JUL 4, 2026
Shahrnush Parsipur, Author of Women Without Men, Dies at 80

Shahrnush Parsipur, Author of Women Without Men, Dies at 80

By Owrang Editorial

Shahrnush Parsipur, one of the most important voices in contemporary Iranian literature, died Friday July 3 in a hospital near San Francisco. She had been hospitalized since the previous week following a heart attack.
Born in Tehran on February 17, 1946, Parsipur was among the first Iranian women after Simin Daneshvar to pursue the novel as a serious craft. Her first novel The Dog and the Long Winter appeared in the 1970s and announced a writer who would weave the hidden corners of women's lives into her fiction while holding them against the hard realities and violence of the world around them.
In her novels, from Touba and the Meaning of Night to Women Without Men, imagination and the realities of women's lives merge in a bed of magical realism. Her fictional world is built from home, body, fear, desire, solitude, myth and history. Parsipur spoke of the things her society had kept silent, and she turned that very silence into the raw material of her literature.
About her reasons for writing Women Without Men she once said: "I did not want other girls to experience that suffering." The book was banned in Iran and led its author to interrogation and prison. Parsipur was imprisoned both before and after the revolution, and she wrote Touba and the Meaning of Night during her years behind bars. She later recorded those years in Prison Memoirs, a book that, like much of her work, became part of the hidden history of Iranian intellectual life and women's writing.
She emigrated to America in the 1990s but never parted from literature. For decades in exile she wrote and translated, and despite the distance she remained inside the Persian language. Her books were banned or restricted in Iran yet passed from hand to hand among readers, while slowly finding their place in world literature abroad.
Only months ago, nearly four decades after its first publication, a new English translation of Women Without Men reached the longlist of the 2026 International Booker Prize, placing her name once more before readers around the world. It was as if a book once cast out for speaking of the female body and its suffering had returned, after all these years, in another language.
Her death came on the eve of the tenth anniversary of Abbas Kiarostami's passing. Two figures of one generation who, each in their own language, one with a camera and one with a pen, drew an honest portrait of Iran, and both closed their eyes far from home. Kiarostami built his world from roads, children, villages, silence and the gaze. Parsipur built hers from women, home, body, myth and exile. Each showed in their own way that Iran cannot be reduced to headlines and slogans. Iran lives in the details of daily life, in hidden sorrows, in imagination, in silence, and in the eyes of those who have lived it.
Shahrnush Parsipur is gone, but her fictional world is still alive. A world where women step out of the margins of the text, and silence takes the shape of a story.

شهرنوش پارسی‌پور؛ نویسندهٔ رمان «زنان بدون مردان» درگذشت

نوشتهٔ Owrang Editorial

شهرنوش پارسی‌پور نویسنده، مترجم و از چهره‌های مهم ادبیات معاصر ایران، روز جمعه ۱۲ تیر ۱۴۰۵ برابر با سوم ژوئیه ۲۰۲۶ در بیمارستانی در حومه سان‌فرانسیسکو درگذشت. او از هفته گذشته در پی سکته قلبی بستری بود.
پارسی‌پور زاده ۲۸ بهمن ۱۳۲۴ در تهران بود و پس از سیمین دانشور از نخستین زنان ایرانی بود که رمان‌نویسی را به صورت جدی و حرفه‌ای دنبال کرد. نخستین رمانش سگ و زمستان بلند در دهه پنجاه منتشر شد و خیلی زود نشان داد که با نویسنده‌ای روبه‌رو هستیم که قرار بود زوایای پنهان زنانگی را در تار و پود آثارش بگنجاند و هم‌زمان آن را در ارتباط با جهان واقع و خشونت‌های جاری آن تعریف کند.
در رمان‌هایش، از طوبا و معنای شب تا زنان بدون مردان، تخیل و واقعیت زندگی زنانه در بستری از رئالیسم جادویی به هم می‌آمیزند. جهان داستانی او از خانه، بدن، ترس، میل، تنهایی، اسطوره و تاریخ ساخته می‌شود. پارسی‌پور از چیزهایی سخن گفت که جامعه درباره‌شان سکوت کرده بود و همین سکوت را به ماده خام ادبیات خود بدل کرد.
خودش درباره انگیزه نوشتن زنان بدون مردان گفته بود: «می‌خواستم دخترهای دیگر آن رنج را تجربه نکنند». همین کتاب در ایران ممنوع شد و نویسنده‌اش را به بازجویی و زندان کشاند. پارسی‌پور پیش و پس از انقلاب زندان را تجربه کرد و طوبا و معنای شب را در سال‌های حبس نوشت. بعدها خاطره آن سال‌ها را نیز در خاطرات زندان ثبت کرد. این کتاب نیز مثل بسیاری از آثارش بخشی از تاریخ پنهان روشنفکری و زنانه‌نویسی ایرانی شد.
او در دهه هفتاد به آمریکا مهاجرت کرد اما هرگز از ادبیات جدا نشد. سال‌ها در تبعید نوشت، ترجمه کرد و با وجود فاصله جغرافیایی، در زبان فارسی ماند. آثارش در ایران ممنوع یا محدود شدند اما میان خوانندگان دست به دست گشتند و در بیرون از ایران نیز آرام‌آرام جای خود را در ادبیات جهان باز کردند.
تنها چند ماه پیش، حدود چهار دهه پس از انتشار زنان بدون مردان، ترجمه تازه انگلیسی این رمان به فهرست اولیه جایزه بوکر بین‌المللی ۲۰۲۶ راه یافت. این اتفاق نام پارسی‌پور را بار دیگر در برابر خوانندگان جهانی قرار داد. انگار کتابی که روزی به جرم گفتن از تن و رنج زنانه طرد شده بود، پس از سال‌ها از همان نقطه خاموشی به زبان دیگری بازمی‌گشت.
درگذشت پارسی‌پور درست در آستانه دهمین سالگرد خاموشی عباس کیارستمی رخ داد. دو چهره از یک نسل که یکی با دوربین و دیگری با قلم تصویری صادقانه از ایران ساختند و هر دو دور از وطن چشم از جهان فروبستند. کیارستمی جهان را از جاده، کودک، روستا، سکوت و نگاه ساخت. پارسی‌پور از زن، خانه، بدن، اسطوره و تبعید. هر دو به زبان خود نشان دادند که ایران فقط در خبرها و شعارها خلاصه نمی‌شود. ایران در جزئیات زندگی روزمره، در رنج‌های پنهان، در خیال، در سکوت و در نگاه کسانی است که آن را زیسته‌اند.
شهرنوش پارسی‌پور رفت، اما جهان داستانی او هنوز زنده است. جهانی که در آن زنان از حاشیه متن بیرون می‌آیند و سکوت شکل روایت پیدا می‌کند.

Become a Member
Scroll to Top