Knowing Where We Come From Helps Us Imagine Where We Can Go
Roots do not limit wings: what research says about heritage, identity, and hope in diaspora children
By Bahram Ghadiri Khamjani, PhD
Children growing up in the diaspora often live between two worlds. They learn the language, customs, and history of the country where they live, while their family heritage may remain distant: present in names, foods, celebrations, and family memories, but not always fully understood.
For these children, learning about the past is more than memorizing kings, wars, and dates. It can help answer three deeply personal questions:
Who am I? Where do I belong? What can I become?
Cultural knowledge can strengthen identity
Scientific research shows that a positive understanding of one's ethnic and cultural identity is associated with important psychological and educational benefits.
A major meta-analysis by Deborah Rivas-Drake and her colleagues examined 46 studies involving ethnic and racial minority youth. The researchers found that positive feelings about one's heritage were associated with higher self-esteem, greater well-being, healthier social functioning, more positive academic attitudes, and fewer depressive symptoms. The effects were generally small to moderate, meaning that cultural identity is not the only influence on a child's development, but it can be a meaningful protective resource.
The study, published in Child Development, suggests that children benefit when they can feel informed, secure, and proud, though not superior, about their cultural background.
(Rivas-Drake et al., 2014)
Research led by Adriana Umaña-Taylor also describes ethnic and racial identity as an important part of normal adolescent development. Young people gradually explore what their heritage means, decide which values matter to them, and integrate those discoveries into a larger understanding of themselves.
(Umaña-Taylor et al., 2014)
Diaspora children do not have to choose between two identities
Children of immigrants sometimes feel they must choose between the culture of their family and the culture of the country in which they are growing up. Research indicates that this does not have to be the case.
A longitudinal study of 765 immigrant adolescents found that personal, ethnic, and national identities were interconnected. The findings suggest that exploring one's heritage can be part of the broader process through which young people develop a coherent understanding of themselves.
The healthiest message for diaspora children is therefore not, "You belong only to the past," or, "You must choose one country over another." It is:
You can understand your ancestral heritage, participate fully in the society where you live, and build an identity that includes both.
(Mastrotheodoros et al., 2021)
Stories connect children to generations before them
Family stories and historical narratives can also provide children with a sense of continuity.
Research by Robyn Fivush, Jennifer Bohanek, and Widaad Zaman found that adolescents whose intergenerational stories contained stronger family connections and greater perspective-taking showed higher levels of well-being. Stories about previous generations can help children understand that they belong to something larger than themselves.
They learn that earlier generations also faced uncertainty, migration, hardship, change, and difficult decisions. Most importantly, they discover that those generations responded with creativity, courage, cooperation, and perseverance.
(Fivush, Bohanek, and Zaman, 2011)
The past can become a source of hope
The scientific evidence does not mean that simply reading a history book will automatically make every child confident or hopeful. Children's well-being is also shaped by family relationships, education, economic conditions, discrimination, friendships, and many other experiences.
The research does, however, support an important pathway:
Knowledge can create connection. Connection can strengthen identity. A secure identity can support confidence, belonging, and hope.
When diaspora children learn that their ancestors built cities, developed systems of writing and accounting, created art, practiced agriculture, exchanged ideas, and overcame crises, history no longer appears as a collection of lifeless ruins.
It becomes evidence of human possibility.
A child who learns about the achievements of the past may begin to think:
"People from my heritage created, discovered, and contributed to civilization. Their story is part of my story. I, too, can learn, create, and contribute."
This is why presenting history to children through accurate, engaging, and age-appropriate stories matters. Historical knowledge should never be used to claim superiority over others. Its best purpose is to give children roots without limiting their wings.
For diaspora children, the past should not become a place in which they are trapped. It should become a foundation from which they can look toward the future, with greater self-knowledge, self-confidence, and hope.
دانستن اینکه از کجا آمدهایم، به ما کمک میکند بدانیم به کجا میتوانیم برویم
آنچه پژوهشها درباره میراث، هویت و امید در کودکان مهاجر میگویند
نوشتهٔ Bahram Ghadiri Khamjani, PhD
کودکانی که در جامعه مهاجران و دور از سرزمین نیاکان خود رشد میکنند، اغلب میان دو جهان زندگی میکنند. آنان زبان، آداب و تاریخ کشوری را میآموزند که در آن زندگی میکنند؛ درحالیکه میراث خانوادگیشان ممکن است دور و گاه ناشناخته باقی بماند؛ میراثی که در نامها، خوراکها، جشنها و خاطرات خانوادگی حضور دارد، اما همیشه بهدرستی شناخته و درک نمیشود.
برای این کودکان، آموختن گذشته بسیار فراتر از حفظکردن نام پادشاهان، جنگها و تاریخ رویدادهاست. شناخت گذشته میتواند به آنان کمک کند تا به سه پرسش عمیق و شخصی پاسخ دهند:
من کیستم؟ به کجا تعلق دارم؟ و چه کسی میتوانم بشوم؟
شناخت فرهنگ میتواند هویت کودکان را تقویت کند
پژوهشهای علمی نشان میدهند که شناخت مثبت از هویت قومی و فرهنگی، با شماری از دستاوردهای مهم روانشناختی و آموزشی ارتباط دارد.
دبورا ریواس-دریک و همکارانش در یک فراتحلیل گسترده، نتایج ۴۶ پژوهش درباره کودکان و نوجوانان متعلق به اقلیتهای قومی و نژادی را بررسی کردند. آنان دریافتند که احساس مثبت نسبت به میراث قومی و فرهنگی، با عزتنفس بیشتر، بهزیستی روانی بهتر، روابط اجتماعی سالمتر، نگرش مثبتتر نسبت به تحصیل و نشانههای کمتر افسردگی ارتباط دارد.
اندازه این ارتباطها عموماً کوچک تا متوسط بود. بنابراین، هویت فرهنگی تنها عامل مؤثر بر رشد کودک نیست؛ اما میتواند یکی از منابع مهم حمایت روانی و اجتماعی او باشد.
این پژوهش که در مجله علمی Child Development منتشر شده است، نشان میدهد کودکان زمانی سود میبرند که بتوانند درباره پیشینه فرهنگی خود آگاه باشند و نسبت به آن احساس امنیت و افتخار کنند؛ افتخاری که به معنای برتر دانستن خود نسبت به دیگران نیست. (ریواس-دریک و همکاران، ۲۰۱۴)
پژوهشهای آدریانا اومانیا-تیلور و همکارانش نیز هویت قومی و نژادی را بخشی مهم از روند طبیعی رشد نوجوانان معرفی میکنند. نوجوانان بهتدریج بررسی میکنند که میراث فرهنگیشان چه معنایی دارد، کدام ارزشها برایشان اهمیت بیشتری دارد و چگونه میتوانند این شناخت را در تصویر کلیتری که از خود دارند، جای دهند. (اومانیا-تیلور و همکاران، ۲۰۱۴)
کودکان مهاجر مجبور نیستند یکی از دو هویت خود را انتخاب کنند
فرزندان مهاجران گاهی احساس میکنند که باید میان فرهنگ خانواده و فرهنگ کشوری که در آن رشد میکنند، یکی را انتخاب کنند. پژوهشها نشان میدهند که چنین انتخابی ضروری نیست.
در یک مطالعه طولی درباره ۷۶۵ نوجوان مهاجر، پژوهشگران دریافتند که هویت شخصی، قومی و ملی آنان با یکدیگر ارتباط دارند. این یافتهها نشان میدهد که شناخت و بررسی میراث فرهنگی میتواند بخشی از فرایند گستردهتری باشد که طی آن جوانان درک منسجمتری از شخصیت و جایگاه خود پیدا میکنند.
بنابراین، سالمترین پیامی که میتوان به کودکان مهاجر داد این نیست که:
«تو فقط به گذشته تعلق داری.»
یا:
«باید میان کشور نیاکان خود و کشوری که در آن زندگی میکنی، یکی را انتخاب کنی.»
پیام درست این است:
تو میتوانی میراث نیاکان خود را بشناسی، در جامعهای که در آن زندگی میکنی مشارکتی کامل داشته باشی و هویتی بسازی که هر دو فرهنگ را در بر گیرد.
(ماستروتئودوروس و همکاران، ۲۰۲۱)
داستانها کودکان را به نسلهای پیشین پیوند میدهند
داستانهای خانوادگی و روایتهای تاریخی میتوانند به کودکان احساس تداوم و پیوستگی ببخشند.
پژوهش رابین فیوش، جنیفر بوهانک و وداد زمان نشان داد نوجوانانی که روایتهای میاننسلی آنان دارای پیوندهای خانوادگی قویتر و توانایی بیشتر برای دیدن مسائل از نگاه دیگران بود، از سطح بالاتری از بهزیستی برخوردار بودند.
داستانهای نسلهای گذشته به کودکان کمک میکنند دریابند که آنان بخشی از جریانی بزرگتر از زندگی فردی خود هستند.
آنان میآموزند که نسلهای پیشین نیز با ناامنی، مهاجرت، دشواری، تغییر و تصمیمهای سخت روبهرو بودهاند. مهمتر از همه، درمییابند که آن نسلها با خلاقیت، شجاعت، همکاری و پایداری به این مشکلات پاسخ دادهاند. (فیوش، بوهانک و زمان، ۲۰۱۱)
گذشته میتواند به سرچشمهای برای امید تبدیل شود
شواهد علمی به این معنا نیست که تنها خواندن یک کتاب تاریخی، هر کودکی را بهصورت خودکار امیدوار و بااعتمادبهنفس میکند. بهزیستی کودکان تحتتأثیر روابط خانوادگی، آموزش، شرایط اقتصادی، تبعیض، دوستیها و بسیاری عوامل دیگر نیز قرار دارد.
بااینحال، پژوهشها از یک مسیر مهم حمایت میکنند:
شناخت میتواند پیوند ایجاد کند. پیوند میتواند هویت را تقویت کند. هویت استوار نیز میتواند زمینهساز اعتمادبهنفس، احساس تعلق و امید شود.
هنگامی که کودکان دور از سرزمین نیاکان خود میآموزند که پیشینیان آنان شهر ساختهاند، نظامهای نگارش و حسابداری پدید آوردهاند، آثار هنری خلق کردهاند، کشاورزی و صنعت را گسترش دادهاند، با دیگر جوامع به مبادله اندیشه و کالا پرداختهاند و از بحرانهای بزرگ عبور کردهاند، تاریخ دیگر مجموعهای از ویرانههای خاموش و بیجان نخواهد بود.
تاریخ به سندی از توانایی انسان تبدیل میشود.
کودکی که با دستاوردهای گذشته آشنا میشود، ممکن است با خود بیندیشد:
«مردم سرزمین نیاکان من آفریدند، کشف کردند و در ساخت تمدن انسانی سهم داشتند. داستان آنان بخشی از داستان من است. من نیز میتوانم بیاموزم، بیافرینم و به جامعه انسانی خدمت کنم.»
به همین دلیل، معرفی تاریخ به کودکان از طریق داستانهای دقیق، جذاب و متناسب با سن آنان اهمیت دارد. تاریخ هرگز نباید برای اثبات برتری یک فرهنگ یا ملت بر دیگران به کار رود. ارزشمندترین کارکرد آن این است که به کودکان ریشه بدهد، بیآنکه پروازشان را محدود کند.
برای کودکانی که دور از سرزمین نیاکان خود زندگی میکنند، گذشته نباید به مکانی تبدیل شود که آنان را در خود زندانی کند؛ بلکه باید بنیادی باشد که بتوانند بر آن بایستند و با خودشناسی، اعتمادبهنفس و امید بیشتر به آینده نگاه کنند.