a vulture amid the dust,
clots of blood
on its beak
and the eyes,
these pure eyes,
from their sockets
to the dust
*
My heart,
my heart, how acrid,
how fast it beats
Evin, 1 Bahman 1356 (January 21, 1978)
شکاف
By Sadegh Hatefi صادق هاتفی
چگونه راه
افسانه ای ست
در قصه های عمهٔ پیر
در شب مظلوم کودکی
که گوش را می نواخت
با بانگ خوش
تا پاس های دیر
*
در چمنزارهای خرم قصه
رخش -ناخدای دشت-
آ گاه می نشست
تا پهلوان پیر
دریای خواب را
آرام طی کند
*
در کویرهای دور
مجنون
با خیال قامت لیلی
در زیر ابری از گردباد وشن
آسیمه می نشست
زنجیرهای سنت دیرینه می شکست
وشیرین قصه ها
ستارهٔ عشق بود
تا بیستون
ز تیشهٔ فرهاد جاودان شود
*
همراه کودکی
چه ها ، چه ها
چه ها
گذشت
چگونه شد که تیغ های خاربن
بنفشه را به خاک سپردند
وانگاه
بر مزار بیگناهی مظلوم
ناشیانه
فاتحه خواندند
ناگاه ، ناگهان
چه خستگان که نشستند
ناگاه
ناگهان
*
بیرون جهید زگردباد
توسن وحشی
و بادهای مهاجم
غبار را
تیره و ضخیم
میان فصل کشیدند
*
چنین شد «بهار»
از «بهار» جدا
و خزان
بی ریشه ای به فصل پیش
هوا ، یک سره سرما
گویی که انجماد زمستان
خیمه زد به باغ
به گل ، به ذهن ، به اذهان
بریده فصل
آغاز شد
بریده راه
این زمان رسید
*
بریده راه
افسانه نیست
اندوه ماندگی ست
آواز مرگ جوانی و زندگی ست
*
بریده راه
دره ای ست
پوشیده از امید کسان
مغموم ، مضطرب
پوشیده از جسد
که در مسیر تعفن
آرام می خزد
*
اینک تنفس دشوار
ضجه های درد
و کرکسی میان غبار
با دلمه های خون
به منقار
و چشم ها
این چشم های پاک
از چشم خانه ها
به خاک
*
قلبم
قلبم چه گس
چه تند می زند
اوین ، یکم بهمن ماه ۱۳۵۶