Life of Galileo
By Bertolt Brecht برتولت برشت
This week marks the seventieth anniversary of the death of Bertolt Brecht, the German playwright. Life of Galileo is among his most thought-provoking works, a play he kept rewriting for nearly twenty years, and it raises the question that seems never to have left him: how far can a person stand by a truth he is certain of, when the price of standing is torture or death?
Bertolt Brecht was born on February 10, 1898, in Augsburg, Germany, and died in East Berlin on August 14, 1956, at the age of 58. This year marks seventy years since the death of one of the most influential figures in twentieth-century theater.
As a young man Brecht studied medicine and served in a military hospital during the First World War, but poetry and theater soon took over. He wrote his first play, Baal, at twenty, and in 1928 created The Threepenny Opera with Kurt Weill, which became one of the great theatrical successes of the Weimar years. After the Nazis came to power in 1933 he fled Germany and spent his years of exile in Denmark, Sweden, Finland and eventually the United States. In 1947 he appeared before the House Un-American Activities Committee and left the country the following day. He eventually settled in East Berlin, where he founded the Berliner Ensemble with his wife, Helene Weigel. Mother Courage and Her Children, The Good Person of Szechwan, The Caucasian Chalk Circle and Life of Galileo were among the major works that emerged from his years in exile.
Life of Galileo was one of the works Brecht could never quite leave behind. He wrote its first form in Denmark in 1938, and it was staged in Zurich in 1943. A few years later, in the United States, he rewrote the play with the British actor Charles Laughton, who played Galileo in the 1947 production. After Brecht returned to Europe he went back to the text again and prepared another version for the Berliner Ensemble. Scholars still disagree about whether these should be counted as two versions, three versions, or a continuing series of revisions. What is clear is that Galileo occupied Brecht for almost two decades.
The story looks simple. Galileo sees through his telescope something that does not fit the official universe of the Church. The Inquisition summons him and under threat he recants what he knows to be true. Yet in secret he continues his work, and eventually his writings are carried across the border.
After the recantation, Andrea Sarti, Galileo's former student, laments that a country without heroes is a wretched one. And Galileo answers: more wretched is the country that has need of heroes. Coming from a man who has just retreated from what he said under pressure from the Church and its religious authority, knowing all the while that he was right, this makes the line especially worth considering.
It is this act of recantation that makes the play more complex. In the earliest form of the text, Galileo's surrender could still be read as a kind of cunning. He survives so that his work can survive with him. But when Brecht returned to the play in America a few years later, the world had seen Hiroshima. A different question now stood behind the story. What responsibility does a scientist bear for what his knowledge may make possible? The American revision moved Galileo farther away from the image of a hero who stays alive to preserve the truth and turned his surrender into an ethical problem. This is why the play never settles into a comfortable answer. Galileo advances the truth, and at the moment of danger he retreats from it.
That contradiction may also explain why some critics have seen traces of Brecht himself in Galileo. Galileo recants in order to continue his work. Years later Brecht was questioned before a congressional committee about his political associations and left the United States the next day. Brecht never described Galileo as a self-portrait, but the resemblance between the writer and the character he returned to again and again has remained difficult for many readers and critics to ignore.
زندگی گالیله
نوشتهٔ Bertolt Brecht برتولت برشت
برتولت برشت دهم فوریهٔ ۱۸۹۸ در آوگسبورگ آلمان به دنیا آمد و چهاردهم اوت ۱۹۵۶ در ۵۸ سالگی در برلین شرقی درگذشت. امسال هفتاد سال از مرگ یکی از تأثیرگذارترین چهرههای تئاتر قرن بیستم میگذرد.
برشت در جوانی پزشکی خواند و در جنگ جهانی اول در بیمارستان نظامی خدمت کرد، اما خیلی زود راهش به شعر و نمایش کشید. نخستین نمایشنامهاش «بعل» را در بیست سالگی نوشت و در ۱۹۲۸ با همکاری کورت وایل «اپرای سهپولی» را به صحنه رساند که به یکی از موفقیتهای بزرگ تئاتر دوران وایمار بدل شد. با به قدرت رسیدن نازیها در ۱۹۳۳ از آلمان گریخت و سالهای تبعید را در دانمارک، سوئد، فنلاند و سرانجام آمریکا گذراند. در ۱۹۴۷ در برابر کمیتهٔ فعالیتهای ضدآمریکایی کنگره حاضر شد و یک روز بعد آمریکا را ترک کرد. سرانجام در برلین شرقی ساکن شد و همراه همسرش هلنه وایگل «برلینر آنسامبل» را بنیان گذاشت. «ننه دلاور و فرزندان او»، «زن خوب ایالت سچوان»، «دایرهٔ گچی قفقازی» و «زندگی گالیله» از مهمترین آثاری هستند که در سالهای تبعید شکل گرفتند.
«زندگی گالیله» یکی از آثاری است که برشت سالها رهایش نکرد. نخستین صورت آن را در ۱۹۳۸ در تبعید دانمارک نوشت و نمایش در ۱۹۴۳ در زوریخ به صحنه رفت. چند سال بعد در آمریکا با همکاری بازیگر بریتانیایی چارلز لاتون متن را دوباره نوشت. لاتون در اجرای ۱۹۴۷ نقش گالیله را بازی کرد. برشت پس از بازگشت به اروپا بار دیگر به نمایش برگشت و نسخهای تازه برای برلینر آنسامبل آماده کرد. دربارهٔ اینکه این تغییرات را باید دو نسخه، سه نسخه یا مجموعهای از بازنویسیهای پیوسته دانست، میان پژوهشگران اتفاق نظر وجود ندارد. آنچه روشن است این است که گالیله نزدیک به دو دهه ذهن برشت را رها نکرد.
ماجرا در ظاهر ساده است. گالیله با تلسکوپ چیزی میبیند که با جهان رسمی کلیسا جور درنمیآید. تفتیش عقاید احضارش میکند و او زیر تهدید از گفتههایش برمیگردد. اما کار را در خفا ادامه میدهد و در پایان نوشتههایش از مرز بیرون برده میشود.
پس از اعتراف، آندرهآ سارتی، شاگرد سابق گالیله، افسوس میخورد که سرزمینی که قهرمان ندارد بدبخت است. و گالیله پاسخ میدهد: بدبختتر سرزمینی است که به قهرمان نیاز دارد. این جمله از دهان کسی که به تازگی و بر اثر فشار کلیسا و اقتدار دینی آن از حرف خود عقب نشسته، با اینکه میداند حرفش درست بوده، نکتهای قابل تأمل است.
همین لحظهٔ انکار جایی است که نمایشنامه پیچیده میشود. در نخستین صورت متن هنوز میتوان در عقبنشینی گالیله نوعی زیرکی دید. زنده میماند و کارش را ادامه میدهد. اما وقتی برشت چند سال بعد در آمریکا به نمایش برگشت، جهان هیروشیما را دیده بود. حالا پرسش دیگری پیش روی او بود. دانشمند در برابر آنچه دانش او ممکن است در جهان به وجود آورد چه مسئولیتی دارد؟ بازنویسی آمریکایی گالیله را از قهرمانی که برای حفظ حقیقت زنده میماند دورتر کرد و تسلیم او را به مسئلهای اخلاقی تبدیل کرد. خود نمایش نیز به همین دلیل پاسخ آرام و قطعی نمیدهد. گالیله هم کسی است که حقیقت را پیش میبرد و هم کسی که در لحظهٔ خطر عقب مینشیند.
همین تناقض سبب شده بعضی منتقدان رد خود برشت را هم در گالیله ببینند. گالیله برای ادامهٔ کار تن به انکار میدهد، و برشت نیز سالها بعد در برابر کمیتهٔ کنگره دربارهٔ ارتباط سیاسی خود بازخواست شد و فردای آن روز آمریکا را ترک کرد. برشت هیچ جا گالیله را خودنگارهٔ خود نخواند، اما شباهت میان نویسنده و شخصیتی که بارها به سراغش برگشت برای بسیاری از خوانندگان و منتقدان وسوسهانگیز بوده است.
سه نگاه به زندگی گالیله
هدر نیل | The Arts Desk
https://www.theartsdesk.com/theatre/life-galileo-young-vic-review-shared-experience-brecht-powerful-timely
نیل در نقد اجرای یانگ ویک در سال ۲۰۱۷ گالیله را قهرمانی یکدست نمیبیند. مردی است که میتواند در حق دخترش بیرحم باشد و اختراعی را که از آن او نیست به نام خود عرضه کند، اما با سماجت به دنبال حقیقت برود. همین سرسختی در لحظهٔ خطر جای خود را به ترس و سازش میدهد. برای نیل پرسش اصلی نمایش در نهایت همان مسئولیت دانشمند در برابر دانشی است که تولید میکند.
Review From The House
https://www.reviewfromthehouse.com/review-seat/life-galileo
این نقد اجرای ونکوور مسئلهٔ گالیله را به دوراهی دردناکی میرساند: زندگی کردن به بهای انکار چیزی که میدانی، یا پذیرفتن شکنجه و مرگ برای وفادار ماندن به آن. منتقد معتقد است همین انتخاب چیزی در خود برشت را نیز درگیر کرده بود و شاید یکی از دلایلی باشد که او طی سالها بارها به این متن بازگشت.
دارکو سوین | مقالهٔ پژوهشی
https://www.academia.edu/86317932/Brechts_Life_of_Galileo_1988_90_11_380_words_
سوین «زندگی گالیله» را یکی از متناقضترین آثار برشت میداند. از یک سو در کشورهای گوناگون از پراجراترین و شناختهشدهترین نمایشهای اوست، و از سوی دیگر نویسندهاش هیچگاه دست از تغییر دادن آن نکشید. هر بازنویسی زاویهٔ نگاه به گالیله و معنای تسلیم او را کمی عوض کرد. سوین اشاره میکند که در آرشیو برشت در برلین حجم اسناد باقیمانده دربارهٔ «گالیله» از هر نمایشنامهٔ دیگری بیشتر است.