NOV 9, 2026
— تصویرسازی با هوش مصنوعی ‖ AI-generated illustration
The Prince in Love
A play by Susan Rahimi
By Susan Rahimi سوسن رحیمی
Translated from the Persian with Claude; edited and published by Owrang.
[Translator's note: Roya, the Girl's name, is the Persian word for "dream"; Arezoo means "wish" or "longing".]
[A room onstage: a table, two chairs, and a rickety bookcase, one shelf of which serves as a dish rack. An old wardrobe stands at the back, to the right, and a window is set above the bed at the rear. The Writer, a young man, is writing at the table. Imagination, another young man, sits on the bed with his legs stretched out. The Writer stares in despair at a page covered in scribbles, crumples it, and throws it at his feet, where other discarded pages lie.]
IMAGINATION
Oh, poor page!
THE WRITER
There you go, opening your mouth again.
IMAGINATION
Sympathy is a good feeling.
THE WRITER
There's no need for you to sympathize with my pages. The best thing you can do is keep quiet.
IMAGINATION
(crosses his legs) I'm tired.
THE WRITER
I don't know why it doesn't come out right.
IMAGINATION
Because you don't dip it right.
THE WRITER
Dip what? (pause) Here you go again.
[The Writer lights a cigarette and rubs his temples.]
IMAGINATION
My friend, you sit at this table for hours, scribbling all over those poor sheets of paper. Then you mercilessly crumple them up and throw them away. You sigh, you complain ...
THE WRITER
And listen to your endless chatter. You forgot that part.
IMAGINATION
I talk when I feel you've given up.
THE WRITER
Oh, of course, you're here to encourage me. Thank you. Ah, if you weren't here ... how wonderful that would be.
IMAGINATION
I'm trying to make things easier.
THE WRITER
How? By chattering at the wrong moments?
IMAGINATION
At the wrong moments? Or whenever you want me to?
THE WRITER
Whenever I want you to? That's rich. Then where were you when that director threw me in here and slammed the door in my face? You know perfectly well I'm imprisoned on this stage, and I have to hand over a good play in two days. All because you egged me on and set me against him. Then you cleared off to God knows where, strolling along the seaside or drinking your damned fruit juice in some park. All you know how to do is waste my lonely hours.
IMAGINATION
You're just tired, that's all.
THE WRITER
I just want to be alone. That's all. I keep wanting to focus on my work, but you won't let me.
IMAGINATION
In this stuffy air, at this crummy table ... no prince would set foot in a room like this.
THE WRITER
A prince? Who said I was looking for a prince, my dear Imagination? I only wish you had their good taste and would leave this place.
IMAGINATION
But I put up with it.
THE WRITER
But I don't. I have no need for imagination and daydreaming. I'm looking for a real subject, not like you.
IMAGINATION
(angry) There's only one real subject in this room, and it's the same old story: a writer found dead beneath a heap of crumpled paper, the stench filling the room, and the first thing the police do is open the window to let in some fresh air.
[Imagination opens the window and looks outside.]
THE WRITER
You were supposed to give me some encouragement, but it looks as though you've given up too. (turns toward the window and takes a deep breath) Ah, what lovely air! (rests his head on the table and falls asleep)
IMAGINATION
A girl is sitting on a suitcase in the rain, her face lifted toward the sky so the rain will soak her even more ... From here, she looks like a dream.
[The stage goes dark. Imagination moves away from the window and disappears into the darkness. Rain can be heard. A moment later, a Girl enters carrying a suitcase. Her clothes are soaked, and her nose is running. She reaches center stage and sneezes. The Writer wakes with a start. The lights come up, and the Writer approaches the Girl, who has not noticed him. She blows her nose into a handkerchief and looks around. Suddenly she notices the Writer, and they both jump back.]
THE GIRL
Oh God, you scared me.
THE WRITER
So did you.
THE GIRL
Poor me! Am I really that frightening?
THE WRITER
Then I must be.
THE GIRL
No, not at all.
THE WRITER
Thank you very much. Well, now could you kindly tell me who you are?
THE GIRL
I ... I ... (gives a loud sneeze)
THE WRITER
What are you doing here?
THE GIRL
I ... I ... (sneezes again; the Writer draws back) Ah, that's a relief.
THE WRITER
Thank God. Now, will you please answer my question, ma'am.
THE GIRL
(excited) Ma'am?!
THE WRITER
Yes, ma'am.
THE GIRL
Nobody has ever called me ma'am before.
THE WRITER
Why, aren't you a lady?
THE GIRL
Well, not quite ... I'm still ...
THE WRITER
I see. Then I should say young lady.
THE GIRL
How wonderful. Young lady.
THE WRITER
Why, what do they call you?
THE GIRL
Whatever anyone feels like.
THE WRITER
But you must have a name.
THE GIRL
Yes. That's what I said too
THE WRITER
To whom?
THE GIRL
To the ones I used to work for before. Like the last one. They used to call me Chief Busybody.
THE WRITER
What for?
THE GIRL
Well, they were giving the hero of their story a really hard time. Just to show he was a hero, they wanted to make him cross a desert full of needles. Then a desert full of salt so his feet would burn. Then a barren wilderness. Then ...
THE WRITER
How cruel!
THE GIRL
Yes. Have you ever seen such a horrible imaginary world?
THE WRITER
It's more like a nightmare.
THE GIRL
That's what I said too. But they said, that's not for you to concern yourself with, Chief Busybody. You'd better mind your own business. (mimics)
THE WRITER
So how did you end up here?
THE GIRL
Well, I didn't mind my own business and stuck my nose into their work again. I mean, that's what they said.
THE WRITER
Well, that's what comes of being nosy.
THE GIRL
But I only ...
THE WRITER
Enough. Enough. You'd better try to mind your own business from now on. Because nobody likes a nosy person. Got it?
THE GIRL
Yes, sir.
THE WRITER
You know, I fired my colleague too, because he was always meddling in my work, just like you. Always stupid suggestions, always idle fantasies. I threw him out of my mind.
THE GIRL
Maybe he wanted to help you too.
THE WRITER
But I don't need his daydreaming.
THE GIRL
Lots of people live on their imaginations.
THE WRITER
But I don't need it. I ... I ...
THE GIRL
You're looking for a real subject, a real hero.
THE WRITER
Yes. But how did you know?
THE GIRL
All writers say the same things.
THE WRITER
So that's how it is.
THE GIRL
Yes, that's how it is.
THE WRITER
Well, so what?
THE GIRL
What do you mean, so what?
THE WRITER
So you think you can just barge into the middle of my work without permission? Looks like you really are nosy.
THE GIRL
Well ... well, I only wanted to help you.
THE WRITER
But I didn't give permission.
THE GIRL
But you're stuck ... you're drowning.
THE WRITER
Drowning!?
THE GIRL
Yes. You're floundering in the middle of a sea of words.
THE WRITER
All right .... all right .... thank you.
THE GIRL
(delighted) No one's ever thanked me before.
THE WRITER
I do thank you .... but ...
THE GIRL
You're welcome. Your colleague's gone and you're alone. You know, I ... I can help you.
THE WRITER
Help?
THE GIRL
Yes. In your colleague's place.
THE WRITER
Yes, perhaps ... but ...
THE GIRL
Believe me, I really can. We can make a good couple.
[She goes toward the Writer and the Writer pulls back.]
THE WRITER
I beg your pardon?!
THE GIRL
I can help you.
THE WRITER
Enough. Enough. What, do you want people talking behind our backs? Don't come any closer ... don't come any closer ... Come on, I don't even know you. What are you doing? Get back.
THE GIRL
You rascal!
[She raises her hand and takes up an attacking stance.]
THE WRITER
No, wait. I didn't mean to upset you.
THE GIRL
I'll get you for that!
THE WRITER
No ... please. ... I wanted ...
[The Girl strikes the Writer on the shoulder and he falls to the floor. The Girl bends down to the floor and looks for something.]
THE WRITER
Lunatic ... lunatic.
THE GIRL
Oh, damn! It got away.
THE WRITER
Got away?
THE GIRL
Look, a fly.
[She points at it in the air. The Writer gets up with difficulty.]
THE WRITER
You nearly killed me!
THE GIRL
(laughs) You?
THE WRITER
Yes. Yes, laugh. You've every right to. Tell me, why did you even want to kill that poor fly?
THE GIRL
So it can be at peace.
THE WRITER
How do you know it's unhappy?
THE GIRL
All flies are unhappy in one way or another. Just listen to their buzzing.
THE WRITER
Silly girl! Flies are among the most carefree creatures on earth. Every day they buzz around, multiplying, by the millions, no less.
THE GIRL
How come you don't know? All flies are lovesick lovers searching for their love.
THE WRITER
What's this nonsense you're cobbling together?
THE GIRL
I'm surprised. You're a writer, but you don't know a thing about the old fairy tales. Do you want me to tell you?
THE WRITER
No.
THE GIRL
Once upon a time, a very, very beautiful princess was captured by a monster and imprisoned in a tall tower. Her father, a wealthy king, ordered his heralds to proclaim throughout the land that whoever rescued his daughter would become the king's son-in-law.
THE WRITER
What a trick!
[He pours himself some tea.]
THE GIRL
How do you know it's a trick?
THE WRITER
It's obvious. (pause) He cooked up the whole scheme to rescue his one and only daughter. And the moment the girl turns up, the poor lover, poof!
THE GIRL
(shrugs) I don't know, maybe. But from then on lots of people lost their lives trying to rescue that girl.
THE WRITER
They were idiots.
[The Writer drinks his tea.]
THE GIRL
Are you married?
[The Writer, flustered, chokes on his tea.]
THE GIRL
What happened? Did you burn yourself?
THE WRITER
What did you say?
THE GIRL
I said, was it hot?
THE WRITER
What?
THE GIRL
Why did you get flustered?
THE WRITER
Yes. I mean no. The tea was hot, I burned my mouth.
THE GIRL
Well, you didn't say, are you married or not?
THE WRITER
No. Of course not ... what am I, an ass?
THE GIRL
I don't know.
THE WRITER
No, I'm not. That's exactly why I haven't married. Because I don't want to lose my life over my feelings like the lovers in your fairy tale.
THE GIRL
How cruel.
THE WRITER
Not at all, this is pure realism.
THE GIRL
How unromantic!
THE WRITER
All right, Miss Romantic and Sentimental, you'd better finish your story. I've got a lot of work to do.
THE GIRL
At last, one day, a prince who had tried everything to get into the tower went to a sorcerer. He paid him a great deal of money for a potion that would turn him into a fly, so he could slip through the window and enter the tower.
THE WRITER
So he succeeded.
THE GIRL
No. Because they'd put wire mesh over all the windows.
THE WRITER
So you think all these flies might be that prince?
THE GIRL
Well, one of them has to be. And the only way to find out is to kill them. Then the real prince will become himself again.
THE WRITER
And if he doesn't?
THE GIRL
Well, obviously they're real flies.
THE WRITER
I think at your last job you told these same ridiculous stories too, and that's why they fired you.
THE GIRL
You think this story ... Listen. Here it comes. Now ... aha ...
[The Girl climbs onto the table.]
THE WRITER
What are you doing, girl? Come down ...
THE GIRL
There it is! I'll kill it now, and it'll be free of all its pain.
[She takes off her shoe and takes aim.]
THE WRITER
Watch out for that .... lamp.
[The Girl strikes the lamp hard. It sparks, and the light goes out, flickering on and off for a few moments. In the flashes, we see the Girl and a young man wearing a cloak, both struggling to keep their balance. The Girl loses hers and falls from the table toward the standing Writer. The lights go out completely.]
THE GIRL
Ow, my leg. Why did you dodge and not catch me?
[The Writer strikes a match and holds it in front of the Girl's face.]
THE WRITER
That's all I needed.
THE GIRL
You jerk! I never want to see you again.
[The Girl blows out the match and everything goes dark again.]
THE WRITER
Now what's happened? Is it broken?
THE GIRL
What difference does it make to you?
[The Writer strikes another match.]
THE WRITER
Look, I ... I ... but ...
[An excited voice is heard.]
THE YOUNG MAN
I ... I ...
[The Writer raises the match. A young man in splendid clothes, cloak, and boots is standing on the table, looking at him excitedly.]
THE WRITER
Oh God .... I can't believe it
[The room's electricity comes back on. The Young Man keeps running his hands over his body, examining himself. The Writer backs away and sits beside the Girl.]
THE WRITER
See what you've done? See?
THE GIRL
(still fussing with her leg) What have I done? What have you done? You'd better pray my leg isn't broken, or you'll have to ...
THE WRITER
Looks like you don't get it at all. Look. Look up there.
THE YOUNG MAN
Look! I'm myself again! Look!
[On seeing the Young Man, the Girl forgets the pain in her leg and gets up.]
THE GIRL
See, I told you. (to the Young Man) Oh, prince, oh, dreamlike beloved, / every midnight I dreamed that you would come.
THE WRITER
Give it a rest, girl, what's this drivel you're spinning? What prince?
THE YOUNG MAN
Please, help me get down.
[The Young Man holds out his hand to the Writer. The Writer hesitates, but at a signal from the Girl, takes his hand and helps him down. The Young Man looks around.]
THE YOUNG MAN
Where am I? Where is this place? What am I doing here?
THE GIRL
Don't you remember? You're a prince. A fairy-tale prince.
THE YOUNG MAN
Me? ... I don't remember a thing ... I ... bzzzzzzzz ... (covers his mouth) Why am I buzzing? Bzz, bzz? I ... yes, yes, now it's coming back to me. I was a fly for a long, long time ... A fly! (cries)
THE GIRL
Not anymore. You've returned to your original form. You're human again, like everyone else. (to the Writer) Please, do something.
THE WRITER
This is a mess you cooked up yourself. Why did you kill him and turn him human again? So he could cry. Be sad. Be happy. Fall in love ...
THE GIRL
I hope you turn into a fly one day, and spend the rest of your life buzzing instead of talking like this.
THE YOUNG MAN
Why was I a fly?
THE WRITER
(mockingly) Because you were in love ...
THE YOUNG MAN
In love? ... Bzzzzz ... Yes, yes, I'm in love with a girl who ...
THE WRITER
It's been born ... It's been born.
THE GIRL
What?
THE WRITER
His misfortunes. His grief and sorrow.
THE GIRL
(exasperated) You ... you ... you're a ...
[Suddenly, a very strange-looking man enters from the back of the stage, carrying a large ledger.]
THE MAN
(coughs) I heard a baby's been born here. Where is it? Where?
[Everyone looks at the Man in astonishment, but the Man calmly opens his ledger on the table.]
THE MAN
So, where's the baby's father?
[He glances at the Writer.]
THE WRITER
No, it's not me.
[The Man glances at the Young Man.]
THE MAN
Then it must be this one. Yes, that's him. Hugging his knees in grief, at his wits' end.
THE GIRL
He's only just been born. That's why he's so dazed.
THE WRITER
And it's all this one's doing.
THE MAN
You mean you're his mother? Madam, you must be a remarkably strong woman to be looking so well after giving birth to a baby like that.
THE GIRL
No.
THE WRITER
Yes.
THE MAN
So, is it yes or no?
THE WRITER
(to the Girl) Go along with it so we can get this over with.
THE GIRL
Go along with what? That I'm his mother?
THE WRITER
Yes. Aren't you? You brought him back to his original form, you ...
THE MAN
My dear sir, what's the answer? I have work to do. A hundred other babies are waiting for me to register their names.
[The Man gives them a suspicious look.]
THE MAN
Tell me, you're not planning to disown this baby, are you? That'll get you into trouble, you know.
THE WRITER
A baby?! You call this a baby? Really, sir! What newborn is this enormous? And wearing clothes like that, looking like that?
THE MAN
Well, sir, I've seen so many strange and astonishing things in this world and over all my years on the job that this doesn't surprise me in the least.
THE WRITER
You mean you accept that this great hulk has just been born?
THE MAN
It's possible, sir. Don't you watch or read the science, culture, and arts news broadcast on television and radio or printed in the newspapers every day? Genetics can work miracles.
THE WRITER
Oh God.
THE MAN
Yes, sir. Perhaps the gentlemen scientists have discovered that it's much more economical for people to be born full-grown and already clothed. Yes ... Nothing surprises me anymore.
THE GIRL
But ...
THE MAN
No buts! Why would you deny this lovely, darling baby of yours?
THE GIRL
The thing is ...
THE MAN
Or maybe ...
THE WRITER
What?
THE MAN
(threateningly) Perhaps you've got something to hide. Then you'll have to answer to the Recording Angels, and ...
THE WRITER
(frightened) No, sir, what kind of talk is that? Please believe me, there's been a misunderstanding.
THE MAN
Oh, so you call it a misunderstanding? You thought that because someone said 'freedom,' you could do whatever the hell you liked? And then deny it afterwards. I need to make a phone call.
THE WRITER
Where to?
THE YOUNG MAN
(shouting) I remember. I remember.
THE MAN
Right, let's see, what's your name?
THE YOUNG MAN
(to the Girl and the Writer) I'm a prince, a prince.
THE MAN
What?
THE GIRL
A prince.
THE YOUNG MAN
I have to go. I have to go and find that beautiful girl.
THE MAN
Hold on, son. Where are you going? Trying to run before you can walk?
THE YOUNG MAN
What's he talking about?
THE GIRL
(exasperated) Sir, we don't have time. We have to go.
THE MAN
Can't be done, my dear. Can't be done. He needs a birth certificate. Don't you want powdered milk and ration coupons for sugar, oil, and rice for him? Don't you want to enroll him in school? Won't he need to sit the university entrance exam and go to college? ...
THE YOUNG MAN
What's all this? I have to go.
THE MAN
And later on, when he's out in society ...
THE GIRL
All right. All right. Issue it. (turning to the Young Man) It's only a few minutes.
THE MAN
Right. The young master's name?
[The Writer and the Girl look at each other.]
THE WRITER
(to the Young Man) What's your name?
THE YOUNG MAN
I don't know ... I don't know. All I know is I'm a prince. A fairy-tale prince.
THE WRITER
Write it down, sir. Prince.
THE MAN
Can't be done, my dear.
THE WRITER
What?
THE MAN
There's a problem with that name.
THE GIRL
(fed up) What does that mean?
THE MAN
It means the name is one of the banned names. You can't give it to your child.
THE GIRL
But he is a prince. He can't have any other name.
THE MAN
What's that supposed to mean, madam? What prince? What fairy tale?
THE GIRL
The fairy tale. The one where a prince goes after ...
THE MAN
There she goes, saying 'prince' again! Don't tell me you've got a satellite dish and watch broadcasts from overseas?
THE WRITER
No, sir. This stuff is from the long winter nights. Under the korsi, grandmothers ...
THE MAN
Where have you been, sir? Those nights are gone, and the korsis have been put away. Everyone has piped gas now. The grandmothers have all gone to nursing homes, too. There are no princes left in any fairy tales.
THE GIRL
Yes, we do.
THE MAN
No, we don't.
THE GIRL
We do we do we do.
THE MAN
I need to make a phone call.
THE WRITER
No, sir, what's all this? All right. Agreed. We don't.
THE GIRL
What are you saying?
THE WRITER
What's wrong with you? Can't you see what he's saying? It's banned.
THE GIRL
(angry) You mean a person can't even choose their own child's name?
THE WRITER
Don't tell me you've started believing you're his mother?
THE GIRL
You told me to go along with it and get it over with. You said I was the reason he'd come into this world and could be happy again. Or sad ... (cries) He's so sad.
THE WRITER
God, what a fix I'm in ...
THE MAN
Sir, aren't you this child's father? Well, say something and get it over with. Don't ruin this child's future. With this name you've chosen for him ...
THE WRITER
What can I say? He was created a prince ... a prince in love who now, as his bad luck would have it ...
THE MAN
You pick a name for him, an ordinary name. After that everything will sort itself out, little by little all this love and romance will go out of his head too ...
THE YOUNG MAN
I have to go. (to the Man) Do you know which way the road leads? Which way can I go to reach my love?
THE MAN
Don't worry, son. Everyone's like you at first. They haven't known hunger yet, so they haven't forgotten love.
THE YOUNG MAN
If I have to, I'm ready to go hungry too and give up everything I have.
[The Young Man goes to the back of the stage and disappears into the darkness. The Man sighs and closes his ledger.]
THE GIRL
So what about his name? Aren't you going to register him?
THE MAN
Not now. He's not fit to be registered. I'll come back in a while. Either he'll have come to his senses, or his name will be on the list of the deceased.
[The Man leaves, and the Writer and the Girl sit down.]
THE GIRL
If I'd known that bringing him here would cause him so much unhappiness ... I'd never have done it.
THE WRITER
If all mothers talked like that, no more babies would ever be born.
THE GIRL
Are you making fun of me?
THE WRITER
Look, all I mean is that he's someone like you and me. Sooner or later he'll find his own way, too.
THE GIRL
No. He's not like you and me. He's a dream prince we brought into our lives. That means we have to decide his fate.
THE WRITER
To our parents, we're all dream princes and princesses. Little by little we grow up and take on a real form, until we become so real that, in the end, even we get sick of ourselves.
THE GIRL
We mustn't allow it. We have to help him as soon as we can.
THE WRITER
How?
THE GIRL
You can. You're a writer.
THE WRITER
Look, I've always had trouble with imagination and imaginary worlds. I ...
THE GIRL
Then how come you call yourself a writer?
THE WRITER
Well, my work has always been rooted in reality.
THE GIRL
Real or imaginary, only you can help him.
[The Girl gets up, looks around at the objects in the room, and with some difficulty drags the old wardrobe to the center.]
THE GIRL
He's looking for the girl he loves, who's in a tower. Well, we'll build it for him.
THE WRITER
But this is just a rickety wardrobe.
THE GIRL
Remember, he's an imaginary prince, and in imagination, all you have to do is accept it. Then it becomes a real tower.
THE WRITER
Like in a fairy tale?
THE GIRL
Like in a fairy tale.
THE WRITER
Then you can play the girl in the tower.
THE GIRL
But I'm real.
THE WRITER
I doubt it.
THE GIRL
What? But I ...
THE WRITER
I'm beginning to understand. When Imagination and I had that argument and he left, you turned up. And then this business with the fairy-tale prince ... What are you and that damned Imagination plotting against me?
THE GIRL
You've gone mad! I'm real. I ...
[The Writer goes up to the Girl, but the Girl pulls back.]
THE GIRL
Surely you don't expect your hand to go right through my body?
THE WRITER
Yes. I wouldn't be surprised if it did. I can no longer tell where imagination ends and reality begins, and you're behind all of this.
THE GIRL
You're wrong.
THE WRITER
Tell me, what's your name?
THE GIRL
Roya.
THE WRITER
Told you.
THE GIRL
But I'm a real dream.
THE WRITER
Yes, I know. A real dream. Or maybe ... God, I'm really losing my mind now.
THE GIRL
No, wait. Please. I'll help you.
THE WRITER
Then go into the tower, and when the prince comes for you, pretend you're that girl. The girl of his dreams.
THE GIRL
If that's how you want it, all right.
[The Girl goes into the wardrobe and the Writer shuts the wardrobe door.]
THE WRITER
If only I could be rid of this nightmare soon.
[The Writer sits at the table and falls asleep. The stage is half-dark. The Prince enters. The Writer can be seen in a faint light. Suddenly the wardrobe glows with a misty light. The Prince approaches it in disbelief.]
THE PRINCE
This ... this is the very tower.
[A man's voice is heard.]
THE MAN
Where to, sir?
[The Young Man backs away and bumps into the Writer, who wakes with a start. The stage lights up. A man is sitting on a chair in front of the tower.]
THE YOUNG MAN
I have to go in.
THE MAN
You can't, sir.
THE YOUNG MAN
I absolutely have to go in.
[The Man pushes the Young Man back.]
THE MAN
I'm telling you, you can't.
THE WRITER
Why can't he?
THE MAN
Because I say so.
THE WRITER
And who might you be?
THE MAN
I'm the guard on this door.
THE WRITER
But we didn't have any guard here ... here ...
THE MAN
What, is this your father's house, that you get to decide whether it has a guard or not?
THE WRITER
What do you mean? This is my story, and I say there never has been a guard here, there isn't one now, and there never will be.
THE MAN
Your story has nothing to do with me. I'm guarding this door, and I'm not allowed to let anyone through.
THE YOUNG MAN
Like that monster.
THE WRITER
Yeah, the monster.
THE YOUNG MAN
Why is there always someone in front of every door who won't let you in?
THE WRITER
But there wasn't supposed to be anyone in front of this door.
THE YOUNG MAN
Then why is there now?
THE WRITER
(goes toward the wardrobe) I told you my imagination isn't very strong. I told you ...... (to the Young Man) What can I do? I can't help it. I've always seen a guard in front of every door. Always so of course this one too ...
THE MAN
It's been that way since the beginning. Every door has had a guard. If people could just march through any door they liked, it'd be chaos.
THE YOUNG MAN
But I've crossed seven seas. I've left scorching deserts and towering mountains behind me, and this door is the last barrier between me and her. How can I get through?
THE MAN
Have you got a card?
THE YOUNG MAN
A card?
THE WRITER
He's a fairy-tale prince. He's imaginary. Why don't you get it?
THE MAN
(laughs) Ha! Everyone with a card thinks they're a fairy-tale prince. And you know what? These cards are issued only to princelings.
THE YOUNG MAN
You mean there are other princes besides me?
THE MAN
As many as you like. This town is full of princes in love, just like Your Excellency. And they've all got cards, too.
THE YOUNG MAN
Then why don't I have a card? Why did you create me without a card?
THE WRITER
None of that matters. A real prince doesn't need a card. He battles every hardship with the strength of his love.
THE MAN
Look how he's getting into the poor kid's head! Sir, what nonsense are you feeding him? He's already off in la-la land.
THE YOUNG MAN
How can I get a card?
THE MAN
Good grief, how thick can you be? With a birth certificate, of course.
THE YOUNG MAN
A birth certificate? But I don't have one.
THE MAN
Then how did you set foot in this dump?
THE YOUNG MAN
With a heart in love.
THE MAN
No.
THE YOUNG MAN
No?
THE MAN
Rip your heart out and throw it away. 'Cause it's no use. Till it's registered somewhere it's no use. You tell him, sir,
THE WRITER
Why don't you get it? He isn't someone like you and me who needs to prove he exists. He belongs to all of us. He's the prince inside all of us that we long for. He's love, he's passion, you understand? You just have to believe in him, and then he's registered everywhere. In my heart, your heart, our heart... Tell me, have you ever been in love?
[The Man leaps to his feet. During the quarrel between the Writer and the Man, the Young Man goes under the table and huddles in a corner]
THE MAN
Shut your mouth, you jerk, I'll be damned if I'm in love
THE WRITER
Why?
THE MAN
You jerk, what, you want to take the bread out of my mouth? From morning to night I slave away to earn a crust of bread to take home to my wife and kids. What have I got to do with these fancy-pants antics?!
THE WRITER
Why, what did I say?
THE MAN
You had no business opening your mouth in the first place. Your dad's in love. Your ma's in love. Your whole clan's in love. However much I keep quiet and grit my teeth, he just won't back off.
THE WRITER
Come on, I only asked a question.
THE MAN
A question! Wait. If you're man enough, wait till I give you your answer.
[The Man chases the Writer and both of them exit the stage. A few moments later a cleaner comes in with a broom and glances around.]
THE CLEANER
Ugh, they've made a filthy mess of this place again.
[He starts cleaning the stage and sings the song "To Ey Pari Kojaei". He finishes his work and sits on the table. He stretches.]
THE CLEANER
God, I'm so happy I could die.
[He lights a cigarette and goes on with his singing. Moments later the sound of the Young Man crying is heard from under the table, and the Cleaner notices him.]
THE CLEANER
You mean I sing that heartbreakingly and don't even know it myself? (He looks under the table.) Hey, who on earth are you? What are you doing down there?
THE YOUNG MAN
I'm crying.
THE CLEANER
That I can see. The why of it I don't know.
THE YOUNG MAN
Over myself. Over a helpless lover who can't do a thing.
THE CLEANER
Aww.
THE YOUNG MAN
That song was so beautiful. Who was singing? He must be looking for his love too, like me.
THE CLEANER
Yeah, dear, love of the stage is killing him.
THE YOUNG MAN
Could he be one of those princes in love the guard was talking about?
THE CLEANER
Nah, man, you're way off. He's a poor soul who goes tra-la-la to please his own heart.
THE YOUNG MAN
Why isn't he singing anymore? Where did he go?
THE CLEANER
He hasn't gone anywhere. He's standing right in front of you. Large as life.
THE YOUNG MAN
You? But you...
THE CLEANER
What, don't we have hearts?
THE YOUNG MAN
But I thought only princes could fall in love.
THE CLEANER
Love doesn't care if you're a prince or a beggar. If you've got the heart for it, you can fall in love.
THE YOUNG MAN
The heart for what?
THE CLEANER
A heart for love. A heart full of warmth. Haven't you heard what they say: If our house has no splendor, it has warmth. Where there is warmth, God's light is there.
THE YOUNG MAN
Someone told me: rip your heart out and throw it away.
THE CLEANER
Pardon me, but what a jackass he must have been. In this world it's only your heart that keeps you alive.
THE YOUNG MAN
I'm a prince. A fairy-tale prince.
THE CLEANER
High five. 'Cause I'm a prince too.
THE YOUNG MAN
Do you have a card?
THE CLEANER
A card for what?
THE YOUNG MAN
To prove you're a prince.
THE CLEANER
To who?
THE YOUNG MAN
To others.
THE CLEANER
Dump the others. I'm sure of myself. What, do you have doubts?
THE YOUNG MAN
I think I'm slowly starting to doubt myself. Am I even real? Do I exist? I don't know.
THE CLEANER
That depends only on you.
THE YOUNG MAN
How?
THE CLEANER
Look at me. On the outside I'm nothing more than a cleaner, but I believe I'm the richest man in the world. A prince with endless treasures.
[He jumps onto the table and starts singing and dancing.]
All the stars of night are mine,
Moonlight from the night sky is in my palace,
The round blue dome of the sky
Over my head, by day and night, is my roof.
The blossoms of springtime are mine,
The carpet of grass, the green garden, are in my palace,
The biggest golden ball in the world,
Up in the summer sky, is mine.
The yellow leaves of autumn are mine,
Shining like gold in my palace,
In winter, in the bitter, biting cold,
The dancing snowflakes are mine.
They're mine, they're mine, they're mine.
THE YOUNG MAN
Tell me, can you get through this door too?
THE CLEANER
Of course, whenever I feel like it and set my mind to it.
THE YOUNG MAN
How? Tell me too. Please. Help me.
THE CLEANER
But this is a big secret that...
THE YOUNG MAN
Please help me, O chivalrous prince.
THE CLEANER
Chivalrous?! Yes, every chivalrous prince has to help others. All right, I'll tell you the secret.
THE YOUNG MAN
What is it?
THE CLEANER
Take off your clothes.
THE YOUNG MAN
What?
THE CLEANER
Your clothes. The whole problem with you is this flashy cape and these eye-catching boots and this hat.
THE YOUNG MAN
You mean..
THE CLEANER
I'll give you clothes that'll hide you from the guard's eyes, so you can go in whenever you like. Like me.
[The Young Man takes off his clothes and puts on the Cleaner's clothes.]
THE YOUNG MAN
You mean nobody can see me now?
[The Cleaner hands him the bucket and broom.]
THE CLEANER
Yes, that's absolutely right. This is a magic outfit. Nobody can see you anymore. Remember, this broom is very important. It always has to be with you.
THE YOUNG MAN
I know. In my fairy tale too, a witch went traveling on her broom.
THE CLEANER
Bravo, that's it
THE YOUNG MAN
Thank you, you really are a chivalrous prince.
THE CLEANER
We princes always have to help each other. Now go, and rest assured you'll succeed.
[The Young Man goes, and the Cleaner puts on the Young Man's clothes]
THE CLEANER
The role of a prince in a prince's clothes. What more could you want? You've finally got your wish and you can play a role. A great role
[The Cleaner goes. Only the front of the stage is lit. A girl wearing a flowered chador over her head is rocking a baby in her arms to sleep. The Young Man comes in, in the Cleaner's clothes, and stares at the girl. The Girl notices him.]
THE GIRL
Hey, who on earth are you?
THE YOUNG MAN
I... I...
THE GIRL
(Indifferent) All right, I get it.
THE YOUNG MAN
So you recognized me?
THE GIRL
Well, yeah.
THE YOUNG MAN
I didn't think anyone would recognize me in these clothes.
THE GIRL
Huh! The things you say! When did you start working?
THE YOUNG MAN
A long time ago. It's been years.
THE GIRL
Years? Aren't you tired of this work?
THE YOUNG MAN
No, never.
THE GIRL
You mean you never thought you could do something better?
THE YOUNG MAN
What could be better than this?
THE GIRL
(She points at his broom.) You mean you like this work?
THE YOUNG MAN
Yes, it's always been my wish to come here.
THE GIRL
(She laughs out loud.) Wish?!
THE YOUNG MAN
(Hurt) Why are you laughing?
THE GIRL
I'm sorry. I didn't mean to upset you. But the things you say are so...
THE YOUNG MAN
(Choked up) I went through a lot to get here. I've put scorching, barren deserts behind me.
THE GIRL
(Surprised) Really?
THE YOUNG MAN
Yes.
THE GIRL
(She doesn't know what to say.) Well, I... ugh, damn me... what business is it of mine anyway. Everybody in this world has some wish, after all. All right, for God's sake don't be upset. You know what, come on, since you like doing this work so much, come sweep in here. It's really dirty.
THE YOUNG MAN
Sweep?
THE GIRL
Yeah. To help me?
THE YOUNG MAN
(Happy) Okay.
[The Young Man tries to sweep but goes about it very clumsily. The Girl rocks the baby in her arms, looks at the Young Man hopelessly and shakes her head.]
THE GIRL
Looks like you don't really know your job that well.
THE YOUNG MAN
No, otherwise I'd have succeeded by now.
THE GIRL
That's all right. One day you'll succeed and get your wish (to herself) and become the world's greatest broom-pusher.
THE YOUNG MAN
I hope so.
THE GIRL
It's really good that you're here.
THE YOUNG MAN
Really?
THE GIRL
Yeah, 'cause I was getting fed up with being alone.
THE YOUNG MAN
Alone?!
THE GIRL
Yeah, alone. All the time you've got to work like a mule and slave away.
THE YOUNG MAN
Haven't you ever seen any prince?
THE GIRL
What prince? What for? As if princes had nothing better to do than come here.
THE YOUNG MAN
But.
THE GIRL
Don't tell me you're trying to say you're a prince?
THE YOUNG MAN
Yes.
THE GIRL
Come off it.
THE YOUNG MAN
What, don't we have hearts?
THE GIRL
A prince!! Looks like you read a lot of fairy tales.
THE YOUNG MAN
I'm stuck in my own fairy tale.
THE GIRL
Everyone has their own fairy tale. What's your fairy tale?
THE YOUNG MAN
I was looking for the girl I love.
THE GIRL
(With interest) So...
THE YOUNG MAN
But I couldn't find her.
THE GIRL
Why?
THE YOUNG MAN
Because there was a huge monster in my way. Closed doors. Barred windows.
THE GIRL
Well, what about the girl? Didn't you want each other?
THE YOUNG MAN
Each other? I don't know. I've never seen her.
THE GIRL
What? Then how did you fall in love with her?
THE YOUNG MAN
She's beautiful. She's pure, and she's waiting for someone to save her.
THE GIRL
Aha, one of those girls whose face neither sun nor moon has ever seen.
THE YOUNG MAN
She's as warm as the sun and as lovely as the moonlight.
THE GIRL
How do you know?
THE YOUNG MAN
I know.
THE GIRL
But you said you've never seen her.
THE YOUNG MAN
Many nights I've seen her in my dreams.
THE GIRL
Pah! Dreams?!
THE YOUNG MAN
Yes, is there anything wrong with that?
THE GIRL
Yes. What's wrong with it is that it's a dream. Pardon me, but you'd have to be a real idiot to spend a lifetime chasing someone whose face you've only seen in a dream.
THE YOUNG MAN
What do you mean?
THE GIRL
I mean wake up. Anyway, who's to say this girl nobody's ever seen is as pretty as you say? Maybe she's one of those ugly, hideous girls who's hidden herself away for fear of her looks.
THE YOUNG MAN
No, it mustn't be like that.
THE GIRL
Why not?
THE YOUNG MAN
I've been through so many hardships for her, and now that I've managed to get into the tower. No, it mustn't turn out like that.
THE GIRL
Ha! What's this tower, anyway? There are a hundred other towers like this in this city now. And let me tell you, so you don't get your hopes up too high: the girls in this tower are so high-class they won't even look at you.
THE YOUNG MAN
But I'm a prince.
THE GIRL
If you're a prince, then I'm a princess.
THE YOUNG MAN
The one I'm looking for is imprisoned in a tower.
THE GIRL
No, dear. Then don't look for her here. The girls in this tower each have a latest-model car to drive, and every day they go out and have a good time. You don't need to feel sorry for them.
THE YOUNG MAN
You mean no girl is imprisoned in this tower?
THE GIRL
Yes, there is. Just one.
THE YOUNG MAN
Do you know her?
THE GIRL
Yeah, but let me tell you, she's not right for you.
THE YOUNG MAN
Why?
THE GIRL
Because she's a poor wretch too. Like you.
THE YOUNG MAN
Why a poor wretch?
THE GIRL
Because she's alone. Because her youth is wasting away in one piddling little room of this big tower. Because every day, from morning to night, she works and slaves away.
THE YOUNG MAN
What work?
THE GIRL
How should I know. Sweeping the house, washing the dishes, shopping, lunch, this crap, that crap... If her dad comes home at noon and lunch isn't ready, he hits the roof. And on top of that, there's a baby left on her hands.
THE YOUNG MAN
She has a baby?
THE GIRL
No. It's her little brother. Her mother, God rest her soul, died in childbirth. Now she has to look after him
THE YOUNG MAN
That's very hard.
THE GIRL
Well, there you go. That's this poor girl's lot, that's all. But let me tell you, she's not an idiot like you, chasing after some imaginary prince.
THE YOUNG MAN
But in the fairy tale...
THE GIRL
Yeah, in the fairy tale there's always a prince who saves the poor girl. But this isn't a fairy tale. It's life. It's real.
THE YOUNG MAN
Do you see that girl?
THE GIRL
Yeah, every day.
THE YOUNG MAN
Where?
THE GIRL
Look, today you've wasted a lot of my time. All my chores are still waiting.
THE YOUNG MAN
Please help me.
THE GIRL
Okay. But first you have to help me.
THE YOUNG MAN
Help? What help?
THE GIRL
Here, take this baby and rock him till he falls asleep. He hasn't shut his eyes since last night. He's run me ragged.
[The Girl puts the baby in the Young Man's arms. The baby cries. Flustered, the Young Man rocks the baby. The Girl starts tidying up the house]
THE YOUNG MAN
How long have you been here?
THE GIRL
For as long as I can remember. My dad works here, see. But I've so wanted to get away from here.
THE YOUNG MAN
To where?
THE GIRL
Somewhere nice. I'm sick of this tower. A little house with a yard and a pretty little garden (jokingly) and a prince to come and rescue me from here.
THE YOUNG MAN
What a dream!
[Suddenly the baby wets himself and the Young Man.]
THE YOUNG MAN
What happened?
THE GIRL
(She laughs.) Sorry. He didn't know you were a prince.
THE YOUNG MAN
What do I do with him now?
THE GIRL
You have to change him, or else his legs will get sore, my lord.
THE YOUNG MAN
What a horrible smell!
THE GIRL
Take a little sniff. 'Cause it might make you wake up. Careful. Don't let him catch cold.
[The Girl gives the Young Man a cloth diaper; the Young Man changes the baby. The Girl gets milk ready for him.]
THE GIRL
Ah, O chivalrous prince, be sure he burps, lest he suffer a bellyache.
THE YOUNG MAN
You'd better do this yourself. I can't.
THE GIRL
But a prince never goes back on his word.
THE YOUNG MAN
What word?
THE GIRL
Didn't you say you'd help me?
THE YOUNG MAN
Yes... but...
THE GIRL
Don't tell me you're going to say this is harder than crossing burning, barren deserts.
THE YOUNG MAN
But I...
[Suddenly the sound of a shout makes the Girl jump (Hey, girl...)]
THE GIRL
Oh no, I'm done for. I've still got all my chores to do, and I still haven't gone out for the household shopping. And lunch isn't ready yet either. I have to go.
THE YOUNG MAN
Where?
THE GIRL
I have to buy bread for lunch
THE YOUNG MAN
What do I do?
THE GIRL
Watch the baby. I'll be back soon.
THE YOUNG MAN
But what about that girl?
THE GIRL
Girl...? Oh, okay, when I get back.
[The Girl leaves in a hurry. The Young Man looks around him a little. He gives the baby his milk and puts the baby to sleep. Then he starts tidying up the house and thinks to himself.]
THE YOUNG MAN
So I've finally found her. That girl in the tower? A girl who's alone and whose youth is going to waste. Works every day from morning till night. Washes the dishes. Sweeps... Shopping, lunch... If her dad... She's got a little brother too.
[He goes to the baby and picks him up.]
THE YOUNG MAN
This is really hard for a girl on her own, as hard as crossing barren wastelands...
[The Young Man sits down and rocks the baby. Then they both fall asleep. A few moments later the Girl comes in with a shopping basket. She looks in surprise at the house, which has been tidied up.]
THE GIRL
Oh, I can't believe it.
[She goes to the Young Man, who is asleep. She is about to take the baby from his arms when the Young Man wakes up.]
THE YOUNG MAN
You're back?
THE GIRL
Yes. (laughs) Well done. He's asleep. You have no idea how much you've helped me.
THE YOUNG MAN
Really?
THE GIRL
Yes. You know what? I'm sure of one thing.
THE YOUNG MAN
Of what?
THE GIRL
That you're not a prince.
THE YOUNG MAN
How come?
THE GIRL
Because no prince has what it takes to look after a baby this well.
THE YOUNG MAN
I'd like to help you again. Why are you looking at me like that?
THE GIRL
You know, nobody's ever been this kind to me before. Could it be that you really are a prince?
THE YOUNG MAN
I don't feel that way anymore.
THE GIRL
But you behave like a prince. Dignified, kind...
THE YOUNG MAN
(laughs) No, I don't feel that way anymore.
THE GIRL
I know, it must be because of what I said...
THE YOUNG MAN
Yes, what you said affected me a lot.
THE GIRL
Believe me, I didn't mean to upset you.
THE YOUNG MAN
What does it matter now?
THE GIRL
About that girl in the tower... I have to say that...
THE YOUNG MAN
You don't need to say anything... I've figured it all out myself.
THE GIRL
(cries) I'm sorry, I didn't mean to make fun of you.
THE YOUNG MAN
Why are you crying? Well, you really don't need a prince here. You want someone to help you. But the whole time I was wasting your time like a pushy idiot.
THE GIRL
You mean...
THE YOUNG MAN
I was looking for the girl I love, who's in a tower, and now I've found her. I just don't know if she's willing to come with me or not.
THE GIRL
But I...
THE YOUNG MAN
Believe me, I won't play the fool anymore. I'll never again say a word about princes and monsters and that nonsense. We'll go together and build our dreams, a little house with a pretty garden. Please accept me.
THE GIRL
It's like I'm dreaming.
THE YOUNG MAN
This is a dream that becomes real if you want it to.
[The Girl stands up.]
THE YOUNG MAN
You want to go?
THE GIRL
I have to go talk to my dad. If I'm going to come with you, he has to know too.
THE YOUNG MAN
By the way, what's your name?
THE GIRL
Arezoo... My dad has to see you. Will you stay for lunch with us?
THE YOUNG MAN
Of course.
THE GIRL
Then stay. I'll be back soon.
[The Girl leaves.]
THE YOUNG MAN
I'll stay. Forever. For as long as you want, my Arezoo.
[The stage goes dark. It is the Writer's room again; the Writer's head is on the table and he has fallen asleep. The stage lights up, and a moment later the Writer wakes with a start and looks around him.]
THE WRITER
Oh God, what a nightmare! (pause) A nightmare? But it was so real. I don't know, I don't know, I'm totally confused. It's like I've lost the boundary between reality and imagination. (looks behind him) Oh no, was this wardrobe here? No. (slaps his own face) Maybe I'm still asleep. Come on, come on, wake up. What did you do? There was a prince. No, there was a fly.... Ugh, I'm getting stupid. What was it?.... There was a prince who had turned into a fly, and that girl killed the fly.... That girl... that girl... Come to think of it, where is that girl? What if she was part of that imaginary world too. I sent her to that imaginary tower to play the part of the girl the prince loves. (gets up quickly) What if she's gone off to the land of dreams with the prince too.... Yes, her name was Roya. But she said she was real. Oh my God, a person might come across a real dream only once in their life. What if I've missed that chance?
[He goes to the wardrobe and is about to open its door when suddenly the Girl opens the door from inside the wardrobe and the door hits the Writer in the face. The Girl sneezes loudly.]
THE GIRL
(angry) You jerk! You made a fool of me?
[The Writer, holding his nose, looks at the Girl happily.]
THE WRITER
So you...
THE GIRL
I didn't see any prince come in through this door.
THE WRITER
Thank God.
THE GIRL
I told you I was real, but you didn't believe me.
THE WRITER
Now I believe it.
THE GIRL
What's happened to your nose?
THE WRITER
It sustained a blow in a real accident.
THE GIRL
So where's the prince?
THE WRITER
I don't know where he went. When I came, he wasn't there.
THE GIRL
What if something's happened to him again?
THE WRITER
Look, don't start again. Please. From now on think about what's real. Only what's real. About yourself, about me... Tell me, what are you going to do from now on?
[The Girl looks for her suitcase. She finds it and goes behind the wardrobe.]
THE GIRL
Maybe I'll go back to my old job.
THE WRITER
Your old job?
[The Girl comes out from behind the wardrobe. She has two beautiful white wings on her back, which she is trying to fasten in place, but she can't, and she struggles with them.]
THE WRITER
You have wings??!!
THE GIRL
Are they pretty?
THE WRITER
They're very beautiful... but... people don't have wings.
THE GIRL
Well, I'm Roya. Did you forget?
THE WRITER
So you really are a dream?
THE GIRL
No, not the kind whose wings get soaked in the rain and can't fly.
THE WRITER
Then what?
[Upset, the Girl bangs the wings down on the floor]
THE GIRL
I couldn't fly from the start anyway.
THE WRITER
Well, that's because you're real.
THE GIRL
Yeah, and that's my whole problem. If I could be a dream...
THE WRITER
A real one.
THE GIRL
No. Reality never gets along with a dream. It makes it sad. It ruins it. You understand? If I could have been a dream right to the end, just a dream, that poor prince would have gotten his wish by now and you'd be writing your story.
THE WRITER
Maybe it wasn't all your fault either. Maybe if I could have gotten a little away from this real world too, I could have finished the story well, but reality has always cast its shadow over my imagination. Where do you think that registry officer came from? From this sick mind of mine...
THE GIRL
So we're among the most untalented people in our profession. (points at the Writer.) A writer who wants to be the best in his dreams.
THE WRITER
And a dream that's stuck in reality.
[They both laugh.]
THE WRITER
What a situation! How about we switch places?
THE GIRL
Oh no. I'm leaving right now. I'm afraid things will get worse than they are.
THE WRITER
(serious) No, don't go... please.
[The Girl looks at the Writer questioningly.]
THE WRITER
I don't know what I'd do without a dream anymore.
THE GIRL
Are you itching for trouble? I'm only a nuisance to you, you lunatic. You can write without me too.
THE WRITER
Yes, but about what? I can't sit in this prison they've made for me anymore and wait for an interesting subject. Or listen to my stomach rumbling and forget about love. No, I can't anymore. Now I understand why Imagination couldn't last beside me under this rubble of everyday, never-ending realities. But you did it. You brought the prince here and made me help him reach his love.
THE GIRL
But we didn't succeed.
THE WRITER
It doesn't matter. That doesn't matter at all. What matters is the feeling that's stayed in me. You know, I feel that I can be a prince too, and fall in love like him and give up everything for my love.
[The Girl picks up the wings and straps them onto the Writer's back.]
THE GIRL
I think these are more useful to you.
[The Girl straps the wings onto the Writer's back. The Writer sits down at the table, takes the pen in his hand and starts writing. The Girl slowly moves away from him and goes off into the darkness. A moment later the wardrobe door opens and the Young Man, in the Cleaner's clothes, and the Girl, wearing a flowered chador, come out of it. The Writer turns toward them and looks at them in surprise.]
THE WRITER
I can't believe it. The dream prince!
[The Girl looks at the Young Man in surprise.]
THE YOUNG MAN
Don't talk like that. My wife might get scared.
THE WRITER
Wife? So you succeeded.
THE YOUNG MAN
Yes. But she doesn't know I'm a prince.
THE WRITER
Why?
THE YOUNG MAN
Well, because I'm not a prince anymore. I'm a real human being. Like everyone else. Like you... no, not like you.
THE WRITER
Why not?
THE YOUNG MAN
Well, you've got wings.
THE WRITER
These are a gift.
THE YOUNG MAN
You mean you can't fly with them?
THE WRITER
Yes, I can. But only to the land of dreams. What about you? What have you done to yourself? What did you do with those beautiful clothes and boots of yours?
THE YOUNG MAN
I met someone along the way. A real human being. He gave me these clothes and said these clothes would hide me from everyone's eyes and I'd be able to get into the tower.
THE WRITER
Yes. He was a real human being, all right. Because he conned you and took those beautiful clothes off you and put these clothes on you.
THE YOUNG MAN
But these clothes really did the trick, and I managed to get into the tower. See?
THE WRITER
Yes, but how?
THE YOUNG MAN
Very simple. In these clothes I turned into an ordinary human being. So plain and ordinary that nobody paid me any attention. A simple cleaner... and all the problems were cleared out of my way and I managed to find the girl I love.
THE WRITER
You mean she's the princess in the tower?
THE YOUNG MAN
(laughs) No, she's an ordinary girl. Like me. And I'm no longer looking for any princess who has stayed in a tower for years and hasn't been able to do anything for herself.
THE WRITER
So all my efforts were for nothing?
THE YOUNG MAN
No, on the contrary. It was you who introduced me to the real world. A world where there's no sign of burning deserts and salt and demons and fairies. Sorrows and joys in it are a different kind. People make them themselves, and that's wonderful.
THE WRITER
But don't you think it's very hard to bear this world without a dream... Roya... Roya... where did she go?
THE YOUNG MAN
Maybe she thought she was a nuisance to you.
THE WRITER
(goes toward the door) But I can't live without her anymore.
THE YOUNG MAN
You'd better not go with those wings. Because people might think you're crazy.
THE WRITER
Crazy?
[The Young Man helps the Writer unfasten his wings.]
THE YOUNG MAN
And don't try to imitate princes in love either, because you might turn into a fly.
THE WRITER
No, rest assured, and thank you.
THE YOUNG MAN
Same here.
[The Writer leaves. The Young Man sits down at the table and starts writing, and the Girl goes toward the window]
THE GIRL
Where did he go?
THE YOUNG MAN
After his dream, like us.
THE GIRL
Then why did he leave his wings behind?
THE YOUNG MAN
Because he didn't need them anymore.
THE GIRL
Look. He's going off with a girl who's gotten soaked in the rain. In the rain. From here it looks like a dream.
THE YOUNG MAN
But they're real. (The Young Man reads what he has written)
She wipes, with the tatters of Majnun's tent,
the dust of the desert from her shoes.
[The Girl comes and stands over the Young Man and snatches the paper from him.]
THE GIRL
In her own space, like the scent of childhood, she continually awakens innocent memories. She is like a sweet folk song.
She loves with sincerity
the particles of life
the particles of earth
the sorrows of humankind
the pure sorrows
She loves with sincerity a village garden lane
a tree
a dish of ice cream
a clothesline
My beloved is a simple human being.
[Imagination enters, but nobody notices him. The Girl looks at the Young Man, delighted.]
THE GIRL
Did you write these for me?
[The Young Man bows and they both laugh together. The Girl goes toward the Young Man. Imagination picks up the wings and, as he goes out, switches off the light. We hear the Girl's voice in the darkness.]
THE GIRL
Oh, prince, oh, dreamlike beloved,
every midnight I dreamed that you would come.
The End
[Owrang Weekly note: the two lines "Oh, prince, oh, dreamlike beloved, / every midnight I dreamed that you would come" are from the poem "Roya" (Dream) in the collection "Divar" (The Wall), and the poem the Young Man writes and the Girl reads is from "Ma'shuq-e man" (My Beloved) in the collection "Tavallodi digar" (Another Birth), both by Forough Farrokhzad. In the play the line reads "the dust of the desert"; in Forough's poem it is "the dust of the street" (first edition of Tavallodi digar, Morvarid, 1963, p. 71).]
شاهزاده عاشق
نمایشنامهای از سوسن رحیمی
نوشتهٔ Susan Rahimi سوسن رحیمی
[صحنه اتاقی است با یک میز و دو صندلی ، یک کتابخانه زهوار در رفته که از یک طبقه اش به عنوان قفسه ظروف استفاده می شود . یک کمد کهنه نیز در سمت راست در انتهای صحنه است و یک پنجره در انتها در بالای تخت قراردارد . نویسنده ( مردی جوان ) پشت میز مشغول نوشتن است . خیال مرد جوان دیگری که روی تخت نشسته و پاهایش را دراز کرده است . نویسنده با نا امیدی به کاغذی که سیاه کرده نگاه می کند ، آنرا مچاله کرده و زیر پایش کنار کاغذهای دیگر می اندازد .]
خیال
آه ورق بیچاره !
نویسنده
تو باز دهنت رو باز کردی ؟
خیال
همدردی حس خوبیه .
نویسنده
لازم نیست با ورقهای من همدردی کنی . بهترین کاری که می تونی بکنی اینه که ساکت باشی .
خیال
( پاهایش را روی هم می اندازد .)من خسته شدم .
نویسنده
نمی دانم چرا درست از آب در نمی آد .
خیال
چون درست به آب نمی ا ندازیش .
نویسنده
چیو ؟ ( مکث ) باز شروع کردی ؟
[نویسنده سیگاری آتش می زند . و شقیقه هایش را می مالد .]
خیال
دوست من ساعتها پشت میز می شینی و کاغذهای بیچاره رو سیاه می کنی و بعد با بی رحمی اونهارو مچاله دور می اندازی . آه می کشی قر می زنی ...
نویسنده
به وراجی های توهم گوش می کنم . اینو یادت رفت .
خیال
من وقتی حرف می زنم که حس می کنم تو بریدی .
نویسنده
حتما به من قوت قلب می دی . متشکرم . آه اگه تونبودی ... چقدر عالی می شد .
خیال
من سعی می کنم وضع روآسونتر کنم .
نویسنده
چطوری با وراجی های بی موقع ؟
خیال
بی موقع یا هر وقت تو بخوای .
نویسنده
من بخوام ؟ جالبه . پس وقتی اون کارگردان منو انداخت اینجا و درو به روم بست کجا بودی ؟ خودت خوب می دونی من تو این صحنه نمایش زندونی شدم و باید تا دو روز دیگه هم یه نمایش خوب تحویل بدم . همه اش هم به خاطر اینه که تو منو شیر کردی انداختی به جون اون و بعد خودت فلنگ رو بستی و رفتی کجا ؟ خدا می دونه . کنار دریا قدم میزدی یا تو یه پارک آبمیوه کوفت می کردی . تو فقط بلدی تنهایی های منو تلف کنی .
خیال
تو فقط خسته ای همین .
نویسنده
من می خوام تنها باشم همین . من همش می خوام ذهنم رو جمع کارم کنم ولی تو نمی ذاری .
خیال
تو این هوای خفه ، پشت ابن میز فکسنی ... هیچ شاهزاده ای پاشو تو همچین اتاقی نمیذاره .
نویسنده
شاهزاده ؟ ! حالا کی گفته من دنبال شاهزاده ام خیال عزیز ؟ ولی ای کاش تو هم به اندازه اونها خوش سلیقه بودی و از این جا می رفتی .
خیال
ولی من تحمل می کنم .
نویسنده
ولی من نه . من احتیاجی به خیال و خیال بافی ندارم . من دنبال یه سوژه واقعی هستم نه مثل تو .
خیال
( عصبانی ) تنها سوژه واقعی توی این اتاق همون سوژه قدیمیه . یه نویسنده که جسدش رو لای تلی از کاغذهای مچاله شده پیدا کرده اند و بوی گند اتاق رو گرفته و اولین کاری که پلیس انجام میده اینه که پنجره رو باز کنه تا یه هوای تازه تو اتاق بیاد .
[پنجره را باز می کند و به بیرون نگاه می کند .]
نویسنده
مثلا قراربود به من قوت قلب بدی . ولی مثل اینکه خودتم بریدی . ( به طرف پنجره می چرخد و نفس عمیقی می کشد ) آه چه هوای خوبی ! ( سرش را روی میز می گذارد و به خواب می رود )
خیال
یه دختر روی چمدانی زیر بارون نشسته و صورتش رو به طرف آسمان گرفته تا بارون اونو بیشتر خیس کنه ... از اینجا مثل یک رویا به نظر می رسه .
[صحنه تاریک می شود . خیال از جلوی پنجره کنارمی رود و در تاریکی دیگر او را نمی بینیم . صدای باران به گوش می رسد . لحظه ای بعد دختری که چمدانی در دست دارد وارد می شود لباسش خیس است و آب بینی اش راه افتاده است . به وسط صحنه می رسد و عطسه ای می کند و نویسنده از خواب می پرد . صحنه روشن می شود و نویسنده به طرف دختر می رود که هنوز متوجه او نشده است . دماغش را با دستمال می گیرد و به دور رو بر خود نگاه می کند . ناگهان متوجه نویسنده می شود و هر دو به عقب می پرند .]
دختر
وای خدا شما که منو ترسوندین .
نویسنده
شما هم همینطور .
دختر
من بیچاره ! یعنی اینقدر ترسناکم ؟
نویسنده
پس حتما من هستم .
دختر
نه اصلا .
نویسنده
خیلی ممنون . خب حالا میشه بفرمایید شما کی هستید ؟
دختر
من ... من ... ( عطسه ای بلند می کند )
نویسنده
اینجا چکار می کنید ؟
دختر
من ... من ... ( دوباره عطسه می کند و نویسنده خود را عقب می کشد . ) آخیش را حت شدم .
نویسنده
خدارو شکر . حالا می شه جواب منو بدین خانم .
دختر
( هیجان زده ) خانم ؟ !
نویسنده
بله خانم .
دختر
هیچکس تا به حال به من نگفته بود خانم .
نویسنده
مگه تو یه خانم نیستی ؟
دختر
البته نه کاملا ... من هنوز ...
نویسنده
که اینطور . پس باید بگم دختر خانم .
دختر
چه عالی . دختر خانم .
نویسنده
مگه به تو چی می گن ؟
دختر
هرکی هر چی دلش بخواد .
نویسنده
ولی تو باید یه اسمی داشته باشی .
دختر
بله . منم همینو گفتم
نویسنده
به کیا ؟
دختر
به اونهایی که قبلا پیششون کار می کردم . مثل نفر قبلی . بهم می گفت فضول باشی .
نویسنده
برای چی ؟
دختر
خب اون داشت قهرمان داستانش رو خیلی اذیت می کرد . فقط برای اینکه نشان بده اون یه قهرمانه می خواست اونو از یه صحرای پر از سوزن بگذرونه . بعد یه صحرای پر از نمک تا پاهاش گر بگیره . بعد بیابون بی آب و علف . بعد ...
نویسنده
چه بی رحم !
دختر
بله تا حالا دنیای خیالی به این وحشتناکی دیده بودین .؟
نویسنده
بیشتر شبیه یه کابوسه .
دختر
منم همینو گفتم . ولی اون گفت که این چیزها به تو نیومده فضول باشی . تو بهتره به کار خودت برسی . (ادا در می آورد )
نویسنده
پس چی شد که از اینجا سر در آوردی ؟
دختر
آخه من به کار خودم نرسیدم و دوباره تو کارشون فضولی کردم .یعنی اونها اینطوری گفتن .
نویسنده
خب فضولی این حرفها رو هم داره .
دختر
ولی من فقط ...
نویسنده
بسه . بسه .بهتره سعی کنی از این به بعد سرت تو کار خودت باشه . چون هیچکس از یه آدم فضول خوشش نمی آد . فهمیدی ؟
دختر
بله . چشم .
نویسنده
می دونی من هم همکارم رو اخراج کردم چون اون هم مثل تو همش تو کار من فضولی می کرد . همش پیشنهادهای احمقانه ، همش خیالات واهی . از ذهنم انداختمش بیرون .
دختر
شاید اونهم می خواسته کمکتون کنه .
نویسنده
ولی من به خیال بافی های اون احتیاج ندارم .
دختر
خیلی ها با خیال هاشون زنده ان .
نویسنده
ولی من به اون احتیاج ندارم . من ... من ...
دختر
دنبال یه سوژه واقعی یه قهرمان واقعی می گردین .
نویسنده
بله . ولی تو از کجا فهمیدی ؟
دختر
همه نویسندها همین حرفها رو می زنن .
نویسنده
که اینطور .
دختر
بله اینطور .
نویسنده
خب که چی ؟
دختر
چی که چی ؟
نویسنده
که اینطور پا برهنه ، بدون اجازه وسط کار من می دوئی ؟ مثل اینکه تو واقعا فضولی ؟
دختر
خب ... خب من فقط می خواستم کمکتون کنم .
نویسنده
ولی من اجازه ندادم .
دختر
ولی شما گیر کردین ... دارین غرق می شین .
نویسنده
غرق !؟
دختر
بله . وسط دریایی از کلمات دارین دست وپا می زنین .
نویسنده
باشه .... باشه .... متشکرم .
دختر
(ذوق زده )تا حالا کسی از من تشکر نکرده بود .
نویسنده
من تشکر می کنم .... ولی ...
دختر
خواهش می کنم . همکارتون رفته و شما تنهائید . می دونید من ... من می تونم کمکتون کنم .
نویسنده
کمک ؟
دختر
بله . جای همکارتون .
نویسنده
بله شاید .... ..ولی
دختر
باور کنید حتما . ما می تونیم زوج خوبی باشیم .
[به طرف نویسنده می رود و نویسنده عقب می کشد .]
نویسنده
بله ؟ !
دختر
من می تونم کمکتون کنم .
نویسنده
بسه . بسه . نکنه می خوای پشتمون حرف در بیارن . جلو نیا ... جلو نیا ... بابا من اصلا تو رو نمی شناسم . چی کار می کنی ؟ برو عقب .
دختر
ای ناجنس .
[دستش را بالا می برد و ژست حمله می گیرد .]
نویسنده
نه صبر کن . نمی خواستم ناراحتت کنم .
دختر
الان حسابتو می رسم .
نویسنده
نه ... خواهش می کنم . ... میخواستم ...
[دختر ضربه ای روی شانه نویسنده می زند و او روی زمین می افتد . دختر روی زمین خم می شود و دنبال چیزی می گردد .]
نویسنده
دیوونه ... دیوونه .
دختر
اه لعنتی ! در رفت .
نویسنده
در رفت ؟
دختر
نگاه کن یه مگس .
[در فضا به آن اشاره می کند . نویسنده به زحمت بلند می شود .]
نویسنده
تو داشتی منو می کشتی .
دختر
( می خندد ) شما رو ؟
نویسنده
آره . آره بخند . حق هم داری . ببینم اصلا برای چی می خواستی اون مگس بدبخت رو بکشی ؟
دختر
برای اینکه راحت بشه .
نویسنده
تو از کجا می دونی اون ناراحته ؟
دختر
همه مگسها یه طور هایی ناراحتن . صدای وزوزشون .
نویسنده
دختره خنگ ! مگسها از راحتترین موجودات این کره خاکی هستند . اونا هر روز وزوزکنان در حال تکثیر خودشون هستن اونهم به صورت میلیونی .
دختر
چطور شما نمی دونین ؟ نمام مگسها عاشق های دلداده ای هستن که دنبال عشقشون می گردن .
نویسنده
این چرت و پرت ها چیه که سر هم می کنی ؟
دختر
من تعجب می کنم . شما یه نویسنده این ولی از قصه های قدیمی چیزی سر در نمی آرین . می خواین براتون تعریف کنم .
نویسنده
نه .
دختر
روزی روزگاری یک شاهزاده خانم خیلی خیلی زیبا توسط یک هیولا اسیر شد و در یک برج بلند زندونی شد . پدر دختر که پادشاهی ثروتمند بود به جارچیانش دستور می ده که همه جا جار بزنن و بگن هر کس دختر را نجات بده داماد پادشاه می شه .
نویسنده
عجب کلکی !
[برای خود چای می ریزد .]
دختر
شما از کجا می دونید کلکه ؟
نویسنده
خب معلومه ( مکث ) برای نجات دختر یکی یک دونه اش این کلک رو سرهم کرده . بعدش هم تا دختره پیداش می شه عاشق بیچاره پخ .
دختر
( شانه بالا می اندازد ) نمی دونم شاید . ولی از اون به بعد خیلی ها در راه نجات اون دختر جونشون را از دست دادن .
نویسنده
اونا احمق بودن .
[نویسنده چایش را می خورد .]
دختر
شما ازدواج کردین ؟
[نویسنده هول شده چای به گلویش می پرد .]
دختر
چی شد ؟ سوختین ؟
نویسنده
چی گفتی ؟
دختر
گفتم داغ بود ؟
نویسنده
چی ؟
دختر
چرا هول شدین ؟
نویسنده
بله . یعنی نه . چائی داغ بود دهنم سوخت .
دختر
خب نگفتین ، ازدواج کردین یا نه ؟
نویسنده
نه . معلومه که نه ... مگه خرم ؟
دختر
نمی دونم .
نویسنده
نه نیستم . برای همین هم ازدواج نکردم . چون نمی خوام جونم رو مثل عشاق قصه شما به خاطر احساساتم از دست بدم .
دختر
چه بی رحم .
نویسنده
نه خیر این عین واقع بینیه .
دختر
چه بی ذوق .
نویسنده
خیلی خب خانم احساساتی با ذوق ، بهتره بقیه قصه ات رو تعریف کنی . چون من خیلی کار دارم .
دختر
بالاخره یک روز یک شاهزاده که از هیچ طریقی نتونسته بود وارد برج بشه پیش جادوگری می ره و پول زیادی به اون می ده و معجونی به دست می آره که اونو تبدیل به مگس می کرده تا راحت بتونه از پنجره وارد برج بشه .
نویسنده
پس موفق شد .
دختر
نه . چون جلوی تمام پنجره ها تور سیمی کشیده بودن .
نویسنده
پس تو فکرمی کنی تمام این مگسها ممکنه اون شاهزاده باشن ؟
دختر
خب بالاخره یکی اشون باید باشه . و این فقط با کشتن اونها معلوم می شه و شاهزاده واقعی خودش می شه .
نویسنده
و اگه نشد ؟
دختر
خب معلومه دیگه مگس واقعین .
نویسنده
فکر کنم سر کار قبلیت هم همین داستانهای مسخره رو تعریف کردی که اخراجت کردن .
دختر
شما فکر می کنید این داستان ... گوش کنید . اومد . الان ... آهان ...
[دختر روی میز می رود .]
نویسنده
چکار می کنی دختر ؟ بیا پایین ...
دختر
ایناهاش ، الان می کشمش تا از همه درد هاش خلاص بشه .
[کفشش را در می آورد و نشانه می گیرد .]
نویسنده
مواظب اون چراغ .... باش .
[دختر محکم روی چراغ می کوبد و نور قطع می شود و جرقه می زند . و نور برای چند لحظه قطع و وصل می شود دختر و جوانی که شنل به دوش دارد را می بینیم که سعی دارند تعادلشان را حفظ کنند . دختر تعادلش را از دست می دهد و از روی میز به طرف نویسنده که ایستاده می افتد و برق خاموش می شود .]
دختر
آخ پام . چرا جا خالی دادی و منو نگرفتی ؟
[نویسنده کبریتی آتش می زند و جلوی صورت دختر می گیرد .]
نویسنده
همینم مونده بود .
دختر
ای بد جنس . دیگه نمی خوام ببینمت .
[دختر کبریت را فوت می کند و دوباره همه جا تاریک می شود .]
نویسنده
حالا چی شده ؟ شکسته ؟
دختر
برای تو چه فرقی می کنه ؟
[نویسنده دوباره کبریتی آتش می زند .]
نویسنده
ببین من ... من ... آخه ...
[صدای کسی با هیجان شنیده می شود]
جوان
من ... من ...
[نویسنده کبریت را بالا می گیرد. جوانی با لباسهای فاخر و شنل و چکمه روی میز ایستاده و با هیجان به او نگاه می کند .]
نویسنده
وای خدا .... باورم نمی شه
[برق اتاق وصل می شود . جوان دائما خود را لمس می کند و بدنش را وارسی می کند . نویسنده عقب عقب می رود و کنار دختر می نشیند .]
نویسنده
دیدی چکار کردی ؟ دیدی ؟
دختر
( هنوز به پایش ور می رود ) من چکار کردم ؟ تو چکار کردی ؟ دعا کن پام نشکسته باشه و گرنه مجبوری ...
نویسنده
مثل اینکه تو اصلا حالیت نیست . نگاه کن . اون بالا رو نگاه کن .
جوان
نگاه کنید ، من دوباره خودم شدم . نگاه کنید .
[دختر با دیدن جوان درد پایش را فراموش می کند و بلند می شود .]
دختر
دیدی گفتم . ( رو به جوان ) آه ای شهزاده ای محبوب رویایی ، نیمه شبها خواب می دیدم که می آیی .
نویسنده
دست بردار دختر این ارجیف چیه به هم می بافی ؟ شاهزاده کدومه ؟
جوان
خواهش می کنم کمک کنید بیام پایین .
[دستش را به طرف نویسنده دراز می کند . نویسنده مردد است ولی با اشاره دختر دست اورا می گیرد و او را پایین می کشد . جوان به اطرف خود نگاه می کند .]
جوان
من کجام ؟ اینجا کجاست ؟ من اینجا چکار می کنم ؟
دختر
یادت نیست ؟ تو یه شاهزاده ای . یه شاهزاده قصه .
جوان
من ؟ ... چیزی یادم نمی آد ... من ویزززززززز ( جلوی دهان خود را می گیرد) من چرا ویز ویز می کنم ؟ من ... آره آره حالا داره یادم می آد . من مدتهای طولانی یه مگس بودم . ... یه مگس ( گریه می کند )
دختر
حالا دیگه نیستی . دوباره شکل اول خودت شدی و دوباره یه انسان شدی مثل بقیه . ( به نویسنده ) خواهش می کنم یه کاری کن .
نویسنده
این آشیه که خودت پختی .چرا اونو کشتی تا دوباره یه انسان بشه ؟ تا بتونه گریه کنه . غمگین بشه . خوشحال بشه . عاشق بشه ...
دختر
امیدوارم یه روزی تبدیل به یه مگس بشی و تا آخر عمرت به جای این حرفها فقط وزوز کنی .
جوان
من برای چی یه مگس بودم ؟
نویسنده
( به مسخره ) برای اینکه عاشق بودی
جوان
عاشق ؟ ... ویززززز ... آره آره من عاشق یه دختری که ...
نویسنده
متولد شد ... متولد شد .
دختر
چی ؟
نویسنده
بدبختی هاش ، غم و غصه هاش .
دختر
( با حرص ) تو ... تو ... تو یه ...
[ناگهان مردی از انتهای صحنه با یک دفتر بزرگ جلو می آید که قیافه اش بسیار عجیب است .]
مرد
( سرفه ای می کند ) شنیدم که اینجا بچه ای متولد شده . کوش ؟ کجاست ؟
[همه متعجب به مرد نگاه می کنند ولی مرد با خونسردی دفترش را روی میز باز می کند .]
مرد
خب ، پدر بچه کجاست ؟
[نگاهی به نویسنده می کند .]
نویسنده
نه من نیستم .
[مرد نگاهی به جوان می کند .]
مرد
پس باید این باشه . بله خودشه . زانوی غم به بغل و کاسه چه کنم به دست .
دختر
اون تازه به دنیا اومده . برای همین اینقدر گیجه .
نویسنده
همش هم کار اینه .
مرد
یعنی شما مادر ش هستین ؟ خانم شما باید زن قوی باشین که بعد از وضع حمل همچین بچه ای اینقدر سرحال هستید .
دختر
نه .
نویسنده
بله .
مرد
بالاخره بله یا نه ؟
نویسنده
( به دختر ) قبول کن تا قال قضیه کنده بشه .
دختر
که چی ؟ که من مادرشم ؟
نویسنده
بله . مگه نیستی ؟ تو اونو دوباره به شکل اولش در آوردی تو ...
مرد
آقا جان بالاخره چی شد ؟ بنده کار دارم . الان صدتا بچه دیگه هم چشم به راه من هستن تا برم اسمشونو ثبت کنم .
[مرد نگاه مشکوکی به آنها می اندازد .]
مرد
ببینم شما که نمی خواین منکر این بچه بشین ؟ براتون درد سر درست می شه ها .
نویسنده
بچه ؟ ! شما به این می گین بچه ؟ واقعا که آقا ! آخه کدوم بچه ای روز اول تولدش به این بزرگیه ؟ تازه با این لباسها و این سرو وضع ؟
مرد
و الا آقا بنده تو این دنیا و در طول سالیان کارم اینقدر چیزهای عجیب و غریب دیدم که دیگه از دیدن این یه مورد تعجب نمی کنم .
نویسنده
یعنی شما قبول می کنید که این نره غول تازه به دنیا اومده ؟
مرد
امکان داره آقا . مگه شما اخبار علمی فرهنگی هنری رو که هر روز از تلویزیون و رادیو و روزنامه پخش می شه نمی بینید یا نمی خونید ؟ علم ژنتیک معجزه می کنه .
نویسنده
وای خدا .
مرد
بله آقا . شاید آقایون دانشمندان به این نتیجه رسیدن که اگه انسانها در موقع به دنیا اومدن به این بزرگی و با پوشش به دنیا بیان از لحاظ اقتصادی خیلی با صرفه تره . بله ... بنده دیگه از دیدن هیچ چیزی تعجب نمی کنم .
دختر
ولی ...
مرد
ولی بی ولی . چرا می خواین منکر این بچه خوشگل مامانی بشین ؟
دختر
آخه ...
مرد
شاید هم ...
نویسنده
چی ؟
مرد
( باتهدید ) که یه ریگی نو کفشتون باشه . که دیگه سرو کارتون با کرام الکاتبینه و ...
نویسنده
( ترسیده ) نه آقا این حرفها چیه ؟ باور بفرمائید سو تفاهم شده .
مرد
بله برای شما سوتفاهم شده . فکر کردین گفتن آزادی ، هر غلطی می تونین بکنین ؟ بعدش هم منکرش بشین . . من باید یه تلفن بزنم .
نویسنده
به کجا ؟
جوان
( با فریاد) یادم اومد . یادم اومد .
مرد
خب ببینم اسمت چیه ؟
جوان
( به دختر و نویسنده ) من یه شاهزاده ام یه شاهزاده .
مرد
چی ؟
دختر
شاهزاده .
جوان
من باید برم . باید برم تا اون دختر زیبا رو پیدا کنم .
مرد
صبر کن پسر . کجا ؟ هنوز قوره نشده می خوای مویز بشی ؟
جوان
اون چی می گه ؟
دختر
( با حرص ) آقای عزیز ما وقت نداریم . می خوایم بریم .
مرد
نمی شه جانم . نمی شه . باید براش شناسنامه صادر بشه . مگه نمی خواین براش شیر خشک و کپن قند و روغن و برنج بگیرین ؟ مگه نمی خواین اسمش رو توی مدرسه بنویسین ؟ مگه نمی خواد کنکور بده بره دانشگاه ؟ ...
جوان
اینا چیه ؟ من باید برم .
مرد
تازه فردا پس فردا تو جامعه ...
دختر
باشه . باشه . صادر کنید . ( رو به جوان ) فقط چند دقیقه است .
مرد
خب اسم آقازاده .
[نویسنده و دختر به هم نگاه می کنند .]
نویسنده
( به جوان ) اسمت چیه ؟
جوان
نمی دونم ... نمی دونم . فقط می دونم من یه شاهزاده ام . یه شاهزاده قصه .
نویسنده
بنویس آقا . شاهزاده .
مرد
نمی شه جانم .
نویسنده
چی ؟
مرد
اسمش مورد داره .
دختر
( کلافه) یعنی چی ؟
مرد
یعنی اسمش از اسامی ممنوعه است . نمی تونید روی بچه اتون بگذارید .
دختر
ولی اون یه شاهزاده است . نمی تونه اسم دیگه ای داشته باشه .
مرد
چی می گی خانم ؟ شاهزاده چیه ؟ قصه کدومه ؟
دختر
قصه . همون که توش یه شاهزاده دنبال ...
مرد
باز گفت شاهزاده ! نکنه شما آنتن دارید و برنامه های اونور آب رو تماشا می کنید؟
نویسنده
نه آقا . اینها مال شبهای بلند زمستونه . زیر کرسی ، مادر بزرگها ...
مرد
کجایی آقا ؟ اون شبها گذشت و کرسیها هم دیگه جمع شد . الان همه جا گاز کشیه . مادر بزرگها هم رفتن خانه سالمندان و دیگه تو هیچ قصه ای هیچ شاهزاده نداریم .
دختر
داریم .
مرد
نداریم .
دختر
داریم داریم داریم .
مرد
من باید یه تلفن بزنم .
نویسنده
نه آقا این کارها چیه ؟ باشه. قبول . نداریم .
دختر
چی داری می گی ؟
نویسنده
تو چته ؟ مگه نمی بینی چی می گه ؟ ممنوعه .
دختر
( عصبانی ) یعنی آدم اسم بچه خودشم نمی تونه انتخاب کنه ؟
نویسنده
نکنه باورت شده که مادرشی ؟
دختر
تو گفتی قبول کن و قال قضیه رو بکن . گفتی من باعث شدم اون به این دنیا بیاد و بتونه دوباره خوشحال بشه . غمگین بشه ... ( گریه می کند ) اون خیلی غمگینه .
نویسنده
چه گیری کردم خدا ...
مرد
آقا مگه شما پدر این بچه نیستین ؟ خب یه چیز بگو قال قضیه رو بکن . آینده ابن بچه رو تباه نکن . با این اسمی که شمابرای اون انتخاب کردین ...
نویسنده
چی بگم ؟ اون یه شاهزاده خلق شده ... یه شاهزاده عاشق که حالا از بخت بدش ...
مرد
تو یه اسم براش انتخاب کن ، یه اسم معمولی . بعدش همه چیز درست می شه کم کم عشق و عاشقی هم از سرش می پره ...
جوان
من باید برم . ( به مرد ) شما می دونید راه از کدوم طرفه ؟ از کدوم طرف می تونم به عشقم برسم ؟
مرد
غصه نخور پسر جون . اولش همه مثل تو هستن . گشنگی نکشیدن که عاشقی از یادشون بره .
جوان
اگه لازم باشه حاضرم گشنگی هم بکشم و از همه چیزم بگذرم .
[جوان به انتهای صحنه می رود و در تاریکی گم می شود . مرد آهی می کشد و دفترش را می بندد.]
دختر
پس اسمش چی می شه ؟ نمی خواین ثبتش کنید ؟
مرد
حالا نه . به درد ثبت کردن نمی خوره . چند وقته دیگه سرمی زنم یا در ست شده یااسمش تو صفحه متوفیاته .
[مرد می رود و نویسنده و دختر می نشینند .]
دختر
اگه می دونستم که با اومدنش این همه باعث ناراحتیش می شم ... هیچ وقت این کاررو نمی کردم .
نویسنده
اگه همه مادرها بخوان این حرفها رو بزنن که دیگه بچه ای به دنیا نمی آد .
دختر
مسخره ام می کنی ؟
نویسنده
ببین می خوام بگم اونهم یکی مثل من و تو ست و بالاخره اون هم راهش رو پیدا می کنه .
دختر
نه اون مثل من و تو نیست . اون یه شاهزاده رو یائیه که ما اونو وارد زندگیمون کردیم . پس سرنوشتش رو هم ما باید تعیین کنیم .
نویسنده
همه ما برای پدر مادر هامون شاهزاده های رویائی هستیم که کم کم بزرگ می شیم و شکل واقعی به خودمون می گیریم و این قدر واقعی می شیم که دیگه حوصله خودمون هم از دست خودمون سر می ره .
دختر
نباید بذاریم . باید هر چه زودتر بهش کمک کنیم .
نویسنده
چطوری ؟
دختر
تو می تونی . تو یه نویسنده ای .
نویسنده
ببین من همیشه با خیال و دنیاهای خیالی مشکل داشتم . من ...
دختر
پس چطوری اسم خودت رو گذاشتی نویسنده ؟
نویسنده
خب من همیشه کارهام جنبه واقعی داشتن .
دختر
واقعی یا خیالی فقط تو می تونی بهش کمک کنی .
[دختر بلند می شود وبه وسایل دور و برش نگاه می کند و به زحمت کمد کهنه را به وسط می کشد]
دختر
اون دنبال دختر مورد علاقه اش که تو یه برجه می گرده . خب ما اونو براش می سازیم .
نویسنده
ولی این که فقط یه کمد زهوار در رفته است .
دختر
یادت باشه اون یه شاهزاده خیالیه و در خیال فقط کافیه اونو قبول کنی . اونوقت تبدیل به یک برج واقعی می شه .
نویسنده
مثل قصه ؟
دختر
مثل قصه .
نویسنده
پس تو هم نقش اون دختر توی برج رو بازی می کنی .
دختر
ولی من واقعیم .
نویسنده
شک دارم .
دختر
چی ؟ ولی من ...
نویسنده
کم کم دارم می فهمم . وقتی با خیال حرفم شد و اون رفت ، تو پیدات شد . بعد هم ماجرای این شاهزاده قصه ... تو اون خیال لعنتی چه نقشه ای برای من کشیدید ؟
دختر
تو دیوونه شدی من واقعی ام . من ...
[نویسنده به دختر نزدیک می شود ولی دختر خود را پس می کشد .]
دختر
نکنه انتظار داری دستت از بدنم رد بشه ؟
نویسنده
آره تعجب نمی کنم اگه این اتفاق بیفته . چون من دیگه مرز بین خیال و واقعیت رو گم کردم و همه اینها زیر سر توئه .
دختر
تو اشتباه می کنی .
نویسنده
ببینم اسم تو چیه ؟
دختر
رویا .
نویسنده
نگفتم .
دختر
ولی من یه رویای واقعی ام .
نویسنده
آره می دونم . یه رویای واقعی . شایدم ... خدایا دیگه دارم دیوونه می شم .
دختر
نه صبر کن . خواهش می کنم . من کمکت می کنم .
نویسنده
پس برو تو برج و وقتی شاهزاده اومد سراغت وانمود کن که اون دختری . دختر رویاهاش .
دختر
اگه تو این طور می خوای باشه .
[دختر به درون کمد می رود و نویسنده در کمد را می بندد .]
نویسنده
ای کاش زودتر از شر این کابوس خلاص بشم .
[پشت میز می نشیند و به خواب می رود . صحنه نیمه تاریک است . شاهزاده وارد می شود . نویسنده در نوری کم رنگ مشخص است . ناگهان کمد در نوری مه گونه روشن می شود . شاهزاده ناباور به طرف آن می رود .]
شاهزاده
این ... این همون برجه .
[صدای مردی به گوش می رسد .]
مرد
آقا کجا ؟
[جوان عقب عقب می رود و به نویسنده می خورد و او از خواب می پرد . صحنه روشن می شود . مردی روی یک صندلی جلوی برج نشسته است .]
جوان
من باید برم تو .
مرد
نمی شه آقا .
جوان
من حتما باید برم تو .
[مرد جوان را عقب می زند .]
مرد
می گم نمی شه .
نویسنده
چرا نمی شه ؟
مرد
برای اینکه من می گم .
نویسنده
شما کی باشین ؟
مرد
بنده نگهبان این درم .
نویسنده
ولی ما اینجا نگهبانی نداشتیم ... اینجا ...
مرد
مگه اینجا خونه باباته که تو بگی نگهبان داشته یا نداشته ؟
نویسنده
یعنی چی ؟ این داستان منه و من می گم اینجا هیچ نگهبانی نداشته ، نداره و نخواهد داشت .
مرد
من با داستان شما کاری ندارم . بنده نگهبان این درم و نباید بذارم کسی از این در بره تو .
جوان
مثل همون هیولا .
نویسنده
آره هیولا .
جوان
چرا همیشه جلوی همه درها یکی هست که نمی ذاره آدم وارد بشه ؟
نویسنده
ولی قرار نبود جلوی این در کسی باشه .
جوان
پس چرا حالا هست ؟
نویسنده
( به طرف کمد می رود ) من به تو گفتم که تخیلم زیاد قوی نیست . گفتم ...... ( به جوان ) چکار کنم ؟ دست خودم نیست . من همیشه جلوی همه درها یه نگهبان دیدم . همیشه خب حتما این هم ...
مرد
از اولش هم که بوده هر دری یه نگهبان داشته . اگر هر کی سرشو بندازه پائین و از هر دری که خواست بره تو که دیگه واویلا .
جوان
ولی من از هفت دریا گذشتم . صحراهای سوزان و کوه های مرتفع رو پشت سر گذاشتم و این در آخرین مانع بین من و اونه . چطور می تونم ازش عبور کنم ؟
مرد
شما کارت دارین ؟
جوان
کارت ؟
نویسنده
اون شاهزاده قصه است . خیالیه . چرا متوجه نیستی ؟
مرد
( می خندد )هه ! تمام اونهایی هم که کارت دارن فکر می کنن شاهزاده قصه ان . اصلا می دونی چیه ؟ این کارت رو فقط برا شازده ها صادر می کنن .
جوان
یعنی به جزمن شاهزاده های دیگه ای هم هستن ؟
مرد
تا دلت بخواد . توی این شهر پر از شاهزاده های عاشق مثل جنابعالی . اونهم با کارت .
جوان
پس چرا من کارتی ندارم ؟ چرا منو بدون کارت خلق کردی ؟
نویسنده
اینها اصلا مهم نیست . یه شاهزاده واقعی احتیاج به کارت نداره . اون با نیروی عشقش با تمام مشکلاتش مبارزه می کنه .
مرد
ببین چطور مخ بچه مردم رو می زنه ؟ آقا این ارجیف چیه بهش می گی ؟ این همینطوریش هم تو عالم هپروته .
جوان
چطور می تونم کارت بگیرم ؟
مرد
بابا تو دیگه چقدر خنگی ! خب معلومه با شناسنامه دیگه .
جوان
شناسنامه ؟ ولی من ندارم .
مرد
پس چطوری پاتو تو این خراب شده گذاشتی ؟
جوان
با یک دل عا شق .
مرد
نه.
جوان
نه ؟
مرد
دلتو بکن بنداز دور . چون به درد نمی خوره . تا جائی ثبت نشه به درد نمی خوره شما بهش بگو آقا ،
نویسنده
چرا متوجه نیستی ؟ اون یکی مثل من و تو نیست که احتیاج داشته باشه وجودش رو ثابت کنه . اون متعلق به همه ماست . اون شاهزاده درون همه ماست که آرزوش رو داریم . اون عشقه ، اون شوره ، می فهمی ؟ فقط باید باورش کنی ، اونوقت اون همه جا ثبت می شه . تو قلب من ، قلب تو ، قلب ما ... ببینم شما تا به حال عاشق شدین ؟
[مرد از جا می پرد . در بین دعوای نویسنده و مرد ، جوان به زیر میز می رود . و گوشه ای کز میکند]
مرد
دهنتو ببند مرتیکه من به گور بابام می خندم که عاشق با شم
نویسنده
برای چی ؟
مرد
مرتیکه مگه می خوای منو از نون خوردن بندازی .صبح تا شب دارم جون می کنم یه لقمه نون دربیارم برای زن و بچه ام ببرم . منو چه به این قرطی بازیها ؟ !
نویسنده
مگه من چی گفتم ؟
مرد
اصلا غلط کردی حرف زدی . بابات عاشقه . ننه ات عاشقه . همه کس و کارت عاشقه . هر چی هیچی نمی گم دندون رو جیگر می ذارم از رو نمی ره .
نویسنده
بابا من فقط یه سئوال کردم .
مرد
سئوال ! صبر کن . اگه مردی صبر کن تا جوابت رو بدم .
[مرد نویسنده را دنبال می کند و هر دو از صحنه خارج می شوند .چند لحظه بعد یک نظافتچی با جارو وارد می شود نگاهی به اطرافش می اندازد .]
نظافتچی
اه باز که اینجا رو به گند کشیدن .
[شروع به تمیز کردن صحنه می کند و ترانه تو ای پری کجائی را می خواند . کارش تمام می شود روی میز می نشیند . کش و قوسی به خودمی دهد .]
نظافتچی
ای خدا مردم از خوشی .
[سیگاری آتش می زند و به آوازش ادامه می دهد . لحظاتی بعد صدای گریه جوان از زیر میز شنیده می شود و نظافتچی متوجه او می شود .]
نظافتچی
یعنی اینقدر سوزناک می خونم و خودم خبر ندارم ؟ ( زیر میز را نگاه می کند ) هی تو دیگه کی هستی ؟ اون زیر چکار می کنی ؟
جوان
گریه می کنم .
نظافتچی
اونو که می بینم . چراشو نمی دونم .
جوان
به حال خودم . به حال یه عاشق در مونده که هیچ کاری از دستش بر نمی آد .
نظافتچی
آخی .
جوان
اون آواز خیلی قشنگ بود . کی می خوند ؟ حتما اونهم مثل من دنبال عشقشه.
نظافتچی
آره جونم عشقه صحنه کشتتش .
جوان
نکنه اونم یکی از اون شاهزاده های عاشقه که نگهبان می گفت ؟
نظافتچی
نه بابا کجای کاری ؟ اون یه بیچاره ایه که برای دل خودش دلی دلی می کنه .
جوان
چرا دیگه نمی خونه ؟ کجا رفت ؟
نظافتچی
جائی نرفته . جلوی روت وایستاده . حی و حاضر .
جوان
تو ؟ ولی تو که ...
نظافتچی
مگه ما دل نداریم ؟
جوان
ولی من فکر می کردم فقط شاهزاده ها می تونن عاشق بشن .
نظافتچی
عشق و عاشقی که شاهزاده و گدا سرش نمی شه . اگه اهلش باشی می تونی .
جوان
اهل چی ؟
نظافتچی
اهل دل اهل صفا . مگه نشنیدی که می گن : در خانه ما رونق اگر نیست صفا هست . آنجا که صفا هست در آن نور خدا هست .
جوان
یکی بهم گفت دلتو بکن بنداز دور .
نظافتچی
می بخشیدها ولی عجب خری بوده . آدم تو این دنیا فقط به دلش زنده است .
جوان
من یه شاهزاده ام . یه شاهزاده قصه .
نظافتچی
بزن قدش . چون منم یه شاهزاده ام .
جوان
شما کارت دارین ؟
نظافتچی
کارت برا چی؟
جوان
برای اینکه ثابت کنی یه شاهزاده ای .
نظافتچی
به کی ؟
جوان
به دیگران .
نظافتچی
دیگران رو بریز دور . من به خودم مطمئنم . مگه تو شک داری ؟
جوان
فکر می کنم دیگه کم کم دارم به خودم شک می کنم . اصلا هستم ؟ وجود دارم ؟ نمی دونم .
نظافتچی
این فقط به خودت بستگی داره .
جوان
چطوری ؟
نظافتچی
به من نگاه کن . به ظاهر یه نظافتچی بیشتر نیستم ولی معتقدم که ثروتمند ترین مرد جهانم . شاهزاده ای با گنجهای بی پایان .
[روی میز می پرد و شروع به خواندن و رقصیدن می کند .]
ستاره های شب همش مال منه
مهتاب آسمون شبا تو قصرمه
گنبد گرد آسمون آبی
بالا سرم تو روز و شب سقف منه
فصل بهار شکوفه هاش مال منه
فرش چمن ، باغ دمن تو قصرمه
بزرگترین گوی طلای دنیا
تابستونا تو آسمون مال منه
برگای زرد پائیزی مال منه
مثل طلا درخشونه تو قصرمه
زمستونا تو سوز سگ تو سرما
دونه های رقصون برف مال منه
مال منه مال منه مال منه
جوان
ببینم تو از این در هم می تونی رد شی ؟
نظافتچی
معلومه هر وقت دلم بخواد و اراده کنم .
جوان
چطوری ؟ به منهم بگو . خواهش می کنم . به من کمک کن .
نظافتچی
ولی این یه راز بزرگه که ...
جوان
خواهش می کنم به من کمک کن ای شاهزاده جوانمرد .
نظافتچی
جوانمرد ؟ ! بله هر شاهزاده جوانمردی باید به دیگران کمک کنه .باشه من راز رو بهت می گم .
جوان
اون چیه ؟
نظافتچی
لباست رو در بیار.
جوان
چی ؟
نظافتچی
لباست . تمام اشکال کار تو، تو این شنل پر زرق و برق و پوتینهای چشمگیرو این کلاهه .
جوان
یعنی ..
نظافتچی
من لباسی بهت میدم که تو رو از چشم نگهبان مخفی کنه و بتونی هر وقت که دلت خواست وارد بشی . مثل من .
[جوان لباسهایش را در می آورد و لباسهای نظافتچی را می پوشد .]
جوان
یعنی من الان دیده نمی شم ؟
[نظافتچی سطل و جارو را به دستش می هد .]
نظافتچی
بله کاملا درسته . این یه یک لباس جادوئیه . دیگه هیچکس نمی تونه تو رو ببینه. یادت باشه این جارو خیلی اهمیت داره . همیشه باید همراهت باشه .
جوان
می دونم . تو قصه منم جادو گری با جاروش به سفر می رفت .
نظافتچی
آفرین خودشه
جوان
متشکرم تو واقعا یه شاهزاده جوانمردی .
نظافتچی
ما شاهزاده ها همیشه باید به هم کمک کنیم . حالا برو و مطمئن باش که موفق می شی .
[جوان می رود و نظافتچی لباسهای جوان را می پوشد]
ـ
نقش یک شاهزاده با لباسهای یک شاهزاده . دیگه بهتر از این چی می خوای ؟بالاخره به آرزوت رسیدی و می تونی یه نقش بازی کنی . یه نقش عالی
[نظافتچی می رود تنها جلوی صحنه روشن است دختری که چادر گلداری به سر دارد بچه ای را در بغل تکان می دهد تا بخوابد . جوان با لباس نظافتچی وارد می شود و به دختر خیره می ماند . دختر متوجه او می شود .]
دختر
هی تو دیگه کی هستی ؟
جوان
من ... من ...
دختر
(بی تفاوت ) خیلی خب فهمیدم .
جوان
پس منو شناختین ؟
دختر
خب آره .
جوان
فکر نمی کردم با این لباسها کسی منو بشناسه .
دختر
هه ! چه حرفها ! از کی شروع به کار کردی ؟
جوان
خیلی وقته . سالهاست .
دختر
سالها ؟ از این کار خسته نشدی ؟
جوان
نه ، هیچ وقت .
دختر
یعنی تو هیچ وقت فکر نکردی که می تونی یه کار بهتری انجام بدی ؟
جوان
چه کاری از این بهتر ؟
دختر
( به جاروی او اشاره می کند ) یعنی تو این کار رو دوست داری ؟
جوان
بله من همیشه آرزوم بوده که به اینجا بیام .
دختر
( بلند می خندد ) آرزو ؟ !
جوان
( رنجیده ) برای چی می خندین ؟
دختر
معذرت می خوام . نمی خواستم ناراحتت کنم . ولی حرفهات خیلی ...
جوان
( بغض کرده ) من برای رسیدن به اینجا خیلی زحمت کشیدم . صحراهای سوزان و بی آب و علف رو پشت سر گذاشتم .
دختر
( متعجب ) واقعا ؟
جوان
بله .
دختر
( نمیداند چه بگوید ) خب من ... اه لعنت به من ... اصلا به من چه مربوط . بالاخره هر کسی تو این دنیا یه آرزویی داره دیگه . خیلی خب تورو خدا ناراحت نشو . اصلابیا حالا که خیلی دوست داری این کار رو انجام بدی بیا اینجا رو جارو کن . خیلی کثیفه .
جوان
جارو بزنم ؟
دختر
آره . برای کمک به من ؟
جوان
( خوشحال ) باشه .
[جوان می خواهد جارو کند ولی خیلی نا شیانه کار می کند . دختر بچه را در بغلش تکان می دهد و نا امید به جوان نگاه می کند و سر تکان می دهد .]
دختر
مثل اینکه خیلی هم خوب کارت رو بلد نیستی .
جوان
نه وگرنه تا حالا موفق شد ه بودم .
دختر
اشکالی نداره . بالاخره یه روزی موفق می شی و به آرزوت می رسی ( با خود ) و بزرگترین جارو کش دنیا می شی .
جوان
امیدوارم .
دختر
خیلی خوبه که تو اینجایی .
جوان
وافعا ؟
دختر
آره چون دیگه از تنهایی داشتم کلافه می شدم .
جوان
تنها ؟ !
دختر
آره دیگه تنها . همه اش مثل خر باید کار کنی و جون بکنی .
جوان
هیچ وقت هیچ شاهزاده ایی رو ندیدین ؟
دختر
شاهزاده چی ؟ کار چی ؟ مگه شاهزاده ها بیکارن بیان اینجا .
جوان
ولی .
دختر
نکنه می خوای بگی تو یه شاهزاده ای ؟
جوان
بله .
دختر
نه بابا .
جوان
مگه ما دل نداریم ؟
دختر
شاهزاده ! ! مثل اینکه تو خیلی قصه می خونی .
جوان
من تو قصه خودم موندم .
دختر
هر کسی قصه خود شو داره . قصه تو چیه ؟
جوان
من دنبال دختر مورد علاقه ام بودم .
دختر
( با علاقه ) خب ...
جوان
ولی نتونستم پیداش کنم .
دختر
چرا ؟
جوان
چون سر راهم یه هیولای بزرگ بود . درهای بسته . پنجره های حفاظ دار .
دختر
خب اون دختر چی ؟ مگه شما همدیگر رو نمی خواستین ؟
جوان
همدیگه رو ؟ نمی دونم . من تا به حالا اونو ندیدم .
دختر
چی ؟ پس چطور عاشقش شدی ؟
جوان
اون زیباست . پاکه و منتظر یه کسیه که نجاتش بده .
دختر
آها از این دختر هایی که آفتاب و مهتاب روشو ندیده .
جوان
اون به گرمی آفتاب و یه قشنگی مهتابه .
دختر
تو از کجا می دونی ؟
جوان
می دونم .
دختر
تو که گفتی اونو تا حالا ندیدی .
جوان
خیلی شبها اونو تو خواب دیدم .
دختر
په ! خواب ؟!
جوان
بله اشکالی داره ؟
دختر
بله . اشکالش اینه که خوابه . ببخشید ها ولی آدم باید خیلی احمق باشه که یه عمر دنبال کسی باشه که قیافه اش رو فقط تو خواب دیده .
جوان
منظورتون چیه ؟
دختر
منظورم اینه که از خواب بیدار شو . اصلا از کجا معلوم این دختر ه که تا حالا کسی ندیدشه به این خوشگلی باشه که تو می گی ؟ شاید یکی از اون دخترهای زشت بی ریخته که از ترس قیافه اش خودشو قایم کرده باشه .
جوان
نه نباید این طور باشه .
دختر
چرا نه ؟
جوان
من به خاطر اون سختی های زیادی کشیدم و حالا که تونستم وارد برج بشم . نه نباید این طور بشه .
دختر
هه ! مگه این برج چیه ؟ الان تو این شهر صد تا برج دیگه اینطوری هست .تازه بهت بگم که دلت رو زیاد صابون نزنی دخترهایی که توی این برج هستند اینقدر مدل بالا هستن که تو رو نیگا هم نمی کنن .
جوان
ولی من یه شاهزاده ام .
دختر
اگه تو شاهزاده ای پس منم یه پرنسسم .
جوان
اونی که من دنبالشم توی یه برج زندانیه .
دختر
نه جونم . پس اینجا دنبالش نگرد . دخترهای این برج همه یکی یه ماشین آخرین مدل زیر پاشونه و هر روز می رن خوش می گذرونن . تو لازم نیست غصه اونها رو بخوری .
جوان
یعنی هیچ دختری تو این برج زندانی نیست ؟
دختر
چرا . فقط یکی .
جوان
تو اونو می شناسی ؟
دختر
آره ولی بهت بگم به درد تو نمی خوره .
جوان
چرا ؟
دختر
چون اونهم یه بدبخته . مثل تو .
جوان
چرا بدبخت ؟
دختر
چون تنهاست . چون جوونی اش داره تو یه چس فسقل از اتاقهای این برج بزرگ تلف می شه . چون هر روز از صبح تا شب کار می کنه و جون می کنه.
جوان
چه کاری ؟
دختر
چه می دونم . جارو کردن خونه ، شستن ظرفها ، خرید ، ناهار ، کوفت، زهرمار ... اگه باباش ظهر بیاد خونه و ناهار حاضر نباشه داد و هوارش میره بالا . تازه یه بچه هم مونده رو دستش .
جوان
اون بچه داره ؟
دختر
نه . دادش کوچولو شه . مادرش خدا بیامرز سر زا رفت . حالا اون باید نگهش داره
جوان
این خیلی سخته .
دختر
خب دیگه . این هم قسمت این دختر بیچاره است دیگه . ولی بهت بگم اون مثل تو احمق نیست که دنبال یه شاهزاده خیالی باشه .
جوان
ولی تو قصه ...
دختر
آره تو قصه همیشه یه شاهزاده هست که دختر بیچاره رو نجات میده . ولی این که قصه نیست . زندگیه . واقعیه .
جوان
تو اون دخترومی بینی ؟
دختر
آره هر روز .
جوان
کجا ؟
دختر
ببین امروز تو وقت منو خیلی تلف کردی . همه کارهام مونده .
جوان
خواهش می کنم به من کمک کن .
دختر
باشه . ولی اول تو باید به من کمک کنی .
جوان
کمک ؟ چه کمکی ؟
دختر
بیا این بچه رو بگیر تکونش بده تا خوابش ببره .از دیشب تا حالا چشم رو هم نذاشته . پدرم رو در آورده .
[دختر بچه را در بغل جوان می گذارد . بچه گریه می کند . جوان دست پاچه بچه راتکان می دهد .دختر شروع به جمع و جور کردن خانه می کند]
جوان
شما از کی اینجا هستید ؟
دختر
از وقتی که یادمه . آخه بابام اینجا کارمی کنه . ولی خیلی دلم می خواست که از اینجا برم .
جوان
کجا ؟
دختر
یه جای قشنگ . دیگه از این برج خسته شدم . یه خونه کوچیک با یه حیاط و یه باغچه قشنگ ( به شوخی ) و یه شاهزاده که بیاد و منو از این جا نجات بده .
جوان
چه رو یائی !
[ناگهان بچه خود و جوان را خیس می کند .]
جوان
چی شد ؟
دختر
( می خندد ) ببخشید . اون نمی دونست شما یه شاهزاده اید .
جوان
حالا باید چکارش کنم ؟
دختر
باید عوضش کنی ، والا پاش می سوزه سرور من .
جوان
چه بوی بدی !
دختر
یه کم بو کن . چون ممکنه باعث بشه از خواب بیدار بشی . مواظب باش . سرما نخوره .
[دختر کهنه ای به جوان می دهد جوان بچه را عوض می کند . دختر برای او شیر آماده می کند .]
دختر
آه ای شاهزاده جوانمرد مواظب باش حتما آروغش را بزند وگرنه به دل درد مبتلا می شود .
جوان
بهتره خودت این کار رو بکنی . من نمی تونم .
دختر
ولی یه شاهزاده هیچ وقت زیر حرفش نمی زنه .
جوان
چه حرفی ؟
دختر
مگه تو نگفتی به من کمک می کنی ؟
جوان
آره ... ولی ...
دختر
نکنه می خوای بگی این کار از گذشتن از صحراهای سوزان و بی آب و علف سخت تره .
جوان
آخه من ...
[ناگهان صدای فریادی دختر را از جا می پراند ( آهای دختر ... )]
دختر
وای خاک بر سرم شد . همه کارهام مونده هنوز برای خرید خونه نرفتم . ناهارم هم که هنوز حاضر نیست .من باید برم .
جوان
کجا ؟
دختر
باید برای ناهار نون بخرم
جوان
من چه کار کنم ؟
دختر
مواظب بچه باش . من زود بر می گردم .
جوان
پس اون دختر چی ؟
دختر
دختر ...؟ آها باشه وقتی برگشتم .
[دختر با عجله می رود . جوان کمی به دور و برش نگاه می کند . شیر بچه را می دهد و بچه را می خواباند . بعد شروع به جمع و جور کردن خانه می کند و با خود فکر می کند .]
جوان
یعنی بالاخره پیداش کردم . اون دختر توی برج رو ؟ دختری که تنهاست و جوونی اش داره تلف می شه . هر روزصبح تا شب کار می کنه . ظرف می شوره . جارو می کنه ... خرید ، ناهار ... اگه باباش ... یه داداش کوچولو هم داره .
[به سراغ بچه می رود و آنرا بغل می کند .]
ـ
این برای یه دختر تنها خیلی سخته به سختیه گذشتن از بیابانهای بی آب و علف ...
[جوان می نشیند و بچه را تکان میدهد . بعد هر دو به خواب می روند لحظاتی بعد دختر با زنبیل خرید وارد می شود . با تعجب به خانه که جمع و جور شده نگاه می کند .]
دختر
وای باورم نمی شه .
[به سراغ جوان می رود که خواب است . می خواهد بچه را از بغل او بگیرد که جوان از خواب بیدار میشود .]
جوان
اومدین ؟
دختر
آره . ( می خندد ) آفرین . اون خوابیده . نمی دونی چه کمکی بهم کردی .
جوان
واقعا ؟
دختر
بله . می دونی ؟ از یه چیز مطمئنم .
جوان
از چی ؟
دختر
اینکه تو شاهزاده نیستی .
جوان
چطور ؟
دختر
آخه هیچ شاهزاده ای عرضه نداره از یه بچه اینقدر خوب مراقبت کنه .
جوان
دلم می خواد باز هم بهت کمک کنم . چرا اینطوری نگام می کنی ؟
دختر
میدونی تا حالا هیچ کس بامن اینقدر مهربون نبوده. نکنه تو واقعا یه شاهزاده ای ؟
جوان
دیگه همچین حسی ندارم .
دختر
ولی رفتارت مثل یه شاهزاده می مونه . باوقار ، مهربون ...
جوان
( می خندد ) نه من دیگه همچین حسی ندارم .
دختر
می دونم حتما به خاطر حرفهای من ...
جوان
بله حرفهای تو خیلی روم تاثیر کذاشت .
دختر
باور کن من نمی خواستم ناراحتت کنم .
جوان
دیگه چه اهمیتی داره ؟
دختر
راجع به اون دختر توی برج ... من باید بگم که ...
جوان
لازم نیست چیزی بگی . .. خودم همه چیز رو فهمیدم .
دختر
( گریه می کند ) معذرت می خوام نمی خواستم شمارو مسخره کنم .
جوان
چرا گریه می کنی ؟ خب تو واقعا اینجا احتیاج به یه شاهزاده نداری . یکی رو می خوای که کمکت کنه . ولی من تمام مدت داشتم مثل یه احمق سمج وقت تو رو تلف می کردم .
دختر
یعنی ...
جوان
من دنبال دختر مورد علاقه ام که تو یه برجه می گشتم و حالا اونو پیدا کردم . فقط نمی دونم اونهم حاضره بامن بیاد یا نه .
دختر
ولی من ...
جوان
باور کن دیگه مسخره بازی در نمی آرم . دیگه هیچ وقت حرفی از شاهزاده و هیولا و این مزخرفات نمی زنم . با هم می ریم و رویاهامونو می سازیم یه خونه کوچیک با یه باغچه قشنگ . خواهش می کنم منو قبول کن .
دختر
انگاردارم خواب می بینم .
جوان
این یه رویائیه که اگه بخوای واقعی می شه .
[دختربلند می شود .]
جوان
می خوای بری ؟
دختر
باید برم با بابام صحبت کنم . اگه بخوام با تو بیام اونهم باید بدونه .
جوان
راستی اسمت چیه ؟
دختر
آرزو ... بابام باید تورو ببینه . ناهار پیش ما می مونی ؟
جوان
البته .
دختر
پس بمون . من زود برمی گردم .
[دختر می رود .]
جوان
می مونم . برای همیشه . تا هر وقت تو بخوای آرزوی من .
[صحنه تاریک می شود . دوباره اتاق نویسنده است و نویسنده سرش روی میز است و به خواب رفته . صحنه روشن می شود و لحظه ای بعد نویسنده از خواب می پرد و به اطراف خود نگاه می کند .]
نویسنده
آه خدایا چه کابوسی ! ( مکث ) کابوس ؟ ولی خیلی حقیقی بود . نمیدونم ، نمی دونم حسابی گیج شدم . انگار مرز بین واقعیت و خیال رو گم کردم . ( به پشت خود نگاه می کند ) آه نه این کمد اینجا بود ؟ نه . ( به صورت خود سیلی می زند ) شاید هنوز خوابم . یالا یالا بیدار شو . تو چکار کردی ؟ یه شاهزاده بود . نه یه مگس بود .... اه دارم خنگ می شم . چی بود ؟ .... یه شاهزاده بود که تبدیل به مگس شده بود و اون دختر اون مگس رو کشت .... اون دختر ... اون دختر ... راستی اون دختر کجاست نکنه اونهم جز اون دنیای خیالی بود . من اونو فرستادم به اون برج خیالی تا نقش دختر مورد علاقه شاهزاده رو بازی کنه . ( به سرعت بلند می شود ) نکنه اونهم با شاهزاده به سرزمین رویاها رفته باشه .... آره اسمش رویا بود . ولی می گفت واقعیه . آه خدای من ، هر کس تو عمرش فقط یه بار ممکنه با یه رویای واقعی برخورد کنه . نکنه من این فرصت رو از دست داده باشم .
[به طرف کمد می رود و می خواهد در آنرا باز کند که ناگهان دختر از داخل کمد در را باز می کند و در به صورت نویسنده می خورد . دختر عطسه ای بلند می کند .]
دختر
( عصبانی ) ای بد جنس ! تو منو دست انداختی ؟
[نویسنده دماغش را گرفته و خوشحال به دختر نگاه می کند .]
نویسنده
پس تو ...
دختر
من هیچ شاهزاده ای رو ندیدیم از این در بیاد تو .
نویسنده
خدارو شکر .
دختر
من به توگقتم واقعی ام ، اما تو باور نکردی .
نویسنده
حالا باور می کنم .
دختر
دماغت چی شده ؟
نویسنده
در یک حادثه واقعی ضربه خورده .
دختر
پس شاهزاده کجاست ؟
نویسنده
نمی دونم کجا رفت . من که اومدم اون نبود .
دختر
نکنه دوباره بلایی سرش اومده باشه ؟
نویسنده
ببین دوباره شروع نکن . خواهش می کنم . از این به بعد به واقعیتها فکر کن . فقط به واقعیتها . به خودت ، به من ... ببینم تو از این به بعد می خوای چکار کنی ؟
[دختر به دنبال چمدانش می گردد . آنرا پیدا می کند و به پشت کمد می رود .]
دختر
شاید بر گردم سر کار قبلی ام .
نویسنده
کار قبلی ات ؟
[دختر از پشت کمد بیرون می آید . دو بال سفید و زیبا به پشت دارد که می خواهد آنها را در جایشان محکم کند اما نمی تواند و با آنها کلنجار می رود .]
نویسنده
تو بال داری ؟؟!!
دختر
قشنگند ؟
نویسنده
خیلی زیباست ... ولی ... آدمها بال ندارن .
دختر
خب من رویام . یادت رفت ؟
نویسنده
پس تو واقعا یه رویایی ؟
دختر
نه از اون نوعش که زیر بارون بالهاشون خیس می شه و نمی تونن پرواز کنن.
نویسنده
پس چی ؟
[دختر با ناراحتی بالها را به زمین می کوبد]
دختر
من از اولش هم نمی تونستم پرواز کنم .
نویسنده
خب برای اینکه تو واقعی هستی .
دختر
اره تمام اشکال کارم هم همینه . اگه من می تونستم یه رویای ...
نویسنده
واقعی .
دختر
نه . واقعیت هیچ وقت با رویا سازگاری نداره . اونو غمگین می کنه . خرابش می کنه . می فهمی ؟ اگه من تا آخرش می تونستم یه رویا باشم فقط یه رویا ، الان اون شاهزاده بیچاره به آرزوش رسیده بود و توداشتی داستانت رو می نوشتی .
نویسنده
شاید هم همش تقصیر تو نبوده . شاید اگه من هم می تونستم از این دنیای واقعی کمی دور بشم می تونستم داستان رو به خوبی تموم کنم ، ولی همیشه سایه واقعیتها روی تخیلاتم رو پوشونده . تو فکر کردی اون مامور ثبت احوال از کجا پیداش شد ؟ از این ذهن بیمار من ...
دختر
پس ماجز بی استعداد ترین آدمها تو حرفه امون هستیم . ( به نویسنده اشاره می کند .) یه نویسنده که تو رویاهاش می خواد بهترین باشه .
نویسنده
و یه رویا که توی واقعیت گیر کرده .
[هردو می خندند .]
نویسنده
عجب وضعی ! چطوره جاهامون رو عوض کنیم .
دختر
وای نه . من همین الان می رم . می ترسم اوضاع از اینی که هست بدتر بشه .
نویسنده
( جدی ) نه نرو ... خواهش می کنم .
[دختر پرسشگر به نویسنده نگاه می کند .]
نویسنده
دیگه نمی دونم بی رویا باید چکار کنم .
دختر
توتنت برای دردسر می خاره ؟ من فقط مزاحمت هستم دیوونه . تو بدون من هم می تونی بنویسی .
نویسنده
آره ولی از چی ؟ من دیگه نمی تونم تواین زندونی که برام درست کردند بشینم و منتظره یه سوژه جالب باشم . یا به صدای قارو قور شکمم گوش کنم و عاشقی از یادم بره . نه من دیگه نمی تونم . حالا می فهمم که چرا خیال نتونست کنار من زیر این آوار واقعیات روزمره و همیشگی دوام بیاره . ولی تو این کار رو کردی . تو شاهزاده رو به اینجا آوردی و کاری کردی که من کمکش کنم تا به عشقش برسه .
دختر
ولی ما موفق نشدیم .
نویسنده
مهم نیست . این اصلا مهم نیست . مهم احساسیه که در من باقی مونده . میدونی حس می کنم من هم می تونم یه شاهزاده باشم و مثل اون عاشق بشم و برای عشقم از هم چیز بگذرم .
[دختر بالها را بر می دارد و به پشت نویسنده می بندد .]
دختر
فکر می کنم اینها بیشتر به درد تو می خوره .
[دختر بالها را به پشت نویسنده می بندد . نویسنده پشت میز می نشیند و قلم را به دست می گیرد و شروع به نوشتن می کند . دختر آرام آرام از او دور می شود و در تاریکی می رود . لحظه ای بعد در کمد باز می شود و جوان با لباس نظافتچی و دختر با چادر گلداری که به سر دارد از آن خارج می شود . نویسنده به طرف آنها برمی گردد و با تعجب به آنها نگاه می کند .]
نویسنده
باورم نمی شه . شاهزاده رویائی !
[دختر متعجب به جوان نگاه می کند .]
جوان
اینطور حرف نزنید . ممکنه همسرم بترسه .
نویسنده
همسر ؟ پس تو موفق شدی .
جوان
بله . ولی اون نمی دونه من یه شاهزاده ام .
نویسنده
چرا ؟
جوان
خب برای اینکه من دیگه یه شاهزاده نیستم . یه انسان واقعی ام . مثل بقیه . مثل تو ... نه مثل تو نه .
نویسنده
چرا نه ؟
جوان
آخه تو بال داری .
نویسنده
اینها هدیه است .
جوان
یعنی نمی تونی باهاش پرواز کنی ؟
نویسنده
چرا . ولی فقط به سرزمین رویاها . تو چی ؟ چه بلائی سر خودت آوردی ؟ اون لباسها و چکمه های قشنگت رو چکار کردی ؟
جوان
من با یه نفر سر راهم آشنا شدم . یه انسان واقعی . اون این لباسها رو به من داد و گفت این لباسها منو از چشم همه مخفی می کنه و من می تونم وارد برج بشم .
نویسنده
آره . واقعا که یه انسان واقعی بوده . چون سرت کلاه گذاشته و اون لباسهای زیبارو ازت گرفته و این لباسها رو تنت کرده .
جوان
ولی این لباسها واقعا کار خودشو کرد و من تونستم وارد برج بشم . می بینی ؟
نویسنده
آره ولی چطور ؟
جوان
خیلی ساده . من با این لباسها تبدیل به یه انسان عادی شدم . اینقدر معمولی و عادی که هیچ کس به من توجه نداشت . یه نظافتچی ساده ... و تمام مشکلات از سر راهم برداشته شد و تونستم دختر مورد علاقه ام رو پیدا کنم .
نویسنده
یعنی او شاهزاده خانمه تو برجه ؟
جوان
( می خندد ) نه اون یه دختر معمولیه . مثل من . ومن دیگه دنبال هیچ شاهزاده خانمی که سالها توی برج مونده و نتونسته برای خودش کاری کنه نیستم .
نویسنده
پس تمام زحمات من بیهوده بود ؟
جوان
نه بر عکس . این تو بودی که منو با دنیای واقعی آشنا کردی . دنیایی که توش از صحراهای سوزان و نمک و دیو و پری خبری نیست . غمها و شادیها توش یه طور دیگه است . آدمها خودشون اونهارو می سازن و این فوق العاده است
نویسنده
ولی فکرنمی کنی تحمل این دنیا بدون رویا خیلی سخته ... رویا ... رویا ... اون کجا رفت ؟
جوان
شاید فکر کرده مزاحمته .
نویسنده
( به طرف در می رود ) ولی من دیگه بدون اون نمی تونم زندگی کنم .
جوان
بهتره با اون بالها نری . چون ممکنه مردم فکر کنن دیوونه ای .
نویسنده
دیوونه ؟
[جوان به نویسنده کمک می کند تا بالهایش را باز کند .]
جوان
و سعی هم نکن ادای شاهزاده های عاشق رودر بیاری چون ممکنه تبدیل به یه مگس بشی .
نویسنده
نه مطمئن باش و متشکرم .
جوان
منهم همینطور .
[نویسنده می رود . جوان پشت میزمی نشیند و شروع به نوشتن می کند و دختر به طرف پنجره می رود]
دختر
اون کجا رفت ؟
جوان
دنبال رویاش مثل ما .
دختر
پس چرا بالهاش رو جا گذاشت ؟
جوان
چون دیگه به اونها احتیاجی نداشت .
دختر
نگاه کن . اون داره با دختری که زیر بارون خیس شده می ره . زیر بارون . از اینجا مثل یه رویا به نظر می رسه .
جوان
ولی اونها واقعین . ( جوان نوشته اش رامی خواند )
او پاک می کند با پاره های خیمه مجنون
از کفش خود غبار بیابان را .
[دختر بالای سر جوان می آید و کاغذ را از او می قاپد .]
دختر
او در فضای خود چون بوی کودکی پیوسته خاطرات معصومی را بیدار می کند او مثل یک سرود خوش عامیانه است .
او با خلوص دوست می دارد
ذرات زندگی را
ذرات خاک را
غمهای آدمی را
غمهای پاک را
اوباخلوص دوست میدارد یک کوچه باغ دهکده را
یک درخت را
یک ظرف بستنی را
یک بند رخت را
معشوق من انسان ساده ای است .
[خیال وارد می شود ولی کسی متوجه او نمی شود . دختر ذوق زده به جوان نگاه می کند .]
دختر
تو اینهارو برای من گفتی ؟
[جوان تعظیم می کند و هردو با هم می خندند . دختر به طرف جوان می رود خیال بالها را بر می دارد و هنگام خروج برق را خاموش می کند . صدای دختر را در تاریکی می شنویم .]
دختر
آه ای شهزاده ای محبوب رویائی
نیمه شبها خواب می دیدم که می آئی .
پایان
[یادداشت پیک اورنگ: دو مصراع «آه ای شهزاده ای محبوب رؤیایی / نیمهشبها خواب میدیدم که میآیی» از شعر «رؤیا» در مجموعهٔ «دیوار»، و شعری که جوان مینویسد و دختر میخواند از شعر «معشوق من» در مجموعهٔ «تولدی دیگر» است، هر دو سرودهٔ فروغ فرخزاد. در متن نمایش «غبار بیابان» آمده، اما در شعر فروغ «غبار خیابان» است، در چاپ اول «تولدی دیگر»، انتشارات مروارید، ۱۳۴۲، صفحهٔ ۷۱.]