The Rules of the Game: Renoir's Party on the Eve of War
Film of the Week, marking Jean Renoir's birthday, September 15, 1894
By Owrang Editorial
On the eve of the Second World War, Jean Renoir took his camera to a house party at a French country estate, where love, betrayal, jealousy and class relations hide behind seemingly civilized manners. The result was The Rules of the Game, a film that met with jeers from the audience at its Paris premiere on July 7, 1939, failed at the box office and, a few months later, was banned by the French government for "undermining morale."
The original negative was lost in the war, but surviving materials made a reconstruction possible in the 1950s. A work once rejected went on to become one of the most enduring films in the history of cinema, and it has appeared among the top ten of every Sight & Sound poll since the first one in 1952.
With long takes, a constantly moving camera and a brilliant use of deep focus, Renoir keeps the relationships of several characters alive in the frame at once. The famous hunt of rabbits and pheasants at the center of the film is a compressed image of a world that hides violence behind leisure and ceremony, a violence that reaches a human being by the film's end.
Octave, played by Renoir himself, speaks a line that may sum up the whole world of the film: "Everyone has their reasons." Tout le monde a ses raisons.
Three views of The Rules of the Game: Roger Ebert, Chicago Sun-Times, Great Movies series; Alexander Sesonske, The Criterion Collection, "Everyone Has Their Reasons"; Brian Eggert, Deep Focus Review, The Definitives.
Watch: Kanopy, free with a card from many US public libraries, or Criterion Channel, subscription.
قاعدهٔ بازی؛ مهمانی رنوار در آستانهٔ جنگ
فیلم هفته، به مناسبت زادروز ژان رنوار، ۱۵ سپتامبر ۱۸۹۴
نوشتهٔ Owrang Editorial
در آستانهٔ جنگ جهانی دوم، ژان رنوار دوربینش را به ضیافتی در یک عمارت اشرافی فرانسه برد؛ جایی که عشق، خیانت، حسادت و مناسبات طبقاتی پشت آداب ظاهراً متمدنانه پنهان شده‌اند. حاصل، «قاعدهٔ بازی» بود؛ فیلمی که در نخستین نمایش خود در ۷ جولای ۱۹۳۹ در پاریس با اعتراض تماشاگران روبه‌رو شد، شکست تجاری خورد و چند ماه بعد دولت فرانسه آن را به دلیل «تضعیف روحیه» توقیف کرد.
نگاتیو اصلی در جنگ از میان رفت، اما مواد باقی‌مانده در دههٔ ۱۹۵۰ امکان بازسازی فیلم را فراهم کرد. اثری که زمانی پس زده شده بود، بعدها به یکی از ماندگارترین فیلم‌های تاریخ سینما بدل شد و از نخستین نظرسنجی Sight & Sound در ۱۹۵۲ همواره در میان ده فیلم برتر آن حضور داشته است.
رنوار با نماهای بلند، حرکت پیوستهٔ دوربین و استفادهٔ درخشان از عمق میدان، روابط چند شخصیت را هم‌زمان در قاب زنده نگه می‌دارد. صحنهٔ مشهور شکار خرگوش‌ها و قرقاول‌ها در میانهٔ فیلم نیز تصویری فشرده از جهانی است که خشونت را پشت تفریح و تشریفات پنهان می‌کند؛ خشونتی که در پایان فیلم به انسان می‌رسد.
اکتاو، با بازی خود رنوار، جمله‌ای می‌گوید که شاید کل جهان فیلم را خلاصه کند: «هر کسی دلایل خودش را دارد.» Tout le monde a ses raisons.
سه نگاه به «قاعدهٔ بازی»
راجر ابرت | جامعه در آستانهٔ فروپاشی
ابرت فیلم را تصویری از فرانسهٔ ۱۹۳۹ می‌بیند؛ جامعه‌ای که طبقهٔ حاکم آن درگیر روابط بی‌ثبات و بازی‌های عاطفی است و خدمتکاران نیز همان الگوها را تکرار می‌کنند. برای او سادگی ظاهری فیلم پوششی برای اثری پیچیده و خطرناک است.
الکساندر سسونسکه | فرم، حرکت و تراژدی کمیک
سسونسکه بر ساختار و زبان سینمایی فیلم تأکید می‌کند: آمیزه‌ای از کمدی و تراژدی که با حرکت دوربین، عمق میدان و حضور هم‌زمان چند کنش در قاب شکل می‌گیرد. او همچنین مسیر شگفت‌آور فیلم را از شکست و توقیف تا بازسازی و کشف دوباره دنبال می‌کند.
برایان اگرت | تاریخ پشت مهمانی
اگرت «قاعدهٔ بازی» را در متن سیاسی اروپا در سال ۱۹۳۹ قرار می‌دهد؛ از پیروزی فرانکو تا گسترش فاشیسم و فضای متزلزل فرانسه. در این نگاه، مهمانی اشرافی فیلم تصویری کوچک از جامعه‌ای است که نشانه‌های فاجعه را می‌بیند و همچنان به بازی خود ادامه می‌دهد.
تماشا: Kanopy، رایگان با کارت بسیاری از کتابخانه‌های عمومی آمریکا، یا Criterion Channel، اشتراکی.